III SAB/Wr 9/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Marcin Miemiec, , , po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie niewydania zaświadczenia postanawia: umorzyć postępowanie wszczęte zażaleniem skarżącej z dnia 16 lipca 2008 r. Pismem z dnia [...] D. W. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. W związku z nieuzupełnieniem braków formalnych wniosku, zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2008 r. wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania. W dniu 16 lipca 2008 r. skarżąca wywiodła zażalenie na powyższe zarządzenie, jednocześnie w dniu 18 sierpnia 2008 r. ponownie wnosząc o przyznanie jej prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego dnia 2 października 2008 r. wniosek skarżącej został uwzględniony w całości, tzn. przyznano stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wyznaczony pełnomocnik z urzędu – adw. D. H. – K. pismem z dnia 12 stycznia 2009 r. cofnęła zażalenie skarżącej z dnia 16 lipca 2008 r., wobec uwzględnienia w całości wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt. 1 i 2 powołanego przepisu. Nie budzi wątpliwości fakt, iż cofnięcie wniesionego środka zaskarżenia, pozostaje czynnością dyspozytywną strony, której skuteczne podjęcie powoduje bezprzedmiotowość postępowania w zakresie cofniętej czynności. Z art. 60 p.p.s.a. wynika, iż badając dopuszczalność cofnięcia skargi, sąd bada, czy czynność nie prowadzi do obejścia prawa, lub czy umorzenie nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z braku odmiennych regulacji, uznać należy, że tożsame przesłanki podlegają ocenie sądu przy cofnięciu innych pism niż skarga. W świetle materiału zebranego w sprawie, cofnięcie zażalenia nie budzi - z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości, skoro przyczynę dokonania tej czynności proceduralnej stanowiło postanowienie całkowicie uwzględniające przez Sąd żądania Sygn. akt III SAB/Wr 9/05 skarżącej, czyli niweczące wszelkie negatywne dla strony skutki zaskarżonego cofniętym zażaleniem zarządzenia. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem zażalenia podlegało umorzeniu.