III SO/Wr 2/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 1 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku A. P. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu w przedmiocie nieprzekazania skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 300 zł (słownie: trzysta zł); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto zł) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pismem z dnia 17 stycznia 2022 r. A. P. (skarżąca, wnioskodawca) wniosła o ukaranie grzywną Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., dale: p.p.s.a.) - za nieprzekazanie do tutejszego sądu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność organu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od jej otrzymania. Skarżąca pismem z dnia 2 listopada 2021 r. nadała w placówce pocztowej pismo adresowane do Wojewódzkiego Urzędu Dolnośląskiego zawierające skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność organu dotyczącą postępowania z jej wniosku o udzielenie przez Wojewodę Dolnośląskiego pozwolenia na pobyt czasowy i pracę. Do wniosku strona skarżąca dołączyła kopię skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 21 stycznia 2022 r., w dniu 1 kwietnia 2022 r. Sąd przekazał organowi odpis wniosku skarżącej oraz wezwał organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek i do przesłania wraz z odpowiedzią akt administracyjnych sprawy. W dniu 14 kwietnia 2022 r. do tut. Sądu wpłynęło pism organu zawierające odpowiedź na wniosek strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania. W razie niewykonania tego obowiązku, Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest zatem niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. i złożenie wniosku o ukaranie organu przez stronę skarżącą. Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Grzywna ma charakter mieszany: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2). Służy bowiem nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie presji za niedopełnienie tej czynności w wyznaczonym przepisami terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Kwestia orzeczenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. pozostawiona została uznaniu Sądu. Oznacza to, że rozstrzygając w tym przedmiocie, Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Na podstawie art. 54 § 1 i § 1a p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do treści § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. 2019, poz. 1003), skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej została ona sporządzona. W rozpoznawanej sprawie okoliczność bezsporną stanowi fakt, że wnioskodawczyni wniosła skargę za pośrednictwem organu (data nadania przesyłki w placówce pocztowej: 2 listopada 2021 r.; data doręczenia: 4 listopada 2021 r.) Tym samym, zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a., organ powinien przekazać tę skargę do WSA we Wrocławiu w terminie 30 dni od jej wniesienia, czyli do dnia 6 grudnia 2021 r. Termin ten został przekroczony w sposób rażący, gdyż organ przekazał skargę dopiero 4 lutego 2022 r. Przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę we właściwej formie i czasie było bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Niedopełnienie tego obowiązku w terminie bez uzasadnionych przyczyn czyni zasadnym wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej pierwszym półroczu w 2021 r. wyniosło 4944,79 zł, a w drugim półroczu 2021 r. wyniosło 5104,90 zł (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Z przyczyn wyżej wskazanych, w ocenie Sądu, wymierzenie grzywny w wysokości 300 zł pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył grzywnę w wysokości określonej w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II sentencji postanowienia, na podstawie art. 199, art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.