III SAB/Wr 16/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: L.W. na bezczynność Burmistrza Bystrzycy Kłodzkiej w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 7 listopada 2023 r. postanawia: odrzucić skargę. L. W. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę bezczynność Burmistrza Bystrzycy Kłodzkiej w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 7 listopada 2023 r. Wezwaniem z dnia 15 maja 2024 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia skargi o dowód wniesienia ponaglenia w sprawie, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 maja 2024 r. Skarżący nie uzupełnił braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia wymogów formalnych. W przypadku skargi dotkniętej brakami formalnymi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Nadto, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej k.p.a.). I tak, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl natomiast art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Co istotne, skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona ponagleniem, jest bowiem niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – zob. wyrok NSA z 26 stycznia 2021 r., sygn. II OSK 2203/20, LEX nr 3179549. Z akt sprawy nie wynikało aby skarżący przed złożeniem skargi skorzystał z ww. trybu postępowania. Sąd wezwał zatem stronę skarżącą do uzupełnienia skargi o ponaglenie i dowód jego wniesienia. Trzeba wyjaśnić, że ponaglenie w rozumieniu art. 37 k.p.a., jest sformalizowanym środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej, w reakcji na który organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie. Formalizm ponaglenia polega na tym, że powinno ono przybrać formę pisemną bądź elektroniczną, a nadto winno zawierać uzasadnienie i być skierowane do właściwego organu (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 18 października 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 65/21). Wezwanie z dnia 15 maja 2024 r. zostało doręczone skarżącemu w tym samym dniu tj. w dniu 15 maja 2024 r. (k-60). W związku z powyższym należy stwierdzić, że 7-dniowy termin na uzupełnienie skargi przypadał na dzień 22 maja 2024 r. W zakreślonym powyżej terminie skarżący nie przedstawił ponaglenia i dowodu jego wniesienia do organu. W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga na bezczynność organu wniesiona do tut. Sądu nie została poprzedzona wyczerpaniem przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a., jako niedopuszczalną.