III SAB/Wr 88/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 13 stycznia 2026 r. D. M. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III z 17 lutego 2026 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: a) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wskazania, że jest jedną z osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. mogących być pełnomocnikiem, b) oznaczenie miejsca zamieszkania strony skarżącej, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej, c) podanie numeru PESEL strony skarżącej, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 27 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zachodzą wszystkie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, czyli wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi jako pisma procesowego do sądu administracyjnego (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2011, s. 399 i n.). Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna między innymi, czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W art. 46 § 1 p.p.s.a. ustawodawca wymienia konieczne elementy pisma procesowego. Art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a. mówi, że pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku adres do doręczeń, lub siedziby i adresy stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Ponadto, według art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony powinno zawierać – gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie odebrał w dniu 27 lutego 2026 r. Wobec tego, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął wraz z dniem 6 marca 2026 r. W zakreślonym przez Sąd terminie pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.