III SAB/Wr 32/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi W Z, na bezczynność B S S, w przedmiocie niewydania decyzji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. W Z złożył skargę na U M i G w S S, w sprawie – cyt.: "opłaty czynszu i podatku od dzierżawionej [...] za [...] r. Nr sprawy [...]". W uzasadnieniu skargi wyjaśniał, że w dniu [...] r. otrzymał decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W, mocą której uchylono decyzję UMiG w S S z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za [...] r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. W dalszej części wskazał, że "wobec braku wiążącej decyzji (...) w obowiązującym terminie (30 dni)" skarga jest zasadna. Do skargi dołączył kopie akt postępowania administracyjnego. Z treści pisma nie wynikało jednoznacznie, co jest treścią skargi, ani również z działalnością jakiego organu wiąże się skarga. Wezwano zatem skarżącego – pod rygorem odrzucenia skargi – do usunięcia braków formalnych i określenia czy skarży decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W z dnia [...] r., czy też bezczynność "U M i G" z zaznaczeniem, na czym bezczynność ta polega. W wezwaniu zawarto pouczenie, że w przypadku braku odpowiedzi w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, pismo zostanie potraktowane jako skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W z dnia [...] r. W odpowiedzi strona skarżąca wskazała, że wnosi skargę "w związku z uchybieniem UMiG w S S, a tj. brakiem jakiejkolwiek odpowiedzi na zalecenie SKO we W z dnia [...] r. ([...]), co jest równoznaczne z lekceważeniem Kodeksu Administracyjnego przez UMiG w S S". Tak skonstruowaną skargę należało potraktować jako skargę na bezczynność B S S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność organu podatkowego - B Gminy S S, poprzez niewydanie decyzji w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości – w terminie określonym w art. 139 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 z późn. zm. zwana dalej o.p.), tzn. nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Stosownie do art. 140 § 1 o.p. - o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 z późn. zm. zwana dalej o.p.) stronie służy ponaglenie - zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 o.p. - które należy wnieść do organu podatkowego wyższego stopnia, co uznać będzie można za "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Dopiero po rozpatrzeniu ponaglenia przez organ podatkowy wyższego stopnia, przy zachowaniu stosownego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., możliwe jest skuteczne złożenie skargi do sądu administracyjnego. Analiza akt postępowania administracyjnego pozwala bez wątpliwości stwierdzić, że skarżący nie wniósł opisanego ponaglenia w przepisanym trybie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Przyjąć zatem należy, że autor skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, wobec czego wniesioną skargę należy uznać za przedwczesną, a tym samym za niedopuszczalną. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.