III SAB/Wr 354/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. H. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 2 kwietnia 2019 r. S. H. (dalej jako: "skarżący"), wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Następnie pismem z dnia 22 kwietnia 2019 r. skarżący wniósł o "wycofanie skargi". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Oświadczenie o cofnięciu skargi jest czynnością jednoznaczną i stanowczą. Musi być ono sformułowane precyzyjnie i nie może budzić żadnych wątpliwości. Innymi słowy oświadczenie takie powinno jednoznacznie wyrażać wolę strony skarżącej (por. II GSK 1127/11). Wobec jednoznaczności przedmiotowego oświadczenia i braku podstaw do uznania cofnięcia za nieskuteczne, postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.