III SAB/Wr 20/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Moskała, Maciej Guziński, , Protokolant Ewa Pąsiek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi S.G. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie udostępnienia dróg wewnętrznych na prezentację prac artystycznych postanawia: odrzucić skargę. S. G. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W., podnosząc w jej uzasadnieniu, że pomimo faktu, że kilkukrotnie zwracał się do organu o wydanie pozwolenia na prezentację prac artystycznych na Rynku miasta, organ nie wydał decyzji w tym przedmiocie. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku w trybie administracyjnym i wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że teren Rynku należy do dróg wewnętrznych miasta, a nie publicznych, dlatego ustalenie warunków korzystania z niego, należy do uprawnień właścicielskich zarządcy, a wszelkie spory w tym zakresie winny zostać rozwiązane na drodze cywilnoprawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwość zaś sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 wyżej powołanej ustawy. Wymienia on katalog działań administracji publicznej, które mogą stanowić przedmiot zaskarżenia do sądu. Zgodnie z powołanym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. S. G. wniósł skargę, określając jej przedmiot jako bezczynność Prezydenta W. w sprawie wydania pozwolenia na korzystanie z dróg wewnętrznych miasta, poprzez zorganizowanie na Rynku wystawy prac artystycznych, co do których funkcję zarządcy pełni Prezydent. Należy wyraźnie podkreślić, że odmiennie niż w przypadku dróg publicznych, wobec terenów miasta o statusie wewnętrznym, Prezydent Miasta wykonuje uprawnienia właścicielskie oraz zarządcze. Są to uprawnienia o charakterze ściśle cywilnoprawnym, dlatego nie podlegają regulacji administracyjnoprawnej i nie są wykonywane wedle procedury administracyjnej i załatwiane w drodze aktów administracyjnych. Warunki korzystania z takich terenów ustala ich właściciel, a ewentualne pozwolenia na ich korzystanie, podejmowane są na podstawie umów cywilnoprawnych. Odmowa zawarcia takiej umowy, lub jej treść, podlegają ochronie cywilnoprawnej i nie mieszczą się tym samym w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, Godzi się również zauważyć, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego, przysługuje jedynie w przypadku bezczynności organu administracji publicznej w zakresie spraw wymienionych w punktach 1-7 powołanego artykułu, zatem w przypadku, gdy przedmiot działania administracji nie mieści w tym katalogu, również i bezczynność organu w danej sprawie nie będzie podlegała kontroli sądu administracyjnego. Wskazuje to wyraźnie, że drogą właściwą do załatwienia niniejszej sprawy jest postępowanie przed sądem powszechnym. Wobec powyższych ustaleń, skargę należało odrzucić co znalazło swój wyraz w sentencji orzeczenia.