III SAB/Wr 21/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząc Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. M W (dalej skarżący) wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy B o wymeldowanie B W ([...]) z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym położonym w B przy ul. [...]. Skarżący nie zgadzając się z organem pierwszej instancji co do konieczności dołączenia do wniosku, przez jego rozpoznaniem, określonego dokumentu wskazującego, że wnioskodawca legitymuje się tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. Postanowieniem z dnia [...] r. (sygn. Akt [...]), Sąd odrzucił skargę, wskazując na nie wyczerpanie toku instancji oraz, że organem właściwy do wniesienia zażalenia na niezałatwienia sprawy przez Burmistrza jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W konsekwencji skarżący skierował w dniu [...] r. skargę na bezczynność organu pierwszej instancji do SKO w J G. W międzyczasie, wnioskiem z dnia [...] r. skierowanym do organu pierwszej instancji, skarżący wystąpił o wymeldowanie [...] z przedmiotowego lokalu. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy B odmówił wymeldowania B W z przedmiotowego lokalu. Natomiast rozpatrując zażalenie na bezczynność Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J G postanowieniem z dnia [...] r. ([...]) stwierdziło, że zażalenie jest nieuzasadnione podnosząc, że organ pierwszej instancji rozpoznała wniosek strony, wydając w dniu [...] r. decyzję odmawiającą wymeldowania wskazanej osoby. Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył skargę na nie załatwienie jego wniosku z dnia [...] r. w przedmiocie wymeldowania w trybie administracyjnym. Podnosząc, że wniosek ten winien być załatwiony przez wydanie decyzji kończącej sprawę. Jest to, jego zdaniem, bowiem odrębna sprawa od sprawy wszczęte wnioskiem z dnia [...] r. Tym samym w sprawie organ administracji naruszył przepis art. 75 § 1 i art. 104 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie podnosząc, że sprawa wmeldowania [...] skarżącego została zakończona decyzją Burmistrza Miasta i Gminy B z dnia [...] r., odmawiającą jej wymeldowania. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę D a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Obecnie toczy się postępowanie dowodowe w tej sprawie przed organem pierwszej instancji. W tej sytuacji, zdaniem organu pierwszej instancji, zasadne jest oddalenie skargi skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. decyzji lub postanowień, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Bezczynność organu administracji publicznej występuje więc nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w sprawie, zgodnie z dodatkowym wyjaśnieniem skrzącego zawartym w piśmie z dnia [...] r., jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B w zakresie nie wydania decyzji kończącej sprawę w związku z jego wnioskiem z dnia [...] r. o wymeldowanie [...] z miejsca pobytu stałego w lokalu położonym w B przy ul. [...]. Przedmiotem sprawy jest więc wymeldowania z miejsca stałego pobytu, w trybie administracyjnym. Sprawy wymeldowania z miejsca stałego regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 2 powyższej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwające ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Rozpoznanie wniosku zainteresowanej osoby o wymeldowanie osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego trwające ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się następuje w trybie administracyjnym w drodze decyzji. W niniejszej sprawie idzie więc o bezczynność organu pierwszej instancji w przedmiocie wymeldowania [...] skarżącego z miejsca stałego pobytu. Jak wynika z akt sprawy, co przyznaje skrzący w skardze, wnioskiem z dniu [...] r. wystąpił ponownie do Burmistrza Miasta i Gminy B o wymeldowanie [...] z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w B. W konsekwencji, w dniu [...] r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiocie wymeldowania [...] skarżącego z przedmiotowego lokalu. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy B odmówił wymeldowania tej osoby z lokalu przy ul. [...]. Sprawa wszczęta z wniosku skarżącego w przedmiocie wymeldowania jego [...] z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] lokalu została rozpoznana przez organ pierwszej instancji i zakończona wydaniem decyzji administracyjnej. W tym stanie nie można przypisać Burmistrzowi Miasta i Gminy B bezczynność tylko dlatego, że dopiero ponowny wniosek wszczął postępowanie administracyjne zakończone w formie decyzji administracyjnej. Podkreślić należy, że żądanie skarżącego o wydanie decyzji kończącej sprawę w przedmiocie wymeldowania jego [...] z miejsca pobytu stałego w trybie administracyjnym zostało załatwione w formie przewidzianej przez obowiązujące normy prawne. Tym samym nie było podstaw do zobowiązania, jak tego żąda skarżący, Burmistrza do wydania decyzji administracyjnej. W tym stanie nie można także mówić o naruszeniu art. 75 i art. 104 kpa. Mając powyższe na względzie, skoro Burmistrz nie dopuścił się bezczynności, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji oddalenia skargi, skarżącemu nie należał się zwrot poniesionych przez niego kosztów postępowania, zgodnie bowiem z art. 199 p.p.s.a strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 200 p.p.s.a w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.