IV SA/Wr 100/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Wojewody D. - Wydział Polityki Społecznej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku aktywizacyjnego. I. uchyla decyzję I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiotem skargi wniesionej przez I. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kamiennogórskiego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku aktywizacyjnego za okres od 25 listopada 2006 r. do 21 maja 2007 r. w wysokości 15% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Starosta K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] orzekał o przyznaniu I. S. dodatku aktywizacyjnego za okres od dnia 27 listopada 2006 r. do dnia 23 maja 2007 r. w wysokości 15 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania, w którym strona zarzuciła organowi I instancji, naruszenie przepisów art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001)(zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia) oraz art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującej przedmiotowa decyzja nie zawierała uzasadnienia w zakresie kryteriów jakimi kierował się organ przyznając skarżącej dodatek aktywizacyjny w wysokości 15 % zasiłku dla bezrobotnych, jak również motywów nie przyznania jej dodatku w maksymalnej wysokości 30 % zasiłku. Dodatkowo odwołująca podniosła, ze wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego złożyła w dniu 25 listopada 2007 r., a nie jak błędnie przyjął organ w dniu 27 listopada 2007 r. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji , uznając zasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów. Organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., Nr [...], wydanej z powołaniem na przepisy art. 104 k.p.a., art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 48 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz.U. Nr 219, poz. 222 ze zm.)(zwanego dalej rozporządzeniem) odwołał się do przepisu art. 48 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, stwierdzając, że bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny jeżeli między innymi z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Wskazał, że w przypadku określonym w tym przepisie dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 30 % zasiłku o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia , przez połowę okresu w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Stwierdził dalej, że na podstawie przywołanych przepisów Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. Zarządzeniem Nr 37/2004 z dnia 11 października 2004 r. wprowadził w życie Regulamin przyznawania dodatku aktywizacyjnego dla klientów Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. ustalając jego wysokość w zależności od wielkości osiąganego wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zgodnie ze wskazanym zarządzeniem dodatek aktywizacyjny dla osób otrzymujących wynagrodzenie w kwocie nie przekraczającej 1,5 krotności wynagrodzenia minimalnego, wynosi 30 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych, natomiast dla osób pobierających wynagrodzenie przekraczające 1,5 krotność wynagrodzenia minimalnego dodatek aktywizacyjny wynosi 15 % kwoty zasiłku. W ocenie organu I instancji zarobki strony przekraczały 1,5 krotność wynagrodzenia minimalnego, wobec czego przyznano jej dodatek w wysokości 15% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie decyzji pierwszo-instancyjnej i przyznanie jej dodatku aktywizacyjnego w wysokości 30 % zasiłku dla bezrobotnych. Odwołująca podniosła zarzut rażącego naruszenia następujących przepisów, a to: - art. 104 w związku z art. 107 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne oznaczenie numeru decyzji wydanej przez Starostę K.; - art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 48 ust.3 tej ustawy w związku z art. 107 k.p.a, polegające na braku uzasadnienia w zakresie nieprzyznania stronie dodatku aktywizacyjnego w pełnej wysokości; - art. 48 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, poprzez błędna wykładnię polegającą na pominięciu funkcji dodatku aktywizacyjnego jako rodzaju nagrody za inicjatywę bezrobotnego w poszukiwaniu pracy i przyjęcie za motywy przyznania dodatku w pełnej bądź niepełnej wysokości zapisów zarządzenia uzależniającego wysokość dodatku od wysokości wynagrodzenia za pracę; - art. 32 Konstytucji poprzez uzależnianie wysokości dodatku aktywizacyjnego od przekroczenia 1,5 krotności wynagrodzenia minimalnego; - art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji ze względu na powołanie w podstawie prawnej decyzji zarządzenia nie będącego źródłem powszechnie obowiązującego prawa. W motywach decyzji ostatecznej Wojewoda D. wyjaśnił , że na dzień orzekania o przyznaniu stronie świadczenia dodatek aktywizacyjny przysługiwał w dwóch sytuacjach. W sytuacji, gdy bezrobotny z prawem do zasiłku w wyniku skierowania przez urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymał wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę dodatek przysługiwał w wysokości stanowiącej różnice między minimalnym wynagrodzeniem za pracę, a otrzymywanym wynagrodzeniem przez bezrobotnego, nie więcej jednak niż 50 % zasiłku podstawowego[...]