III SAB/Wr 7/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpatrzeniu, w dniu 31 marca 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. z siedzibą we W. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej we W., w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych, postanawia: odrzucić skargę. Pismem datowanym na dzień [...] r. spółka "A" – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, adwokata K. M. – zaskarżyła bezczynność Dyrektora Izby Celnej we W., zarzucając organowi rażące przekroczenie terminu wskazanego w art. 34 ustawy o grach i zakładach wzajemnych do wydania decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga podlega odrzuceniu z dwóch powodów. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis. Pismami takimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, przy czym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej (art. 221 p.p.s.a.). Z kolei na mocy § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wynosi 100 zł. Z akt sprawy wynika, że od skargi nie został uiszczony wpis stały, o którym była mowa, a tym samym uchybiono wymogowi, ustanowionemu dla pism wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego – z racji jego zawodowej znajomości regulacji postępowania sądowoadministracyjnego – oczekuje się realizacji dyspozycji wyrażonych w stosownych przepisach prawa procesowego, bez konieczności wzywania do uzupełnienia braków, wynikających z niezastosowania odpowiednich regulacji. Ponadto, w myśl art. 52 § 1 in principio p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Takim środkiem zaskarżenia jest niewątpliwie zażalenie przewidziane w art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a.") w wypadku bezczynności organu. W niniejszej sprawie strona nie wywiodła takiego zażalenia. Wobec naruszenia art. 52 § 1 (w związku z art. 37 k.p.a.) i art. 221 p.p.s.a., Sąd zobowiązany był – zgodnie z tym ostatnio wymienionym przepisem, w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a., a także uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – odrzucić skargę. Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w sentencji.