III SAB/Wr 1755/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. Z. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 5 października 2020 r. strona skarżąca O. Z.wniósł skargę na bezczynność Wojewody D.w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 15 stycznia 2021 r. wezwano stronę skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy strona skarżąca wyczerpała tok instancji przez złożenie ponaglenia w związku z bezczynnością organu, w terminie 7 dni. Strona skarżąca została pouczona, że stwierdzenie niewyczerpania toku instancji skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym tj. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powyższych rozważań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca w odpowiedzi na wezwanie sądu przedłożyła opinię o pracowniku oraz pismo z 4 września 2020 r., w którym strona skarżąca zwróciła się do organu o udzielenie pisemnej odpowiedzi na jakim etapie znajduje się postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W dalszej części pisma strona skarżąca podkreśliła, że uregulowanie pobytu w Polsce jest kluczowe dla jej dalszego rozwoju zawodowego. Strona skarżąca wskazała również, że niniejszy wniosek powinien być rozpoznany w ciągu najwyżej dwóch miesięcy. Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że strona skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zostało złożone ponaglenie. W ocenie Sądu, ponaglenie powinno zawierać uzasadnienie, z którego jasno wynika, że w danej sprawie doszło do bezczynności organu lub przewlekłości postępowania. Z przedłożonego przez stronę skarżącą pisma nie wynika wprost, aby stanowiło ono ponaglenie na bezczynność, bądź przewlekłość organu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. postanowił odrzucić skargę.