III SAB/Wr 871/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy oddala skargę w całości. W dniu 6 listopada 2018 r. M. O. złożył do Wojewody D. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, m. in. wraz z pełnomocnictwem do występowania w jego imieniu dla A. S. Pismem z dnia 6 listopada 2019 r. organ poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, legalnym pobycie na terenie RP i przewidywanym terminie zakończenia postępowania, wyznaczonym na dzień 6 maja 2019 r. Następnie w dniu 4 kwietnia 2019 r. strona złożyła do organu ponaglenie w celu załatwienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z dnia 26 czerwca 2019 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia dokumentów i dostarczenia: informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy, dokumentów potwierdzających wcześniejsze zatrudnienie u tego pracodawcy, kopii prawa jazdy oraz dokumentu potwierdzającego posiadanie miejsca zamieszkania. Jednocześnie poinformowano stronę o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, wyznaczonym na dzień 26 września 2019 r. Powyższe pismo zostało odebrane przez pełnomocnika strony w dniu 15 lipca 2019 r. W dniu 24 lipca 2019 r. wpłynęła do organu skarga strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D. w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 8, art. 12, art. 35 § 1, § 2 i § 3, art. 36 § 1 i art. 37 § 5 k.p.a. oraz art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650) i wniósł o: - stwierdzenie bezczynności organu i niezałatwienie sprawy w terminie, - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, - skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, ponieważ ze względu na brak uzupełnienia materiału dowodowego przez zainteresowanego nie jest możliwe zakończenie postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiuje pojęcia "bezczynności", podobnie jak Kodeks postępowania administracyjnego. Jednakże, zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy - w ustalonym przepisami terminie - organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu - w realiach rozpoznawanej sprawy – nie mamy do czynienia z tak rozumianą bezczynnością. Mianowicie, z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem wszystkich wymaganych dokumentów, w związku z czym pismem z dnia 26 czerwca 2019 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia dokumentów i dostarczenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma: informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy, dokumentów potwierdzających wcześniejsze zatrudnienie u tego pracodawcy, kopii prawa jazdy oraz dokumentu potwierdzającego posiadanie miejsca zamieszkania. Powyższe wezwanie zostało przesłane skarżącemu za pośrednictwem jego pełnomocnika A. S.(pełnomocnictwo zostało przedłożone do akt sprawy wraz z wnioskiem). Powyższe pismo zostało odebrane przez pełnomocnika strony w dniu 15 lipca 2019 r. (potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Termin do przedłożenia brakujących dokumentów upłynął w dniu 29 lipca 2019 r. Jak wynika z odpowiedzi na skargę z dnia 21 sierpnia 2019 r., skarżący nie uzupełnił materiału dowodowego do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę. Natomiast przed upływem terminu do uzupełnienia materiału dowodowego, skarżący sporządził w dniu 23 lipca 2019 r. skargę do WSA na bezczynność organu (wpływ do organu w dniu 24 lipca 2019 r.), nie wyjaśniając w skardze przyczyn nie uzupełnienia materiału dowodowego zgodnie z wezwaniem organu z dnia 26 czerwca 2019 r. Nieuzasadnione są więc zarzuty skarżącego, że organ do dnia wniesienia skargi nie poinformował go o toczącym się postępowaniu, nie wezwał do uzupełnienia brakującej dokumentacji i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Skarżący bowiem pismem z dnia 6 listopada 2019 r. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego i przewidywanym terminie zakończenia postępowania w dniu 6 maja 2019 r. (pismo odebrane osobiście przez skarżącego w dniu 6 listopada 2019 r.), a następnie pismem z dnia 26 czerwca 2019 r. został wezwany do uzupełnienia dokumentów oraz poinformowany o przewidywanym terminie zakończenia postępowania w dniu 26 września 2019 r. (pismo doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 15 lipca 2019 r.). W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest nieuzasadniona, ponieważ ze względu na brak uzupełnienia materiału dowodowego przez zainteresowanego organ nie mógł zakończyć postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.