III SAB/Wr 16/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi Z. R., na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. w przedmiocie nierozpoznania wniosku w trybie procesowym i niedoręczenie postanowienia, wniosku skarżącego o sprostowanie postanowienia Sądu z dnia [...] r. (III SAB/Wr 16/11), postanawia: odmówić sprostowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we W., z powodu niedopuszczalności skargi. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł o sprostowanie sentencji postanowienia z dnia [...]r. Zdaniem wnioskodawcy przedmiot zaskarżenia powinien być określony następująco: "na bezczynność ze strony Sądu i Przewodniczącego Wydziału III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Apelacyjnego w doręczeniu Postanowienia[...] z [...] r., na złożony wniosek z dnia [...] r. w oparciu o art. 350 k.p.c., w związku z innym Postanowieniem Sądu [...] z [...] r., postanawiającym sprostować jego sentencję w przedmiocie rozpoznania sprawy, w związku ze skargą powoda złożoną do Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Mimo iż przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd z urzędu, to wobec treści art. 159 p.p.s.a., traktującego o "wniosku o sprostowanie", nie ulega wątpliwości, iż strona postępowania może również składać wnioski o rektyfikację orzeczeń. Godne jest przy tym uwagi, że instytucja sprostowania jest konstrukcją procesową, która ma na celu wyłącznie naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał mu nadać. Jej wykorzystanie nie może jednak prowadzić do zmiany lub uchylenia wydanego rozstrzygnięcia. Służy jedynie wyeliminowaniu z jego treści tego, co nie jest zgodne z wolą Sądu wydającego orzeczenie. W niniejszej sprawie taki wypadek nie zachodzi. Wedle art. 138 p.p.s.a., sentencja orzeczenia powinna zawierać między innymi przedmiot zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, iż określenie przedmiotu zaskarżenia, powinno zawierać oznaczenie kwestionowanego aktu lub czynności (bezczynności) oraz organu administracji publicznej, którego działania lub zaniechania dotyczy skarga (celowe podkreślenie Sądu). Skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności Sądu Apelacyjnego "w rozpoznaniu wniosku w trybie procesowym i doręczenia żądanego postanowienia już z naniesionymi poprawkami zgodnie z art. 350 k.p.c." Tymczasem, w postanowieniu o odrzuceniu skargi Sąd posłużył się terminem "skargi na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. w przedmiocie nieprzekazania wniosku w trybie procesowym i niedoręczenia postanowienia". Wskazać należy, że określenie przedmiotu skargi w sentencji postanowienia służy zwięzłemu opisowi rozpoznawanej sprawy. Określenie użyte w sprawie przez Sąd odpowiada temu wymogowi. Żądanie skarżącego sprowadza się do bardziej szczegółowego określenia żądania wniesionej skargi, uwzględniającego podstawę prawną i daty składanych pism, czy też wydanych przez Sąd postanowień. Elementy takie są jednak częścią uzasadnienia rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd. Dlatego też, skoro sformułowanie sentencji zakwestionowanego postanowienia z dnia [...] r. jest efektem zamierzonego, celowego, skrótowego przedstawienia przez Sąd przedmiotu zaskarżenia, a ponadto – nie zawiera ono niedokładności, błędów pisarskich czy rachunkowych, innych oczywistych omyłek, ani błędów pisarskich, należało odmówić uwzględnienia wniosku o sprostowanie.