III SAB/Wr 18/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T. K., na bezczynność Starosty W., w przedmiocie niewydania zatrzymanego prawa jazdy, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. T. K. złożył skargę na bezczynność Starosty W., w przedmiocie niewydania zatrzymanego prawa jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi jedną z negatywnych przesłanek procesowych, uniemożliwiających skuteczne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Orzeczenie zapadłe w zakończonej sprawie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej i jako takie nie może być przedmiotem ponownych rozważań sądu. W przypadku ponownego wniesienia skargi, w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej, sąd nie może postąpić inaczej, jak tylko skargę odrzucić. Dla sądu badającego istnienie przesłanki określonej w powyższym przepisie wiążący jest stan rzeczy w dacie wniesienia skargi (por. WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Wr 2274/05). Skarga T. K. z dnia [...] r. odpowiada treści skargi z dnia [...] r., w której skarżący również wniósł skargę na bezczynność Starosty W. w sprawie niewydania zatrzymanego prawa jazdy. Skarga ta była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 19 stycznia 2010 r. (sygn. akt III SAB/Wr 31/09) oddalił skargę. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] r. Bez wątpienia w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt III SAB/Wr 31/09 a niniejszą sprawą (sygn. akt III SAB/Wr 18/10) zachodzi nie tylko tożsamość stron (T. K. contra Starosta W.), ale również tożsamość przedmiotu (tj. bezczynność Starosty W. w przedmiocie niewydania zatrzymanego prawa jazdy), co wypełnia hipotezę art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Prawną konsekwencją takiego stwierdzenia jest odrzucenie skargi na podstawie wspomnianego art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Z tych też względów, orzeczono jak w sentencji.