III SO/Wr 28/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie z wniosku N. G. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. w przedmiocie nieprzekazania skargi postanawia: oddala wniosek. Pismem z [...] r., nadesłanym do sądu drogą elektroniczną, N. G. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) wniosła o ukaranie grzywną Wojewodę D. (dalej: organ) za niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej : p.p.s.a.), tj. za nieprzekazanie do tutejszego Sądu skargi na przewlekłe prowadzenie postepowania przez ww. organ wraz z kompletnymi aktami sprawy, w terminie 30 dni od jej otrzymania. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że pismem z 22 kwietnia 2020 r. wniosła za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w sprawie z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. O tym, że skarga nie została przekazana w ustawowym terminie pełnomocnik wnioskodawcy dowiedział się dopiero telefonicznie, za pośrednictwem Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Do wniosku dołączono odpis skargi wraz z urzędowym poświadczeniem jej złożenia. W dniu 15 czerwca 2020 r. (nadana w placówce pocztowej 10 czerwca 2020 r.) wpłynęła do Sądu skarga N. G. na przewlekłość Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest zatem niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a i złożenie wniosku w tym zakresie przez stronę skarżącą. Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Grzywna ma charakter mieszany: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2). Służy bowiem nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie represji za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Kwestia orzeczenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. pozostawiona została uznaniu Sądu. To zaś oznacza, że rozstrzygając w tym przedmiocie Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Na podstawie art. 54 § 1 i § 1a p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Przepis art. 49a, dodany nowelą z 10 kwietnia 2019 r., określa sposób potwierdzenia przez sąd wniesienia pisma w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej, którą jest dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Stosowanie do treści § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. z 2019, poz. 1003) skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej została ona sporządzona, przy czym skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego organ przekazuje do elektronicznej skrzynki podawczej sądu. W przypadku gdy forma lub postać skargi i odpowiedzi na skargę różnią się, organ, przekazując dokument elektroniczny, załącza uwierzytelnioną kopię, w formie dokumentu elektronicznego, skargi lub odpowiedzi na skargę sporządzonej w postaci papierowej (ust. 3). W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością bezsporną, że wnioskodawczyni wniosła skargę do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu, korzystając z platformy ePUAP. Wniesienie skargi i datę jej złożenia – 22 kwietnia 2020 r. r. wynika z załączonego do wniosku o wymierzenie grzywny dokumentu UPP (Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia). Za dzień wniesienia skargi należy zatem uznać 22 kwietnia 2020 r. , wobec czego organ miał bezwzględny obowiązek przekazania skargi do Sądu do 22 maja 2020 r. Tymczasem skarga została przekazana do Sądu 10 czerwca 2020 r.(za pośrednictwem poczty) i nie nastąpiło to na skutek złożonego wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi, gdyż taki wniosek został złożony bezpośrednio do Sądu 8 czerwca 2020 r. Tym samym nie budzi wątpliwości, że przekazanie skargi do sądu nastąpiło z nieznacznym opóźnieniem (wynoszące 19 dni), o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa") w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r. (a od dnia 20 marca 2020 r. stan epidemii) to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero 31 marca 2020 r. Ustawodawca natomiast nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy charakter retroaktywny. W konsekwencji hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie – skutek zawieszający bieg terminu oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć – skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 1 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/RZ 1151/19, postanowienie WSA we Wrocławiu z 12 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 225/20). Na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), art. 15 zzs został uchylony. Zmiana ta weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. Jednakże na mocy art. 68 ust. 7 ostatnio wymienionej ustawy, terminy biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy. Oznacza to, że ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminu nastąpiło dnia 23 maja 2020 r. Powyższe również Sąd musiał wziąć pod uwagę wziąć pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie ar. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a. oddalił wniosek.