III SAB/Wr 515/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: I. P., reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego – S.P., na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 stycznia 2022 r. I. P. (dalej jako: strona skarżąca), reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego – S. P., złożył skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. W piśmie z dnia 11 lutego 2022 r. przedstawiciel ustawowy strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę na bezczynność Wojewody D. z dnia 14 stycznia 2022 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 14 marca 2022 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych poprzez przedłożenie przetłumaczonego na język polski, przez tłumacza przysięgłego, aktu urodzenia małoletniego - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, z zastrzeżeniem, że jego nieusunięcie w terminie spowoduje odrzucenie skargi (wezwanie z dnia 28 marca 2022 r., k. akt 11). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że przedstawiciel ustawowy małoletniego skarżącego odebrał przesyłkę zawierającą ww. wezwanie w placówce pocztowej w dniu 4 kwietnia 2022 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął 11 kwietnia 2022 r. (poniedziałek). Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie, stroną skarżącą jest osoba małoletnia, a zatem koniecznym było wykazanie przez przedstawicieli ustawowych umocowania do jej reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 27 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego, który stosownie do art. 29 p.p.s.a. ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku stwierdzenia wskazanych braków skargi, sąd – stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. - ma obowiązek wezwać stronę do ich usunięcia pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Taki tryb został zastosowany wobec strony skarżącej. Pomimo skutecznie doręczonego wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i pouczenia o konsekwencjach prawnych niezastosowania się do wezwania, strona skarżąca nie usunęła braku formalnego skargi, uniemożliwiając tym samym nadanie sprawie dalszego biegu. Odnosząc się do oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi należy wskazać, że cofnąć można tylko skargę skutecznie wniesioną. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania W razie bowiem niedopuszczalności skargi postępowanie sądowe w ogóle nie może się toczyć, nie może więc zostać także umorzone (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 923/08 i z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I OZ 5/17). Wobec powyższego - w niniejszej sprawie - skarga nie mogła zostać skutecznie cofnięta i podlegała odrzuceniu z powodu nieuzupełniania braku formalnego, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Sąd nie orzekł o zwrocie wpisu od skargi (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), ponieważ w aktach nie ma dowodu, że skarżąca taki wpis uiściła.