III SAB/Wr 227/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. C. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 8 kwietnia 2019 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków złożonej skargi, przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 23 kwietnia 2019 r. Termin do złożenia pełnomocnictwa procesowego upływał zatem z końcem dnia 30 kwietnia 2019 r. (wtorek). Pismem z 29 kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę nie uzupełniając jej braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. W sprawie, wezwano pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wyznaczonym terminie brak skargi nie został jednak usunięty, co obligowało Sąd do jej odrzucenia. Odnosząc się do pisma pełnomocnika o cofnięciu skargi w sprawie wyjaśnić jednocześnie należy, że wobec nieuzupełnienia braków formalnych, zaistnienie przesłanek do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi, gdyż badanie takie możliwe jest dopiero po uzupełnieniu braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy - na podstawie powołanych przepisów - Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. W pkt II orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.