III SAB/Wr 767/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu [...] sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców- po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na bezczynność Wojewody D. w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy – umorzył postepowanie zażaleniowe. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że "[...] stycznia 2019 r. umocowany w sprawie pełnomocnik zwrócił się z wnioskiem o wycofanie zażalenia na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy w terminie". Pismem z [...] czerwca 2019 r. skarżący wywiódł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego toku instancji z powodu "wycofania zażalenia (ponaglenia) w sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; przywoływana dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności w sprawie należy rozważyć wniosek organu (zawarty w odpowiedzi na skargę) o odrzucanie skargi z powodu niewyczerpania toku instancji. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest bowiem od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Wskazać należy także, że stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Powyższe wskazuje, że w przypadku skargi na bezczynność organu niezbędne jest złożenie (zażalenia) ponaglenia do organu wyższego stopnia, o czym stanowi art. 37 § 3 k.p.a. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść skargę do Sądu. Dla uznania wyczerpania ww. toku przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowny środek. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego ponaglenia, poprzednio zażalenia (por. wyrok WSA w K. z dnia [...] września 2016 r., sygn. [...]). Złożenie (zażalenia) ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. stanowi więc wyłącznie warunek formalny do wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania. W sprawach bezczynności istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia ponaglenia, ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Złożenie takiego ponaglenia wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu. Jak wynika z akt sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. - po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na bezczynność Wojewody D. w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy – umorzył postepowanie zażaleniowe. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika natomiast, że "[...] stycznia 2019 r. umocowany w sprawie pełnomocnik zwrócił się z wnioskiem o wycofanie zażalenia na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy w terminie". Tym samym w rozpatrywanej sprawie – wobec wycofania z obrotu prawnego zażalenia jeszcze przed złożeniem skargi do Sądu - nie można mówić o skutecznym złożeniu przez skarżącego tego środka. A w konsekwencji nie można przyjąć, iż w sprawie został wyczerpany obowiązujący tok instancji. Z tego też względu wniesioną skargę (z uwagi na brak wyczerpania administracyjnego trybu zaskarżenia) należało - jako niedopuszczalną - odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.