III SAB/Wr 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. i R. W. na bezczynność Rady Izby Komorniczej we W. w przedmiocie nieuchylenia uchwały nr [...] z dnia [...] października 2012 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismami z dnia [...] grudnia 2012 r. T. R. i R. W. wnieśli skargi na opisaną w osnowie postanowienia bezczynność Rady Izby Komorniczej we W. W odpowiedzi na skargę Rada Izby Komorniczej wniosła o odrzucenie skargi, z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. Zarządzeniem z dnia [...] lutego 2013 r., połączono skargi T. R. i R. W. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pismami z dnia [...] marca 2013 r. skarżący cofnęli wniesione skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przy tym ściśle określony katalog spraw, do którego prawodawca zaliczył w art. 3 § 2 p.p.s.a. przede wszystkim weryfikację: 1) decyzji administracyjnych; 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3) postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest bezczynność Rady Izby Komorniczej we W. w przedmiocie uchylenia uchwały podjętej w przedmiocie wniosków o powołanie na stanowisko komornika sądowego. Obowiązek podjęcia takiej uchwały w odniesieniu do wszystkich kandydatów pretendujących do objęcia stanowiska komornika wynika z art. 11 ust. 2 oraz art. 93 ust. ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191, ze zm.) i stanowią część materiału dowodowego podlegającego ocenie Ministra Sprawiedliwości w postępowaniu o powołanie na stanowisko komornika sądowego. Opinia wyrażona przez radę izby komorniczej nie stanowi opinii w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stosownie do treści art. 11 ust. 3 i 4 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, niezwłocznie po złożeniu wniosku o powołanie na stanowisko komornika, prezes sądu apelacyjnego przesyła odpis wniosku wraz z załącznikami radzie właściwej izby komorniczej w celu wyrażenia opinii w terminie dwudziestu jeden dni. Po upływie terminu wyznaczonego do złożenia opinii prezes sądu apelacyjnego przesyła niezwłocznie Ministrowi Sprawiedliwości wniosek o powołanie na stanowisko komornika wraz z załącznikami oraz opinią. Brak opinii nie stanowi przeszkody do nadania wnioskowi dalszego biegu. Oznacza to, że opinia wydana w przedstawionej sytuacji przez Radę, nie jest wiążąca nawet dla organu centralnego – ministra. Tym bardziej więc, nie można przyjąć, że jest to akt administracji publicznej, wydany w sferze praw i obowiązków jednostki, wynikających z przepisów prawa i oddziałujący na te prawa i obowiązki. Natomiast tylko wówczas mógłby on podlegać kognicji sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 1 i 2p.p.s.a. Natomiast bezczynność organu w sprawie uchylenia takiego aktu, tylko wówczas mieściłaby się w zasięgu kognicji Sądu, gdyby przedmiot tej bezczynności, wynikał z katalogu art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. Żądanie określone w treściach skarg nie mieści się natomiast w przywołanym wcześniej katalogu, dlatego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji. Z powodu niedopuszczalności skargi, Sąd nie uwzględnił również czynności cofnięcia skarg, dokonanych przez skarżących. Umorzenie bowiem postępowania oznaczałoby, że zostało ono skutecznie wszczęte, natomiast wobec przedstawionych wywodów, w rozpoznawanej sprawie, skargi uznane zostały za niedopuszczalne, co jednoznacznie przesądziło o niemożności prowadzenia postępowania sądowego w ich przedmiocie. Godzi się również wyjaśnić, że w postepowaniu administracyjnym o powołanie na stanowisko komornika, aktem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest decyzja ministra, kończąca to postępowanie. Strona niezadowolona z wyniku postępowania konkursowego, winna zatem poddać to postępowanie kontroli, w drodze skargi na decyzję kończącą postępowanie.