III SAB/Wr 2025/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Kuczyńska - Szczytkowska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2021 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z 18 maja 2021 r. A. P. złożyła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z 2 lipca 2021 r. strona skarżąca wskazała, że cofa skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego z 25 maja 2021 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 sierpnia 2021 r. wezwano skarżącą do udzielenia informacji, czy cofnięcie skargi dotyczy skargi z dnia 18 maja 2021 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem uznania pisma za wycofanie skargi z 18 maja 2021 r. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 21 października 2021 r. przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie 29 października 2021 r. Z uwagi na to, że strona przesyłki nie odebrała, zwrócono ją Sądowi. W związku z powyższym wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 4 listopada 2021 r. Siedmiodniowy termin na udzielenie informacji przez skarżącą upłynął bezskutecznie 12 listopada 2021 r. – dzień 11 listopada 2021 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, zgodnie natomiast z art. 83 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skoro skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu, to uznać należało, że pismem z 2 lipca 2021 r. cofnęła skargę z 18 maja 2021 r. (data wpływu do organu 24 maja 2021 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Skoro w sprawie strona skarżąca nie podjęła adresowanej do niej i dwukrotnie awizowanej przesyłki pocztowej, zawierającej wezwanie do udzielenia informacji, doręczenie należało uznać za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu liczonego od pierwszego zawiadomienia, które nastąpiło 21 października 2021 r. W konsekwencji zatem należało przyjąć, że wezwanie do podpisania skargi zostało doręczone stronie skarżącej 4 listopada 2021 r., natomiast siedmiodniowy termin na udzielenie informacji przez skarżącą upłynął bezskutecznie 12 listopada 2021 r. – dzień 11 listopada 2021 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, zgodnie natomiast z art. 83 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skoro skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu, to uznać należało, że pismem z 2 lipca 2021 r. cofnęła skargę z 18 maja 2021 r. (data wpływu do organu 24 maja 2021 r.). W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.