III SAB/Wr 7/17

Wrocław, dnia 19 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na bezczynność Zarządu Województwa D., Zarządcę Dróg Wojewódzkich - D. Służb Dróg i Kolei w W. w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w W. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu "A" S.A. w K. (dalej jako: spółka) pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wniosła skargę na bezczynność Zarządu Województwa D. w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w W. Spółka wpłaciła z tytułu wpisu od skargi kwotę 100 zł na rachunek bankowy Sądu. Z akt sprawy wynika, że skargę spółka poprzedziła wezwaniem Zarządu do usunięcia naruszenia prawa, sformułowanego na podstawie art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa D. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność; spółka nie poprzedziła bowiem skargi zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako k.p.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Wyjaśnienie podstaw odrzucenia skargi należy poprzedzić uwagą, że w sprawie znajdą zastosowanie przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., to jest do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Na mocy bowiem art. art. 17 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu dotychczasowym. Jest to o tyle istotne, że nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zmienia tryb wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej. W niniejszej jednak sprawie uznać należy, że zastosowanie znajdą przepisy dotychczasowe, a to z uwagi na fakt, że do zawiśnięcia sporu między stronami doszło w dniu 9 maja 2017 r. Mając to na uwadze, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., w dotychczasowym brzmieniu, uzależnia wniesienie skargi od wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa rozumie sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden ustawowy środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., ustawa przewiduje możliwość wniesienia swoistego środka, jakim jest (było) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ten ostatni jest jednak dopuszczalny jedynie w przypadku wniesienia skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. a więc z wykluczeniem decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym. Wreszcie art. 52 § 4 p.p.s.a. również przewiduje konieczność sformułowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa w przypadkach innych aktów, niż wymienione wcześniej, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej. W niniejszej sprawie spółka wezwała Zarząd do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 § 4 p.p.s.a. Jednakże analiza akt sprawy i treści samej skargi prowadzi do wniosku, że spółka wniosła skargę na bezczynność Zarządu w sprawie, w której na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1440) domagała się wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a więc decyzji administracyjnej. Tymczasem ani art. 52 § 3 p.p.s.a., ani art. 52 § 4 p.p.s.a., jak zostało to już wskazane, nie odnosi się do decyzji administracyjnych czy też bezczynności, polegającej na niewydaniu decyzji administracyjnej . Co więcej w doktrynie prawa administracyjnego powszechnie przyjmuje się, że zażalenie, o którym mowa w dotychczasowym brzmieniu art. 37 § 1 p.p.s.a., stanowił swoisty ustawowy środek zaskarżenia, a więc jest objęte de facto treścią art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI", pod redakcją Tadeusza Wosia, uwaga 119 do art. 3 p.p.s.a.) Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga spółki niepoprzedzona zażaleniem w trybie dotychczasowego art. 37 § 1 k.p.a. musi zostać uznana za niedopuszczalną. Jako taka podlega zaś, na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzuceniu. O zwrocie wpisu Sąd postanowił zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.