III SAB/Wr 205/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi B.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. B. S. (dalej: skarżący, strona skarżąca) 18 listopada 2021 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ) w przedmiocie wskazanym w sentencji orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podniósł, że pismem z 20 października 2021 r. strona skarżąca złożyła do organu ponaglenie, które zostało przekazane 15 listopada 2021 r. do organu II instancji wraz z informacją, iż w organie nie zarejestrowano wniosku skarżącego. Wojewoda zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu skargi nie podano jakiejkolwiek daty, w jakim złożono wniosek, a skarżący nie przedłożył jakichkolwiek dowodów potwierdzających złożenie wniosku. Pismem z 3 października 2022 r. wezwano skarżącego do złożenia dowodu wniesienia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie pełnomocnik strony skarżącej przy piśmie przewodnim załączył kserokopię wniosku - bez dowodu jego wniesienia – oraz wyciąg z konta bankowego potwierdzający uiszczenie opłaty skarbowej od wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przedmiotem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zatem warunkiem dopuszczalności wniesienia takiej skargi jest prowadzenie przez organ postępowania zainicjowanego złożeniem wniosku w sprawie. Skarga ta stanowi środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. W związku z tym w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, sąd kontroluje jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie. W przypadku, gdy w dacie wniesienia skargi nie toczy się postępowanie, brak jest w istocie przedmiotu oceny, która miałaby zostać dokonana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z odpowiedzi na skargę wynika, że postępowanie z wniosku - jaki według strony został wniesiony do organu - nigdy nie było prowadzone, ponieważ takowy wniosek nigdy do Wojewody nie wpłynął. Co więcej, w samej skardze, czy wcześniejszym ponagleniu strona skarżąca nie wskazuje daty w jakiej wniosek został złożony. Pełnomocnik strony skarżącej wezwany do złożenia dowodu wniesienia wniosku przedłożył jedynie jego kserokopię, bez dowodu jego nadania. Złożona kserokopia nie zawierała też prezentaty organu wskazującej na datę jego złożenia. Należy też podkreślić, że załączone do odpowiedzi na wezwanie do złożenia dowodu wniesienia wniosku, potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej za wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia przez Sąd, że przedmiotowy wniosek został złożony. W tym stanie rzeczy, skoro brak jest przedmiotu sprawy, skarga na przewlekłe postępowanie złożona przez skarżącego w niniejszej sprawie, nie była dopuszczalna, o czym Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.