III SAB/Wr 20/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), asesor WSA Wojciech Śnieżyński, , Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi P. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę S. w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę w całości. | Skarżący złożył skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę S. w przedmiocie rejestracji samochodu osobowego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu [...] lutego 2016 r. skarżący złożył w Starostwie Powiatowym w S. wniosek o rejestrację samochodu osobowego marko [...], wskazując że jest właścicielem tego samochodu od [...] stycznia 2016 r. na podstawie umowy sprzedaży. Natomiast wpis w [...] dowodzie rejestracyjnym "pojazd nabyty dnia [...].08.2010 r." wskazuje zarejestrowanego użytkownika, a nie właściciela pojazdu. W dniu [...] marca 2016 r. Starosta S. decyzją nr [...] odmówił rejestracji pojazdu, ponieważ wnioskodawca nabył samochód w dniu [...] sierpnia 2010 r., w związku z czym zobowiązany był do uiszczenia opłaty w wysokości 500 zł na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska. Po rozpatrzeniu odwołania strony z dnia [...] marca 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że przemieszczenie pojazdu na terytorium kraju nastąpiło po [...] grudnia 2015 r. Organ pierwszej instancji winien natomiast wyjaśnić datę nabycia pojazdu, albowiem z dowodu rejestracyjnego wynika, że strona nabyła pojazd w dniu [...] sierpnia 2010 r., a do wniosku o rejestrację dołączyła umowę z dnia [...] stycznia 2016 r. W ocenie Kolegium jest to istotna okoliczność, albowiem tytuł własności jest ważnym dokumentem wymaganym przy rejestracji pojazdu, który nie może budzić żadnych wątpliwości. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Starosta S. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] odmówił rejestracji pojazdu, ponieważ wnioskodawca nie przedłożył bezspornego dowodu własności. Wnioskodawca winien bowiem przedłożyć, stosownie do wpisu w dowodzie rejestracyjnym, umowę kupna pojazdu z dnia [...] sierpnia 2010 r. Natomiast wnioskodawca przedłożył umowę kupna z dnia [...] stycznia 2016 r. i nie wyjaśnił różnych dat nabycia samochodu. Po rozpatrzeniu odwołania strony z dnia [...] lipca 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, przyjmując że osoba wpisana w [...] dowodzie rejestracyjnym jest właścicielem pojazdu, co potwierdziła przedłożona przez stronę w dniu [...] lipca 2016 r. faktura sprzedaży. Następnie w dniu [...] stycznia 2016 r. wnioskodawca zawarł kolejną umowę nabycia tego pojazdu od T. D., przy czym nie udokumentował sprzedaży tego samochodu T. D. W wyroku z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję SKO w W. W ocenie Sądu, organ rejestrujący nie posiada w ramach swoich uprawnień kompetencji do badania i rozstrzygania o prawie własności. Nie zachodziły przesłanki do odmowy rejestracji pojazdu z uwagi na nieprzedstawienie przez wnioskodawcę dokumentu potwierdzającego prawo własności pojazdu, albowiem nie wykazano dostatecznych podstaw do podważenia autentyczności przedstawionej umowy z dnia [...] stycznia 2016 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] SKO w W. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując że załączona do wniosku o rejestrację pojazdu umowa z dnia [...] stycznia 2016 r. nie budzi zastrzeżeń jako tytuł własności pojazdu. W dniu [...] maja 2017 r. Starosta S. decyzją nr [...] czasowo zarejestrował samochód [...] w celu wykonania badania technicznego, wydając pozwolenie czasowe oraz tablice rejestracyjne. W dniu [...] maja 2017 r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę S. w przedmiocie rejestracji pojazdu. Skarżący, po szczegółowym przedstawieniu przebiegu postępowania administracyjnego, stwierdził że po złożeniu wniosku o rejestrację razem z kompletem dokumentów w biurze podawczym Starostwa zmuszony był czekać 1 miesiąc i 1 tydzień na wydanie odmownej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, termin na załatwienie sprawy został przekroczony o 16 dni, w tym od momentu wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania do czasu wydania decyzji minęło 10 dni, tj. 1/3 czasu przewidzianego przez ustawę na załatwienie sprawy. Sprawa toczy się od [...] lutego 2016 r., a więc przeszło 15 miesięcy i zdaniem strony tak długi termin jest wyłącznie spowodowany bezczynnością i przewlekłym działaniem Starosty. Natomiast działanie SKO i WSA jest według strony konsekwencją bezcelowego, nieefektywnego i bezproduktywnego działania organu pierwszej instancji. Niezrozumiałe jest dla skarżącego uzależnianie