III SAB/Wr 898/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. W dniu 29 maja 2019 r. do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) wpłynął wniosek W. reprezentowanej przez M. M. o wydanie zezwolenia na pracę dla S. S.. Skargą z dnia 22 lutego 2021 r. S. S. zaskarżył bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę. W skardze wniósł o: stwierdzenie bezczynności organu; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wyznaczenie organowi 14 – dniowego terminu do załatwienia sprawy, przyznanie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego według norm przepisanych; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalne wysokości określonej w art. 154 p.p.s.a.; przyznanie od organu odszkodowania w wysokości 2.500 zł. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W sprawie skarżona jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Polski. Zgodnie z treścią art. 88a ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2019 r., poz. 1482) zezwolenie na pracę jest wydawane na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Zatem w postępowaniu o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca stroną postępowania jest wyłącznie podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, wnioskujący o wydanie zezwolenia. Oznacza to, że skarżący nie może występować w takim postępowaniu w charakterze strony. Posiada on jedynie interes faktyczny, bowiem mimo zainteresowania rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu, jest natomiast każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej p.p.s.a.). Treść art. 88a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia wprost wyklucza występowanie interesu prawnego po stronie cudzoziemca (tak w wyroku NSA z 8 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1359/20). Mając powyższe na uwadze, legitymację do wniesienia skargi posiada jedynie ten podmiot, który wnioskował o wydanie zezwolenia, nie zaś skarżący, jako osoba której dotyczy zezwolenie. W związku z czym skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało odrzucić jako niedopuszczalną ze względów podmiotowych, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Wobec powyższego postanowiono jak na wstępie.