III SAB/Wr 86/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 12 stycznia 2026 r. O. P. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie z wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III z 17 lutego 2026 r. wezwano stronę skarżącą do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwano również do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł również w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 25 lutego 2026 r. W dniu 16 marca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął wniosek strony skarżącej o cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zachodzą wszystkie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, czyli wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi jako pisma procesowego do sądu administracyjnego (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2011, s. 399 i n.). Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2025 r. poz. 1691) – dalej: k.p.a. przyznaje stronie prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponadto art. 37 k.p.a. określa, że ponaglenie powinno zawierać uzasadnienie oraz, że wnosi się je do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo do organu prowadzącego postępowanie — jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu, bowiem brak ponaglenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Stosownie bowiem do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia dowodu wniesienia ponaglenia oraz braków fiskalnych skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono w dniu 25 lutego 2026 r. Wobec tego, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków skargi upłynął wraz z dniem 4 marca 2026 r. W zakreślonym przez Sąd terminie strona skarżąca nie przesłała dowodu wniesienia ponaglenia ani nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Wobec powyższego Sąd nie rozpoznał wniosku strony skarżącej o cofniecie skargi, bowiem umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest możliwe w sytuacji, w której skarga została wniesiona skutecznie. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.