III SAB/Wr 4/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis, Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, Protokolant Monika Mikołajczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Gminy W. w przedmiocie wydania określonego zaświadczenia zobowiązuje Gminę W. do załatwienia w terminie 1 miesiąca wniosku skarżącego z 11 kwietnia 2006 r. Wnioskiem z dnia [...] skarżący wniósł do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że budynek, w którym zamieszkuje, jest budynkiem mieszkalnym oraz o wydanie odpisów i wyrysów dotyczących tego budynku, zawierających dane wskazane w § 63 i 64 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 roku (Dz. U. nr 38, poz. 454) w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a także wniósł o zwolnienie od kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] organ poinformował skarżącego, że dla miasta W. nie jest prowadzona ewidencja, o której mowa w cyt. rozporządzeniu, jak również że nie znaleziono podstaw do zwolnienia go od kosztów w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2004 roku (Dz. U. nr 37, poz. 333) oraz że wniosek w zakresie zaświadczenia, że budynek, w którym zamieszkuje wnioskodawca, jest budynkiem mieszkalnym, skierowano do Urzędu Miejskiego W. W dniu [...] skarżący złożył do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego wniosek o zwolnienie go od kosztów postępowania. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na brak sprawy toczącej się z jego udziałem, nie ma podstaw do zwolnienia go od kosztów postępowania. W dniu [...] Urząd Miasta W. zwrócił pismo do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego. Pismem z dnia [...] Zarząd Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego ponownie poinformował skarżącego o obowiązku poniesienia opłat w związku z wnioskiem W dniu [...] skarżący złożył kolejny wniosek o zwolnienie go od kosztów postępowania, zaś wnioskiem z dnia [...] wniósł ponownie o wydanie zaświadczeń dotyczących stanu prawnego budynku, w którym zamieszkuje. W dniu [...] skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie wniosku z [...]. Postanowieniem z dnia [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał zażalenie za nieuzasadnione i odmówił wyznaczenia terminu do załatwienia wniosku przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać na podstawową dla postępowania administracyjnego zasadę rozstrzygania spraw administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że na skutek wniosku skarżącego organ był zobowiązany do podjęcia określonych w ustawie czynności, w tym też działać zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zważywszy na okoliczność, że skarżący, prócz wniosku merytorycznego o wydanie zaświadczenia, że budynek, w którym zamieszkuje, jest budynkiem mieszkalnym, wniósł także o zwolnienie go od kosztów postępowania, obowiązkiem organu było – w pierwszej kolejności – rozpoznanie wniosku w przedmiocie kosztów, następnie zaś, orzeczenie co do pierwszego żądania. W zakresie tzw. prawa ubogich, oznaczającego możliwość ubiegania się przez stronę o zwolnienie z opłat i kosztów postępowania, przepisem wiążącym organ administracji publicznej jest art. 267 k.p.a., stanowiący, że w razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztów i należności związanych z tokiem postępowania organ administracji publicznej może ją zwolnić w całości lub w części od ponoszenia tych opłat, kosztów i należności. Wobec powyższego, obowiązkiem organu do którego wpłynął wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów, było jego rozpoznanie i wydanie w tym zakresie – w oparciu o przepisy k.p.a. i inne przepisy szczególne dotyczące danego rodzaju postępowania – właściwej decyzji procesowej. Następstwem rozpoznania przez organ wniosku w przedmiocie zwolnienia od kosztów jest – zgodnie z normami k.p.a. – merytoryczne rozpoznanie wniosku, ujawniające się poprzez wydanie aktu administracyjnego, podlegającego kontroli organu II instancji oraz – w dalszym toku instancji – sądu administracyjnego. Na tle niniejszej sprawy nie ulega zaś wątpliwości, że skarżony organ nie tylko nie rozstrzygnął wniosku o zwolnienie od kosztów wedle obowiązujących go przepisów, ale i – naruszając art. 35 §3 k.p.a. – nie załatwił wszczętej wnioskiem skarżącego sprawy w ustawowym terminie jednego miesiąca, pozostając w niewątpliwej bezczynności. W związku z powyższym należało orzec, jak na wstępie.