terminu wydania decyzji od daty doręczenia stronie informacji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie. Jest to przykład bezczynności, gdyż nie jest rzeczą jasną, w jakim celu urzędnik będzie czekał na doręczenie tego pisma, a dalej kolejne 7 dni na zapoznanie się strony z aktami sprawy. Organ pierwszej instancji kilkukrotnie zwracał się z zapytaniem do [...] odpowiednika rejestrującego pojazdy ([...]), w tym raz bezskutecznie z własnej winy. Pytania w gruncie rzeczy były podobne i można je było zadać za jednym razem, co znacznie skróciłoby czas załatwiania sprawy. Ponadto samo zadawanie pytań przez urząd należy uznać za działanie pozorne, gdyż nie dotyczyło sedna sprawy z uwagi na błędne rozumienie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu. Również zwracanie się o umowę zakupu pojazdu nic nie wniosło do merytorycznego załatwienia sprawy, skoro taka umowa nie jest wymagana przy rejestracji pojazdu w [...]. Według skarżącego, takie działanie nie tylko było bezcelowe, ale wręcz utrudniające i uniemożliwiające rejestrację pojazdu. Urząd nie rozpoznał właściwie swojej roli i kompetencji w prowadzonej sprawie, gdyż sam zaczął samodzielnie prowadzić postępowanie dowodowe, zmierzające do poczynienia ustaleń co do prawa własności. Takie działanie urzędu należy uznać za bezcelowe, pozorne i przewlekłe. Skarżący wniósł o przyznanie odszkodowania od Starosty S., szczegółowo przedstawiając wydatki, spowodowane jego zdaniem brakiem rejestracji samochodu, w tym koszty zakupu innego samochodu w [...], koszty ubezpieczenia tego samochodu, koszty podróży do [...] i z powrotem, jak również wskazując na dolegliwości zdrowotne spowodowane długotrwałym postępowaniem. Na wezwanie Sądu skarżący przedłożył zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania, zawarte w odwołaniu z dnia [...] marca 2016 r. i z dnia [...] lipca 2016 r. W odpowiedzi na skargę Starosta S. wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2016 r., po przedłożeniu dowodu uiszczenia opłaty rejestracyjnej, pojazd został czasowo zarejestrowany z urzędu. Ponadto wyjaśnił, że pracownik w każdym stadium postępowania podejmował czynności bez zbędnej zwłoki, dążąc do jak najszybszego załatwienia sprawy. Skarżący natomiast utrudniał postępowanie, zatajając istotne dokumenty, o czym świadczy złożenie dopiero w dniu [...] lipca 2016 r. oryginalnej faktury zakupu pojazdu z dnia [...] sierpnia 2010 r. wraz z tłumaczeniem. Nigdy też nie przedłożył umowy sprzedaży samochodu T. D., a transakcja nie została ujawniona w [...] dowodzie rejestracyjnym mimo takiego obowiązku. Nie bez znaczenia dla prowadzonego postępowania jest też mnogość skarg składanych przez skarżącego. Z jednej strony skarżący zarzuca organowi bezczynność i przewlekłość postępowania, a z drugiej strony skarży podejmowanie przez organ działania zbyt szybko. Wnioskuje o czasową rejestrację, a następnie skarży się na elementy tej rejestracji. Niezrozumiałe jest więc postępowanie skarżącego, który kwestionuje każde działanie organu, zmierzające do realizacji żądania zawartego we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zw. dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Pojęcie przewlekłości postępowania nie zostało zdefiniowane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, jak również w postanowieniach p.p.s.a., stąd dokonując jego interpretacji należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie przez organ administracji terminów określonych w art. 35 k.p.a. oraz wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a). W orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję, gdyż w odróżnieniu od bezczynności, jest ona zjawiskiem (sytuacją) niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 69/15 oraz o sygn. akt II SAB/Wr 7/16). Nadto w judykaturze wskazuje się, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Tym samym rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W efekcie w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Przyczyną przedłużającego się postępowania, ale nie jego przewlekłości w rozumieniu art. 149 p.p.s.a., może być też ujawnianie się w toku postępowania dowodowego kolejnych dowodów, nieznanych organowi na początku postępowania. Od organów administracji nie można wymagać, aby wszczynając postępowanie posiadały pełen plan postępowania dowodowego i w toku sprawy już go nie rozszerzały. W sprawach skomplikowanych pod względem dowodowym, sam czas trwania postępowania nie może świadczyć o jego przewlekłości (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Ke 