III SAB/Wr 17/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 26 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Starosty O. w przedmiocie nie wydania decyzji w sprawie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 sierpnia 2007 r. skarżący zwrócił się do Starosty O. z wnioskiem o zwrot zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. Starosta, pismem z dnia 24 sierpnia 2007 r., poinformował skarżącego, że w myśl przepisów obowiązujących w czasie wydania karty pojazdu, za wydanie takiej karty przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobierał opłatę w wysokości 500 zł. W piśmie wskazano także, iż jeżeli strona kwestionuje obowiązek uiszczenia opłaty i jej wysokość, to powinna – po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa – wnieść skargę do sądu administracyjnego. W dniu 27 września 2007 r. wpłynęła do Sądu skarga na bezczynność Starosty, w której skarżący wniósł o nakazanie Staroście podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zwrot nieprawnie pobranej, zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę do Sądu bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji zatem skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r. (III CZP 35/07) dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Z orzeczenia tego wynika przy tym, że do rozpoznania sprawy o zwrot opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, jako opłaty uiszczonej na podstawie niekonstytucyjnego przepisu i stanowiącej nienależne świadczenie, właściwy jest sąd powszechny. Mając powyższe na względzie, na podstawie powołanych na wstępie przepisów, orzeczono jak w sentencji.