III SO/Wr 101/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie z wniosku J. J.N.G. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. w przedmiocie nieprzekazania sądowi skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 1.000 (słownie: tysiąc) złotych; II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona skarżąca pismem z 4 maja 2021 r. wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej także: Wojewoda), w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 26 listopada 2021 r. strona skarżąca (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) wniosła o wymierzenie Wojewodzie grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi do Sądu i zasądzenie od organu kosztów postępowania. Wskazała, że skarga wpłynęła do siedziby organu w dniu 31 marca 2021 r., a zatem powinna zostać przekazana do Sądu do dnia 30 kwietnia 2021 r. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ wskazał, że skarga wpłynęła do jego siedziby w dniu 26 maja 2021 r. Wskazał, że pismem z 11 marca 2022 r. przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu. Wyjaśnił, że nieprzekazanie skargi w terminie jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych w Urzędzie przez cudzoziemców, konieczności równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływu pracowników merytorycznych prowadzących postępowania i braku możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi wpłynęła do Sądu w dniu 31 marca 2022 r. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Wr 601/22. Na skardze oznaczono datę wpływu do siedziby Wojewody 26 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 55 § 1 p.p.s.a). Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a., jasno stanowi, że organ ma wykonać określony w tym przepisie obowiązek w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. Z oznaczenia daty na skardze i z oświadczenia Wojewody D. wynika, że skarga wpłynęła do siedziby organu w dniu 26 maja 2021 r., a zatem trzydziestodniowy termin na przekazanie skargi do Sądu upłynął 25 czerwca 2021 r. Organ oświadczył, że przekazał skargę wraz z pismem z 11 marca 2022 r. (data odpowiedzi na skargę). Skarga została złożona w siedzibie Sądu wraz z aktami administracyjnymi sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 31 marca 2022 r. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek strony skarżącej za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), a także brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy. Nie mogły stanowić usprawiedliwienia postawy organu - tłumaczenia, związane z trudnościami organizacyjnymi, problemami kadrowymi i dużą ilością wpływających wniosków. Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy bowiem do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze nie tylko dyscyplinujący, ale także restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę D. grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na koszty postępowania złożyły się: kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od wniosku o wymierzenie grzywny, koszty zastępstwa procesowego (480 zł) i opłata skarbowa (17 zł).