III SAB/Wr 1508/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę odrzucić skargę. Pismem z 18 listopada 2019 r. strona skarżąca wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie opisanym w sentencji postanowienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że skarżąca nie wniosła w sprawie ponaglenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Sędziego z 31 grudnia 2019 r. (ponowionym z 18 lutego 2020 r. w zakresie przedstawienia ponaglenia) wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków skargi poprzez uiszczenie wpisu, a nadto przedłożenie dowodu złożenia ponaglenia w sprawie – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Niniejsze pisma zostały skutecznie doręczone skarżącej – w trybie art. 73 p.p.s.a. - 28 stycznia 2020 r. (k. 11 akt sądowych w zakresie pierwszego wezwania) oraz 3 marca 2020 r. (k. 14 w zakresie drugiego wezwania). Z akt sprawy wynika, że braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis. Pismami takimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie pierwsze i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, przy czym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W sprawie, prawidłowo wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi. W wyznaczonym jednak terminie - brak fiskalny skargi - nie został usunięty, co obligowało Sąd do jej odrzucenia. Dodatkowo wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym tj. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z rozważań tych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, skarga strony skarżącej w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie została (również) poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Powyższe konstatacja Sądu wynika z treści odpowiedzi organu na skargę oraz z braku reakcji strony skarżącej w zakresie wezwania jej do przedłożenia w/w ponaglenia. Z tego też względu wniesiona skarga - jest nieopłacona i niedopuszczalna - i jako taka podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.