. Ponadto w sytuacji, gdy bezrobotny z prawem do zasiłku podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową z własnej inicjatywy, dodatek przysługiwał w wysokości do 30 % zasiłku podstawowego przez połowę okresu w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Zdaniem organu odwoławcze w drugim z przypadków wysokość dodatku mogła wynosić od 1 % do 30 % zasiłku w zależności od przyjętych przez starostę kryteriów lub kryteriów opartych o uchwałę Powiatowej Rady Zatrudnienia. Zdaniem Wojewody szczegółową regulację w zakresie zasad przyznawania dodatku aktywizacyjnego, o którym mowa w art. 48 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Parcy w K. G. normuje Zarządzenie Nr 37/204 Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. z dnia 11 października 2004 r. będące uregulowaniem wewnętrznym wydanym w oparciu o § 13 ust. 1 pkt 1 Regulaminu Organizacyjnego Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego wydanego w oparciu o art. 83 ustawy o promocji zatrudnienia. Wojewoda przyznał ,że przepisy wewnętrzne nie są powszechnie obowiązującym prawem w rozumieniu art. 87 Konstytucji, ale z mocy ustawy o promocji zatrudnienia oraz ścisłego związania z rozporządzeniem stanowią zbiór norm prawnych obowiązujących wszystkich bezrobotnych figurujących w ewidencji PUP w K. G. Zdaniem Wojewody wysokość przyznanego stronie dodatku nie stanowi również naruszenia art. 32 Konstytucji, bowiem równość w prawie oznacza nakaz jednakowego traktowania podmiotów i sytuacji podobnych. Organ II instancji jako niezasadny ocenił zarzut braku uzasadnienia faktycznego decyzji I instancji, bowiem w jego ocenie uzasadnienie określa z jakich przyczyn świadczenie zostało przyznane w wysokości 15 % zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego I. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, albo o stwierdzenie ich nieważności z uwagi na wydanie ich bez podstawy prawnej. Skarga została oparta na zarzucie naruszenia następujących przepisów, a to: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a.; -art. 87 ust. 1, art. 93 ust. 2 Konstytucji poprzez oparcie decyzji odmawiającej skarżącej dodatku w pełnej wysokości na akcie nie należącym do źródeł powszechnie obowiązującego prawa; -art. 7 Konstytucji, art. 6 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia; - art. 5, 31 ust. 2 i 3, art. 32 ust. 1 w związku z art. 65 ust. 1 Konstytucji. W motywach skargi skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu, podkreślając, że Starosta jako organ wykonawczy powiatu nie jest uprawniony do stanowienia prawa materialnego regulującego zasady przyznawania dodatku aktywizacyjnego. Ponadto wskazała na charakter dodatku, który zgodnie z linią orzeczniczą jest swego rodzaju nagrodą za inicjatywę bezrobotnego w poszukiwaniu pracy, zaś ustawodawca nie wprowadził ograniczeń dotyczących rodzaju podejmowanej pracy oraz wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała argumentację i stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Spór w sprawie będącej przedmiotem osądu nie dotyczy faktów, bo te nie są sporne , a jedynie wykładni zastosowanych w sprawie przepisów. Pozostaje bowiem poza sporem między stronami, że postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem strony - uprzednio bezrobotnej - z dnia 25 listopada 2006r. o przyznanie jej dodatku aktywizacyjnego w związku podjęciem przez nią faktycznego zatrudnienia z własnej inicjatywy . Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 48 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) (zwanej dalej ustawą) , który przewiduje ,że bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Zgodnie z ust. 3 przywołanego przepisu dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 30% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy , przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. W przytoczonym przepisie określono zatem przesłanki uzasadniające nabycie prawa do zasiłku aktywizacyjnego, a mianowicie : po pierwsze , posiadanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku dla bezrobotnych , a po drugie, podjęcie przez takiego bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jednocześnie ustawodawca w przepisie art. 83 ustawy zawarł delegację dla ministra właściwego do spraw pracy do wydania rozporządzenia określającego szczegółowy tryb przyznawania między innymi dodatku aktywizacyjnego , mający na względzie zapewnienie prawidłowego przyznawania świadczeń oraz racjonalnego wydatkowania środków Funduszu Pracy. W oparciu o powyższe upoważnienie ustawowe Minister Gospodarki i Pracy wydał rozporządzenie z dnia 6 października 2004 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 