57/16). Stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przy czym, zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W rozpatrywanej sprawie strona wniosła skargę na przewlekłe, jej zdaniem, prowadzenie postępowania tylko przez Starostę S., podczas gdy w sprawie orzekało również trzykrotnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz wyrok wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny. Jak wskazuje skarżący, sprawa toczy się od [...] lutego 2016 r., a więc przeszło 15 miesięcy i tak długi termin załatwiania sprawy spowodowany jest wyłącznie przewlekłym działaniem Starosty. Natomiast działanie SKO i WSA jest według strony "konsekwencją bezcelowego, nieefektywnego i bezproduktywnego działania organu pierwszej instancji". Z takim poglądem skarżącego nie można się jednak zgodzić. Przepis k.p.a. przewidują bowiem odrębne terminy dla załatwienia sprawy przez organ pierwszej instancji i odrębne dla załatwienia sprawy przez organ odwoławczy. Dlatego też czas rozpatrywania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji należy badać odrębnie, mając na uwadze terminy załatwiania spraw przewidziane dla organu odwoławczego. Na całkowity czas trwania postępowania mają również wpływ odrębne terminy przewidziane na wniesienie odwołania do organu drugiej instancji, terminy przewidziane na wniesienie skargi do WSA od decyzji organu odwoławczego, jak również czas trwania postępowania międzyinstancyjnego, dla którego także przewidziano odrębne terminy w art. 133 k.p.a. oraz czas przesyłania akt sprawy pomiędzy organami. Zgodnie z art. 133 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie. Natomiast postępowanie sądowoadministracyjne stanowi odrębne postępowanie od postępowania administracyjnego i terminy załatwiania spraw przewidziane w k.p.a. nie dotyczą postępowania sądowoadministracyjnego. Na marginesie należy zauważyć, że SKO podzielało pogląd organu pierwszej instancji o konieczności wyjaśnienia kwestii związanej z prawem własności samochodu, zarówno w decyzji z dnia [...] maja 2016 r. i decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Dopiero WSA w wyroku z dnia [...] stycznia 2017 r. uznał, że organ nie jest uprawniony do wyjaśniania tej kwestii. Składając w dniu [...] lutego 2016 r. wniosek o zarejestrowanie pojazdu, skarżący przedłożył [...] dowód rejestracyjny, z którego wynikało, że skarżący jest zarejestrowanym użytkownikiem tego pojazdu od [...] sierpnia 2010 r. oraz umowę kupna samochodu od T. D. z dnia [...] stycznia 2016 r. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji uznał za konieczne wyjaśnienie kwestii daty nabycia samochodu, co było istotne również ze względu na obowiązek uiszczania do końca 2015 r. opłaty recyklingowej w wysokości 500 zł. W trakcie pierwotnie prowadzonego postępowania, organ pierwszej instancji dwukrotnie zwrócił się do [...] organu rejestracyjnego ([...]) o wyjaśnienie rozbieżności dotyczących powyższej kwestii (pierwsze zapytanie zostało sporządzone na niewłaściwym formularzu), a odpowiedź otrzymał w dniu [...] marca 2016 r. Następnie w dniu [...] marca 2016 r. organ wystosował do strony zawiadomienie w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni (odbiór przez stronę w dniu [...] marca 2016 r.), a [...] marca 2016 r. strona złożyła pisemne uwagi do akt sprawy wraz z wyjaśnieniami [...] w języku angielskim. W dniu [...] marca 2016 r. strona przedłożyła tłumaczenie wyjaśnień [...] na język polski i w tym samym dniu została wydana przez organ decyzja odmawiająca rejestracji samochodu. Postępowanie organu trwało 1 miesiąc i 7 dni, co wskazuje również strona w skardze, a przekroczenie terminu załatwienia sprawy spowodowane było koniecznością zapewnienia stronie realizacji uprawnień wynikających z art. 10 k.p.a. Uprawnienia te strona realizowała od [...] marca (data otrzymania zawiadomienia) do [...] marca 2016 r. (przedłożenie tłumaczenia), a więc przez okres dwóch tygodni. W ocenie Sądu przekroczenie terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., spowodowane było oczekiwaniem organu na końcowe stanowisko strony w sprawie, stąd też przekroczenie to nie nosi cech przewlekłego prowadzenia postępowania. Należy też zauważyć, że odwołanie strony z dnia [...] marca 2016 r. zostało przekazane do organu odwoławczego w dniu [...] kwietnia 2016 r., a więc w terminie określonym w art. 133 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutu strony odnośnie uzależniania terminu wydania decyzji od daty doręczenia stronie informacji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tak więc wystosowanie do strony zawiadomienia w dniu [...] marca 2016 r. i