III SAB/Wr 24/17

Wrocław, dnia 14 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania sprawy o umorzenie składek wniosku o sprostowanie wyroku "o daty rozpatrywanych skarg (rok 2016)" postanawia: odmówić sprostowania wyroku. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wyrokiem z 4 października 2017 r., Sąd oddalił skargę w całości. Pismem z 30 października 2017 r., skarżący wniósł o sprostowanie wyroku "o daty rozpatrywanych skarg (rok 2016)". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Pomimo tego, że przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd z urzędu, wobec treści art. 159 p.p.s.a. traktującego o wniosku o sprostowanie, nie ulega wątpliwości, że także strona postępowania może składać wnioski o rektyfikację orzeczeń. Instytucja sprostowania, przewidziana w art. 156 p.p.s.a., jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do jego zmiany, czy uchylenia. Służy wyeliminowaniu z treści wyroku tego, co nie jest zgodne z wolą sądu wydającego orzeczenie. W sprawie, taki przypadek nie zaistniał. W myśl art. 138 p.p.s.a., sentencja orzeczenia winna zawierać m.in. przedmiot zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że określenie przedmiotu zaskarżenia powinno wskazywać, jakiego aktu lub czynności i jakiego organu administracji publicznej dotyczy postanowienie. Orzeczenie winno również wskazywać rodzaj aktu lub czynności (bezczynności), jaki jest zaskarżony do Sądu. W skardze, skarżący wskazał, że dotyczy ona "Bezczynności, przewlekłości postępowania, opieszałości w załatwieniu sprawy przez ZUS. Skarga na naruszenie przez ZUS mojego prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych pism". W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł natomiast m.in., że ZUS Oddział w W. nie odpowiedział na jego pismo z 2 sierpnia 2016 r. Określenie w sentencji postanowienia przedmiotu skargi służy zwięzłemu opisowi rozpoznawanej sprawy. Określenie użyte w sprawie przez Sąd (skarga na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych) odpowiada temu wymogowi. Żądanie skarżącego sprowadza się zaś do bardziej szczegółowego dookreślenia przedmiotu jego skargi, uwzględniającego m.in. daty składanych w postępowaniu administracyjnym pism, na które skarżący (jak twierdził w skardze) nie otrzymał od organu odpowiedzi. Tymczasem, elementów takich nie zamieszcza się w sentencji postanowienia. W konsekwencji powyższego, należało odmówić sprostowania postanowienia.