III SAB/Wr 206/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I odrzucić skargę; II zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w wysokości 100 (sto) zł. Pismem z 27 listopada 2021 r. L. S. (skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Na zarządzenie z dnia 14 marca 2023 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wyjaśnienia, czy i jeśli tak, to kiedy strona skarżąca otrzymała orzeczenie kończące postępowanie w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z dnia 30 marca 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że 30 listopada 2021 r. doręczono mu wydaną w dniu 24 listopada 2021 r. decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 3259 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd uznał, że skarga strony na bezczynność organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ wpłynęła do organu 6 grudnia 2022 r., czyli po wydaniu przez organ decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny. Zatem skarga na bezczynność organu w zakresie postępowania z wniosku strony skarżącej wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na tej podstawie za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Skoro skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu 6 grudnia 2021 r. tj. po wydaniu przez organ decyzji w dniu 24 listopada 2021 r., to należało uznać - zgodnie z ww. uchwałą NSA - że taka skarga jest niedopuszczalna. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd zdecydował na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a.