III SAB/Wr 843/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Kuczyńska - Szczytkowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.R. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. W dniu 16 maja 2022 r. wpłynęła do Sądu skarga I.R. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (sygn. akt III SA/Wr 843/22). Sąd z urzędu posiada informację, że w tutejszym Sądzie zawisła już sprawa ze skargi tego samego skarżącego na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Wr 401/22 (data wpływu do Sądu – 7 marca 2022 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Nie można więc wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność tożsamej sprawy będącej w toku (zob. postanowienie NSA z dnia czerwca 2020 r., sygn. akt II OZ 366/20 – publ. CBOSA). W sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, którą to bezczynność zaskarżył już pismem, które wpłynęło do Sądu 7 marca 2022 r. Sprawa wszczęta tą skargą jest w toku (sygn. akt III SAB/Wr 401/22). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.