III SO/Wr 5/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy z wniosku M.R. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. postanawia: 1. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 1.000 zł (słownie: tysiąc); 2. zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 117 zł (słownie: sto siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z [...] listopada 2019 r., strona skarżąca wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga została nadana za pośrednictwem platformy ePUAP, a jej skuteczne doręczenie do organu nastąpiło [...] listopada 2019 r. Wskazaną powyżej skargę organ administracji publicznej przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w marcu 2020 r. Pismem z [...] lutego 2020 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o ukaranie Wojewody D. grzywną za nieprzekazanie skargi do WSA. W odpowiedzi organ podniósł, że skarga została złożona za pośrednictwem platformy ePuap, aczkolwiek format korespondencji uniemożliwił jej odczytanie i właściwe zakwalifikowanie pisma. Obraz, który był widoczny wskazywał na uszkodzenie pliku lub na niezałączenie pliku do pisma. Organ podkreślił, że dopiero w 21 lutego 2020 r. z korespondencji przesłanej przez WSA we Wrocławiu (sygn. III SO/WR 5/20) powziął informację o otrzymaniu [...] listopada 2019 r. w/w skargi do sądu administracyjnego i przy pomocy pracowników (administratorów systemów informatycznych), w pełni odczytał korespondencję. Organ końcowo podkreślił, że osoba pracująca na stanowisku sekretarki Wydziału czy inspektora wojewódzkiego nie ma dostępu do panelu administracyjnego ePUAPu organu, zatem nie była w stanie pobrać pliku załączonego do przesyłki ePUAP, a tym samym mogła mylnie sądzić, iż plik jest uszkodzony lub nie został załączony do pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył: Na podstawie art. 54. § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r, poz. 2325 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przy czym organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54. § 1 i 2 p.p.p.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Podkreślenia jednak wymaga, że dopełnienie przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. z uchybieniem przez organ terminu już po wniesieniu, ale jeszcze przed rozpoznaniem wniosku strony skarżącej o wymierzenie grzywny - co miało miejsce w niniejszej sprawie - nie uzasadnia umorzenia postępowania w zakresie tego wniosku tylko z tego powodu. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje bowiem przyjąć że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w nawiązaniu do art. 54 §2 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 §2 p.p.s.a., sąd może (...) orzec o wymierzeniu organowi grzywny" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 §2 p.p.s.a. w terminie w tym przepisie przewidzianym (patrz postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/2006). Jednakże powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd bowiem "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, iż przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję - co już zostało przez Sąd podkreślone - za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozważeniu okoliczności podniesionych przez organ w piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek, doszedł do przekonania, iż w sprawie kiedy to Wojewoda D. przekazał Sądowi skargę nadaną przez stronę skarżącą (za pośrednictwem platformy ePUAP) [...] listopada 2019 r. (i doręczoną tegoż samego dnia) dopiero w marcu 2020 r. a zatem bezspornie z rażącym przekroczeniem terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., wniosek strony skarżącej należało uznać za zasadny. Nie mogą stanowić usprawiedliwienia postawy organu - tłumaczenia, związane z trudnościami organizacyjnymi uniemożliwiającymi prawidłowe odczytanie i zweryfikowanie, czy zakwalifikowanie (np. jako skargi) korespondencji wpływającej do organu za pośrednictwem platformy ePUAP. Właściwa organizacja zadań (prawidłowy obieg korespondencji, czy też dostęp do " panelu administracyjnego ePUAPu organu") i zapewnienie odpowiedniej kadry (w tym tej informatycznej) należy bowiem do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Wymiar grzywny został wyliczony zaś na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 11 lutego 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2019 r, w którym ogłoszono, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2019 r. wyniosło 4.918,17 zł. W ocenie Sądu wymierzenie organowi administracji publicznej grzywny w wysokości 1.000 zł będzie adekwatne do stopnia zaniedbania obowiązku wynikającego wprost z art. 54 § 2 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji.