III SAB/Wr 202/18

PostanowienieWSA we Wrocławiu2018-12-19

Skład orzekający: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne, gdy skarga nie została opłacona, ale cofnięcie nastąpiło przed wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych?
Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie, ponieważ skarżąca skutecznie cofnęła skargę na bezczynność organu. Cofnięcie skargi jest dopuszczalne, nawet jeśli skarga nie została opłacona, o ile nastąpiło ono przed wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych i nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy wadliwego aktu.
Stan faktyczny
Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Następnie skarżąca cofnęła skargę, wskazując jako przyczynę wydanie przez organ decyzji w sprawie. Skarga nie została opłacona, jednakże cofnięcie nastąpiło przed wezwaniem do uzupełnienia tego braku.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. D. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z [...] r., skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Przekazując Sądowi skargę, w/w organ dołączył pismo z [...] r., zawierające oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi, z uwagi na wydanie przez organ w sprawie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. - uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W sprawie, czynność procesowa skarżącej - z tego punktu widzenia - nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym, należało uznać, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Na marginesie trzeba wyjaśnić, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, o ile ta zostanie wniesiona skutecznie, tj. jeśli spełnia ona wszystkie wymogi formalno-fiskalne. Wniesiona przez skarżącą skarga zawiera co prawda brak fiskalny, bowiem nie została ona opłacona, lecz skarżąca cofnęła skargę zanim Sąd zarządził uzupełnić ten brak. Wobec cofnięcia skargi, niecelowe, a wręcz wbrew zasadzie ekonomiki postępowania, byłoby wzywanie skarżącej do uiszczenia wpisu, aby następnie - uwzględniając jej oświadczenie o cofnięciu skargi - umorzyć postępowanie i dokonać zwrotu wpisu. Odrzucenie skargi, z uwagi na brak wpisu, pomimo cofnięcia skargi, jest jak najbardziej uzasadnione jednakże wówczas, gdy Sąd zarządzi wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie to pozostanie bezskuteczne a strona skarżąca złoży oświadczenie, że cofa skargę. W konsekwencji powyższego, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu. Mając to na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło