III SAB/Wr 820/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenie na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. w pozostałym zakresie skargę oddala; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. K. (dalej: strona skarżąca, skarżący) wniósł [...] lipca 2019 r. (data wpływu do organu) skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ), w związku ze sprawą z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, złożonego [...] października 2018 r. (data wpływu do organu). Przedmiotową skargę strona skarżąca wniosła za pośrednictwem ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.) oraz art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o Cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie bezczynności organu prowadzącego postępowanie oraz stwierdzenie, iż miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie nie dłuższym niż 14 dni; 3. zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości 22. 925,15 zł tj. pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku 2018, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., 4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Strona skarżąca uzasadniła, że od dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 2 października 2018 r. bezskutecznie oczekiwała na pismo od Wojewody wzywające do osobistego stawiennictwa w celu załatwienia sprawy. Skarżący podkreślił, że od dnia złożenia wniosku regularnie sprawdzał w skrzynce pocztowej oraz na drzwiach swojego mieszkania korespondencję przychodzącą, a świadkiem tych działań był jego współlokator. Skarżący wyjaśnił, że dopiero 6 lutego 2019 r. otrzymał pismo zawierające zaświadczenie o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania wobec niezastosowania się do wezwania Wojewody z 30 października 2018 r. do osobistego stawiennictwa i przedłożenia oryginału dokumentu z podróży, natomiast wcześniej nie otrzymał żadnej informacji o podjęciu jakichkolwiek działań przez Wojewodę, nie dostał też informacji pod jakim numerem zawisła jego sprawa. W opinii skarżącego pozostawienie bez rozpoznania jego sprawy było niesłuszne, ponieważ nie miał żadnej możliwości zapoznać się z wezwaniem od organu nie otrzymał, bowiem żadnej informacji o przesyłce. Ponadto pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wielokrotnie próbował skontaktować się z Wojewodą w sprawie skarżącego jednak były to próby bezskuteczne. Strona wskazała, że nie mając możliwości udziału w postępowaniu i wobec całkowitej bezczynności organu wniosła 11 lutego 2019 r. ponaglenie do szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody D. W odpowiedzi Wojewoda pod koniec lutego listem zwykłym poinformował pełnomocnika skarżącego o przekazaniu ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, natomiast do dnia wniesienia skargi skarżący nie otrzymał rozstrzygnięcia w sprawie ponaglenia. Skarżący podkreślił, że od 2 października 2018 r. do momentu wniesienia skargi 10 lipca 2019 r. Wojewoda nie zakończył postępowania. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że skarżący nie stawił się w terminie na wezwanie Wojewody, pomimo skutecznego doręczenia wezwania w trybie art. 44 k.p.a. w konsekwencji Wojewoda wydal zaświadczenie o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. W piśmie z 24 września 2019 r. strona skarżąca zgłosiła wnioski dowodowe z oświadczeń z podpisami notarialnie poświadczonymi M.K. oraz skarżącego na okoliczność braku skutecznego doręczenia od dnia 2 października 2018 r. do 6 lutego 2019 r. jakiejkolwiek przesyłki z D. Urzędu Wojewódzkiego, braku pozostawienia w skrzynce pocztowej oraz u sąsiadów wnioskodawcy informacji o próbie doręczenia mu przesyłki poleconej nadanej przez D. Urząd Wojewódzki. Dodatkowo w replice odpowiedzi na skargę strona wyjaśniła, że nie doszło do skutecznego doręczenia przesyłki z urzędu Wojewódzkiego. Strona podjęła więc próbę wszczęcia postępowania reklamacyjnego na P. P., niestety regulamin tego przedsiębiorcy pozwala jedynie na wszczęcie postepowania reklamacyjnego przez nadawcę przesyłki. Z tego powodu skarżący zwrócił się do P. P. z prośba o udzielenie informacji dotyczącej braku pozostawienia przez listonosza pod adresem zamieszkania skarżącego dwóch awiz: z 6 listopada 2018 r. oraz 22 listopada 2018 r. W odpowiedzi skarżący uzyskał informację, że nie można jednoznacznie odnieść się do sygnalizowanych zastrzeżeń, bowiem listonosz obsługujący rejon, w którym mieszka skarżący nie pamięta szczegółów doręczenia. Skarżący przedłożył poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie pism: z 27 czerwca 2019 r. oraz z 17 lipca 2019 r. dokumentujące korespondencję skarżącego z P. P. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pojęcie "bezczynność" zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ("nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1"). Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, winny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga zaakcentowania, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić trzeba, że w myśl art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 2 października 2018 r. do Wojewody wpłynął wniosek strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Pismem z 30 października 2018 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, tj. do osobistego stawiennictwa, dołączenia 4 sztuk aktualnych fotografii, przedstawienia kserokopii paszportów potwierdzonych za zgodność z oryginałem, uzupełnienia formularza wniosku w części A pkt 2, 5 str. 1; część C pkt II str. 4, oryginału potwierdzenia dokonania opłaty. W wezwaniu pouczono stronę, że w/w dokumenty należy dostarczyć w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od otrzymania pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 6 lutego 2019 r. skarżący otrzymał zawiadomienie Wojewody z 24 stycznia 2019 r. o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. W dniu 12 lutego 2019 r. do organu wpłynęło - złożone przez pełnomocnika strony - ponaglenie, które - pismem z 19 lutego 2019 r. - zostało przekazane wraz z odpisami akt sprawy, zgodnie z właściwością, do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Z analizy akt administracyjnych wynika, że wezwanie Wojewody zostało wysłane na adres podany przez skarżącego. Przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniach 6 listopada 2018 r. oraz powtórnie 14 listopada 2018 r. Niniejsze pismo zostało zwrócone do urzędu z adnotacją, iż nie zostało podjęte w terminie mimo powtórnego awiza. Wojewoda D. 24 stycznia 2019 r. zawiadomił skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z 2 października 2018 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wniosek pozostawiono bez rozpoznania, z uwagi na fakt, że strona nie stawiła się w tutejszym urzędzie celem pobrania odcisków linii papilarnych oraz nie przedłożyła posiadanego dokumentu podróży w wyznaczonym terminie. Z lektury akt (oświadczeń strony) wynika, również, że od momentu złożenia wniosku skarżący wraz z współlokatorem kontrolowali na bieżąco skrzynkę pocztową przypisaną do ich lokalu, pomimo tych działań nie otrzymali żadnego zawiadomienia o próbie doręczenia jakiejkolwiek przesyłki z D. Urzędu Wojewódzkiego. Załączona do repliki odpowiedzi na skargę korespondencja z P. P. wskazuje, że przedsiębiorca ten nie potrafi jednoznacznie wyjaśnić przebiegu doręczenia spornej przesyłki. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), gdyż wydane przez organ 24 stycznia 2019 r. zawiadomienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony było niezasadne i przedwczesne. Pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) jest czynnością materialno-techniczną, o której organ ma jedynie zawiadomić wnioskodawcę. Należy jednak podkreślić, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest także formą zakończenia postępowania administracyjnego, jedynie w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Dlatego dla oceny skuteczności pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania koniecznym jest zbadanie okoliczności doręczenia wezwania Wojewody, do którego pod rygorem zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. skarżący miał się zastosować. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda stoi na stanowisku, że pismo zawierające wezwanie skarżącego do osobistego stawiennictwa w Urzędzie Wojewódzkim oraz uzupełnienia określonych w nim dokumentów zostało skutecznie doręczone stronie w trybie art. 44 k.p.a. W myśl art. 44 k.p.a. "§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2)pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w §1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w §2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w §1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy." W opinii Sądu treść przywołanego przepisu powinna być interpretowana przy uwzględnieniu dyrektyw wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 7, 8 i 9 k.p.a. Tym samym uznać trzeba, że do skutecznego doręczenia przesyłki dojdzie na podstawie art. 44 k.p.a. jedynie, jeżeli strona będzie miała możliwość powzięcia wiadomości o potencjalności odbioru wskazanej przesyłki na P. P. S.A. W rozpoznawanej sprawie skarżący konsekwentnie twierdził, że nie otrzymał żadnej informacji o pozostawieniu przesyłki na poczcie. Dodatkowo z pisma przedstawiciela P. P. S.A. nie wynika, aby bezspornie do takiego skutecznego doręczenia informacji o umieszczeniu przesyłki w placówce pocztowej doszło, przeciwnie listonosz dostarczający listy w rejonie zamieszkania skarżącego wyjaśnił, że nie pamięta szczegółów doręczenia wskazanej przesyłki, ponadto w piśmie zawierającym wyjaśnienia P. P.S.A. wskazano, że "Po wrzucie do skrzynki zawiadomienia nie monitorujemy dalszych jego losów, więc nie są one nam znane. W związku z powyższym jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione." Sąd rozpoznając niniejszą sprawę wziął pod uwagę wskazane fakty, które wykluczają możliwość oczywistego przyjęcia, że skarżący zlekceważył otrzymane awizo, bądź informację o przesyłce i będąc świadomym, że jest ona do odebrania na poczcie nie uczynił tego oraz okoliczności wynikające z akt, że strona po otrzymaniu informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania natychmiast zareagowała zatrudniając profesjonalnego pełnomocnika, który zbadał akta i uruchomił drogę sądowa w tej sprawie z jednej strony, z drugiej podjął próbę wyjaśnienia skuteczności dostarczenia spornej przesyłki przez P. P.S.A. Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowego sposobu doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. było przeświadczenie Sądu wynikające z doświadczenia życiowego, że w interesie strony skarżącej było podjęcie wezwanie, stawienie się w urzędzie i uzupełnienia wniosku w terminie i w efekcie spokojne kontynuowanie nauki na terenie Polski oraz fakt, że jako obywatel innego państwa skarżący jest zapewne mniej zorientowany w realiach prawnych a także że może mieć problemy z komunikacją w języku polskim. W konsekwencji Sąd uznał, że pozostawienie wniosku strony skarżącej bez rozpoznania było nieuzasadnione (przedwczesne), co stanowi o nierozpoznaniu sprawy w terminie. Takie stwierdzenie Sądu wynikało - m.in. - z art. 8 § 1 (zasady zaufania do organów) i art. 9 (zasady informowania) a w konsekwencji art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej). Powyższe wskazuje, że - na dzień wniesienia skargi - Wojewoda pozostaje w sprawie bezczynny, naruszając w sposób niedopuszczalny zasady i terminy określone - m.in. - w art. 35 oraz w art. 7, art. 8 i art. 9, a w konsekwencji art. 6 k.p.a. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Trzeba zauważyć, że kategoria "rażącego" naruszenia prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jednakże w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (vide wyrok NSA z 17 maja 2019 r., I OSK 2171/17). W takim świetle wypada podkreślić, że w realiach rozpatrywanej sprawy, stwierdzona bezczynność nie była znaczna, nie miała charakteru rażącego. Z analizy akt postępowania wynika, że nie doszło do spóźnionego nadania biegu w tej sprawie, Wojewoda wezwał bowiem stronę do uzupełnienia wniosku w terminie dwudziestu ośmiu dni, licząc od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego. Nie można również stwierdzać o winie organu skoro powszechnie znany jest fakt bardzo dużej liczby wniosków cudzoziemców, które wpływają do organu przy dalece niewystarczającej obsadzie kadrowej oraz fakt, że organ pozostawał w przekonaniu o zakończył postępowanie w sprawie pozostawiając je bez rozpoznania 24 stycznia 2019 r. czyli po ponad czterech miesiącach od jego wszczęcia. Biorąc pod uwagę przedstawione argumenty i uwzględniając, że ustawowy termin na załatwienie sprawy (jeden miesiąc, a w sprawach skomplikowanych dwa miesiące), to stwierdzić należy, że bezczynność organu w tej sprawie, nie jest rażąca. W takim stanie rzeczy Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie aczkolwiek zaistniała bezczynność, ale nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba zauważyć, że fakt stwierdzenia przewlekłości postępowania lub bezczynności, nawet w stopniu rażącym, sam w sobie nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. Gdyby bowiem był taki zamiar ustawodawcy wówczas brzmienie przepisu miałoby treść odmienną obligując wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie ustanawiając taką możliwość. Obowiązujące w tej materii fakultatywne jedynie działanie sądu - bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek w ustawie - oznacza, że wybór czy zastosować ten środek leży całkowicie w gestii oceny sądu a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. Bez wątpienia przyznanie na gruncie przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej powinno być zatem zastrzeżone jedynie do wyjątkowych przypadków, uzasadnionych szczególnie drastycznymi i zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r. III SAB/Wr 40/17). W orzecznictwie sformułowano pogląd, że przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie jaskrawych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyroki WSA - w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. IV SAB/Wa 294/16 oraz w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2019 r. III SAB/Gl 72/19, wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17). W kontrolowanej sprawie, na podstawie analizy akt postępowania nie sposób dopatrzyć się celowego działania organu. Ponadto w kontrolowanej sprawie Sąd z urzędu, na podstawie lektury akt, nie dostrzegł okoliczności uzasadniających przyznanie sumy pieniężnej. Z przywołanych względów Sąd nie stwierdził podstaw do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej i w tej części skargę oddalił O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.