III SAB/Wr 18/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Starosty L. w przedmiocie wydania prawa jazdy wniosku J. K. o wyłączenie sędziego NSA A. M., sędziego WSA M. M. oraz sędziego WSA M. G. od orzekania w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 18/08 postanawia: I. oddalić wniosek; II. ukarać skarżącego J. K. grzywną w wysokości [...] ([...]) złotych, za zgłoszenie wniosku w złej wierze. Pismem z dnia [...] r. J. K. wniósł skargę na bezczynność Starosty L. w przedmiocie wydania prawa jazdy. Na rozprawie w dniu [...] r. J. K. wniósł o wyłączenie od orzekania w sprawie sędziów – NSA A. M., WSA M. G. oraz WSA M. M., wskazując, iż "przeciwko sędziom i urzędnikom toczy się postępowanie karne", zaś "w sądzie toczyło się kilka spraw dotyczących między innymi szkód górniczych i uchwał rady miast, gdzie Sąd rażąco naruszał prawo". Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek o wyłączenie sędziów, wyjaśniając, że podnoszone przez skarżącego okoliczności bezsprzecznie nie mogą stanowić podstawy wyłączenia składu orzekającego. Zażalenie na powyższe orzeczenie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r. Na rozprawie w dniu [...] r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, skarżący ponownie wniósł o wyłączenie obecnego na sali składu sędziowskiego (sędzia NSA A. M., Sędzia WSA M. G., sędzia WSA M. M.), podnosząc że w pierwszej kolejności powinny zostać rozpoznane sprawy karne, łączące się z niniejszą sprawą. Na pytanie Sądu "czego dotyczy niniejsza sprawa?", skarżący oświadczył, że sprawa dotyczy prawa jazdy, wyjaśniając jednocześnie, że prawo jazdy posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a."), sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Stosownie zaś do przepisu art. 19 powyższej ustawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. W myśl art. 20 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Ponadto strona, która przystąpiła do rozprawy, powinna uprawdopodobnić także, że przyczyna wyłączenia dopiero później powstała lub stała się jej znana - § 2. Zgodnie z art. 22 § 1 cytowanej ustawy, o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy - § 2. W aktach rozpatrywanej sprawy znajdują się oświadczenia złożone przez sędziego NSA A. M., Sędziego WSA M. G. oraz Sędziego WSA M. M., w których oświadczyli, że nie znają skarżącego, a także nie łączą ich ze skarżącym żadne stosunki osobiste, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności, jak również nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które dawałyby podstawę do wyłączenia od rozpoznania sprawy. Odnosząc się do wyżej wymienionego unormowania należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie skarżący za przyczynę wyłączenia sędziów podał okoliczność toczących się bliżej nieokreślonych spraw karnych, które powinny zostać zakończone przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie jego skargi. Analizując przedstawione przez skarżącego zarzuty stwierdzić trzeba, że nie uprawdopodobnił on twierdzenia o istnieniu okoliczności mogących wywołać uzasadnione wątpliwość co do bezstronności wymienionych we wniosku sędziów w tej sprawie. W szczególności nie określił czego dokładnie miałyby dotyczyć karne postępowania, ani jaki jest związek tych postępowań ze składem orzekającym w sprawie jego skargi. Dodatkowo podnieść należy, że skarżący uprzednio podjął już próbę wyłączenia sędziów w niniejszej sprawie, na podstawie tych samych okoliczności i wniosek ten został prawomocnie oddalony. Od tego czasu natomiast żadne okoliczności leżące po stronie składu sędziowskiego nie uległy zmianie. Podstawę ukarania grzywną w niniejszej sprawie stanowił art. 23 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter fakultatywny, bowiem jego zastosowanie zostało pozostawione uznaniu Sądu. Grzywna przewidziana w tym przepisie może zostać wymierzona jedynie w razie ustalenia, że zgłoszenie wniosku o wyłączenie sędziego nastąpiło w złej wierze, a sam wniosek został oddalony. Przez pojęcie złej wiary należy przy tym rozumieć rozmyślne lub wynikające z rażącego niedbalstwa wprowadzenie sądu w błąd, co prowadzi do zgłoszenia niesłusznych i krzywdzących sędziego wniosków (K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1999, s. 229). Tym samym sama bezzasadność wniosku nie przesądza jeszcze o złej wierze zgłaszającego wniosek i nie uzasadnia wymierzenia grzywny. W niniejszej sprawie treść i uzasadnienie wniosku wskazuje na to, że należy jej przypisać sposób działania rozmyślnego. Działanie to w sposób ewidentny zmierza wyłącznie do przedłużenia toczącego się postępowania w sprawie złożonej skargi. Prawo do sądu oraz do sprawiedliwego procesu nie oznacza, że skarżący ma możliwość ciągłego zgłaszania wniosków o wyłączenie sędziów, opierając je przy tym jedynie na subiektywnej ocenie pracy sędziów. W ocenie Sądu wniosek wskazuje zatem na rozmyślność działania skarżącego i o jego złej wierze, a tym samym można przyjąć, że zaistniała okoliczność przemawia za możliwością skazania na grzywnę. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 19 i art. 22 § 1 i § 2 oraz art. 23 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.