III SAB/Wr 1195/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi V. S. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 września 2019 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 22 października 2019 r., zatytułowanym "Wniosek o wycofanie skargi", skarżąca, powołując się na art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o wycofanie skargi na bezczynność Wojewody D. z dnia 30 września 2019 r. wnosząc jednocześnie o "kontynuowanie rozpatrywania [..] sprawy." W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 6 listopada 2019 r., pismem z dnia 12 listopada 2019 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania, w terminie 7 dni, czy ww. pismo strony należy traktować jako oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, pod rygorem kontynuacji rozpoznania sprawy. Jednocześnie, Sąd w załączeniu doręczył stronie odpis wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niepodjęcia przez stronę korespondencji sądowej z urzędu pocztowego, oba wezwania zostały jej doręczone w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Przesyłka sądowa zawierająca te wezwania, awizowana dwukrotnie w dniach – 15 i 25 listopada 2019 r. (i zwrócona do nadawcy w dniu 3 grudnia 2019 r.) została uznana przez Sąd za doręczoną w dniu 29 listopada 2019 r. Strona nie odpowiedziała na wezwanie Sądu, jak również, nie opłaciła skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniesiona przez stronę skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 230 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Jak wynika z akt sprawy, wraz z pismem z dnia 12 listopada 2019 r. stronie doręczono odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IIII z dnia 6 listopada 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niepodjęcia przez stronę z urzędu pocztowego przesyłki sądowej zawierającej to wezwanie, skutek jego doręczenia należało przyjąć przy zastosowaniu tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a. Dokonując oceny skuteczności przyjętego w ten sposób doręczenia, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego - czternastego dnia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraża się pogląd, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. II GSK 589/14, LEX nr 1447223) W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione, albowiem z akt sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniach 15 i 25 listopada 2019 r.), a jej zwrot do nadawcy (Sądu) nastąpił po upływie czternastu dni licząc od pierwszego awizowania. Uznać więc należy, że z dniem 29 listopada 2019 r. (piątek) doszło do jej skutecznego doręczenia stronie skarżącej. Zapoczątkowany tą datą bieg siedmiodniowego terminu na opłacenie skargi minął bezskutecznie w dniu 6 grudnia 2019 r. (piątek). Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. z powodu jej nieopłacenia. Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.