oczekiwanie na stanowisko strony w sprawie było zgodne z art. 10 k.p.a. W celu ponownego rozpoznania sprawy akta sprawy organ pierwszej instancji otrzymał w dniu [...] maja 2016 r. W dniu [...] maja 2016 r. organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentu, na podstawie którego [...] organ rejestracyjny zarejestrował samochód i o wyjaśnienie rozbieżności w dacie nabycia samochodu. Po uzyskaniu w dniu [...] maja 2016 r. negatywnej odpowiedzi od skarżącego (nie posiada takiego dokumentu), organ w dniu [...] maja 2016 r. zwrócił się do [...] z zapytaniem, czy strona była właścicielem samochodu od [...] sierpnia 2010 r. i o nadesłanie dokumentu, na podstawie którego samochód został zarejestrowany. Odpowiedź z [...] została nadesłana w dniu [...] czerwca 2016 r. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania zostało podjęte w dniu [...] czerwca 2016 r. i w tym samym dniu wystosowano do skarżącego zawiadomienie w trybie art. 10 k.p.a. (odebrane w dniu [...] lipca 2016 r.). W dniu [...] lipca 2016 r. skarżący zgłosił się do Starostwa, jednakże fakturę zakupu samochodu od firmy "A" w dniu [...] sierpnia 2010 r. wraz z tłumaczeniem przedłożył w organie w dniu [...] lipca 2016 r. natomiast decyzja organu została wydana w dniu [...] lipca 2016 r. Postępowanie organu trwało 1 miesiąc i 16 dni, co wskazuje również strona w skardze. Chociaż wpływ na przekroczenie terminu załatwienia sprawy miało podjęcie zawieszonego postępowania i wystosowanie zawiadomienia w trybie art. 10 k.p.a. dopiero po 10 dniach od otrzymania odpowiedzi z [...], to przekroczenie terminu załatwienia sprawy spowodowane było także realizacją zaleceń SKO zawartych w decyzji z dnia [...] maja 2016 r. odnośnie wyjaśnienia kwestii związanych z datą nabycia samochodu i odmową strony przedłożenia faktury zakupu samochodu. W tych okolicznościach sprawy w ocenie Sądu wpływ na przekroczenie terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. miała także postawą skarżącego, który w dniu [...] maja 2016 r. odmówił przedłożenia faktury zakupu samochodu, stąd też przekroczenie to nie nosi cech przewlekłego prowadzenia postępowania. Należy też zauważyć, że odwołanie strony z dnia [...] lipca 2016 r. zostało przekazane do organu odwoławczego w dniu [...] lipca 2016 r., a więc w terminie określonym w art. 133 k.p.a. Po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji przez SKO w dniu [...] kwietnia 2016 r. wskutek wyroku WSA z dnia [...] stycznia 2017 r., akta sprawy zostały doręczone organowi pierwszej instancji w dniu [...] maja 2017 r. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. organ poinformował skarżącego o możliwości zgłoszenia się celem rejestracji samochodu. W dniu [...] maja 2017 r. Starosta S. wydał decyzję o czasowym zarejestrowaniu samochodu w celu wykonania badania technicznego, a także wydał pozwolenie czasowe oraz tablice rejestracyjne. Należy nadmienić, że w dniu [...] maja 2017 r. skarżący złożył skargę na pracownika organy ze względu na przedwczesne, zdaniem strony, wezwanie go celem rejestracji samochodu, albowiem decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2017 r. została mu doręczona w dniu [...] maja 2017 r. i nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi do WSA. Jak słusznie wskazał organ, z jednej strony skarżący zarzuca organowi przewlekłość postępowania, a z drugiej strony skarży podejmowane przez organ działania jako podjęte zbyt szybko. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd nie stwierdził przewlekłego prowadzenia postępowania oraz naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. Według skarżącego, działania podejmowane przez organ były nie tylko pozorne i bezcelowe, ale wręcz utrudniające i uniemożliwiające rejestrację pojazdu, ponieważ urząd nie rozpoznał właściwie swojej roli i kompetencji w prowadzonej sprawie, gdyż sam zaczął samodzielnie prowadzić postępowanie dowodowe, zmierzające do poczynienia ustaleń co do prawa własności. Należy jednak wyjaśnić, że błędna interpretacja przez organ przepisów prawa materialnego, stwierdzona przez WSA w wyroku z dnia [...] stycznia 2017 r., nie świadczy o przewlekłym prowadzeniu postępowania. Organ podejmował rzeczywiste działania w celu ustalenia daty nabycia samochodu, zwracając się do [...] organu rejestracyjnego i wzywając skarżącego do przedłożenia dodatkowych dokumentów, chociaż były to działania wynikające z błędu organu co do rozumienia przepisów prawa materialnego. Działań tych nie można określić mianem działań pozornych i bezcelowych. Z przedstawionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.