2222) w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium, dodatku aktywizacyjnego (zwane dalej rozporządzeniem), którego przepis § 4 pkt 2 stanowi ,że dodatek aktywizacyjny przyznaje starosta po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z brzmienia przywołanych unormowań wynika jednoznacznie, że materialne przesłanki do nabycia prawa do zasiłku aktywizacyjnego określa wyłącznie ustawa, natomiast rozporządzenie reguluje jedynie tryb przyznawania omawianego świadczenia, a zatem wyłącznie kwestie związane z postępowaniem w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. W związku z tym przepisy powołanego wyżej rozporządzenia nie mogą być interpretowane jako dopełnienie przesłanek , regulujących nabycie prawa do dodatku aktywizacyjnego. Imperatywne sformułowanie przepisu art. 48 ust.1 ustawy " przysługuje dodatek aktywizacyjny" świadczy o tym , że w przypadku zaistnienia przesłanek , o których w nim mowa decyzja o przyznaniu przez organ prawa do tego dodatku jest decyzją związaną. Natomiast regulacja zawarta ust. 3 art. 48 ustawy wskazuje na to , że decyzja, którą organ rozstrzyga o przyznaniu zasiłku aktywizacyjnego w przypadku, o którym mowa w tym przepisie ma charakter decyzji uznaniowej w zakresie wysokości przyznawanego świadczenia. Z zestawienie przepisów § 4 wymienionego wyżej rozporządzenia oraz art. 48 ust. 3 ustawy wynika bowiem , że w przypadku ziszczenia się przesłanek , o których mowa w przepisie art. 48 ust. 1 ustawy, a więc posiadania przez bezrobotnego prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz podjęcia przez niego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej , a następnie złożenia stosownego wniosku , organ ma obowiązek przyznać dodatek aktywizacyjny. Jednakże wysokość przysługującego z tego tytułu świadczenia ustawodawca określił wyłącznie poprzez wskazanie jego maksymalnej wysokości, a więc w wysokości do 30 % zasiłku dla bezrobotnych , natomiast określenie wysokości przyznanego dodatku aktywizacyjnego w każdym , konkretnym przypadku pozostawił uznaniu organu , ograniczonemu jedynie dyrektywą maksymalnej wysokości .Wobec tego kontrola w tym zakresie decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny ogranicza się do badania zachowania granic uznania, analizy postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji i realizacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a także sposobu interpretacji przepisów zawierających pojęcia niedookreślone. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności (por. wyrok NSA sygn. akt SA/Kr 1543/95, Biul. Skarb. 1997/29). Nie ulega wątpliwości, że organy administracji orzekając o wysokości dodatku aktywizacyjnego powinny przeanalizować każdy przypadek w sposób zindywidualizowany, mając na względzie cel wprowadzenia do ustawy przedmiotowego świadczenia, zaś z uzasadnienia decyzji przyznającej taki dodatek powinny wynikać motywy jakimi kierował się organ przyznając świadczenie w określonej wysokości. Trafnie bowiem podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 254/2006, że ratio legis omawianego przepisu ma na celu pobudzanie aktywności zawodowej bezrobotnych, między innymi poprzez wspieranie, w początkowej fazie zatrudnienia, tych osób, które samodzielnie (bez pośrednictwa urzędu pracy) poszukują zatrudnienia i w konsekwencji z własnej inicjatywy je podejmują. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy zauważyć należy , że osią sporu między stroną i organami obu instancji jest wysokość przyznanego skarżącej zasiłku aktywizacyjnego. Zarówno z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej wynika, że podstawą przyznania skarżącej zasiłku aktywizacyjnego w określonej wysokości , a więc w wysokości 15 % były postanowienia Zarządzenia Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. z dnia 11 października 2004 r. Nr 37/2004 w sprawie wprowadzenia w życie Regulaminu przyznawania dodatku aktywizacyjnego dla klientów Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. W zapisie § 1 przedmiotowego zarządzenia ustalono wysokość dodatku aktywizacyjnego dla klientów Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. w zależności od wysokości osiągane wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w ten sposób, że do 1,5 krotności osiąganego wynagrodzenia przysługuje 30 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych, natomiast powyżej 1,5 krotności osiąganego wynagrodzenia przysługuje 15 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. A zatem akt normatywny o randze zarządzenia wprowadził dodatkową , pozaustawową przesłankę , obligującą organ do przyznania w określonej wysokości dodatku aktywizacyjnego, uzależnioną od wysokości osiągniętego wynagrodzenia. W podstawie prawnej wskazanego wyżej zarządzenia powołano się na przepisy art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego, a więc regulacje normujące instytucję dodatku aktywizacyjnego. Tymczasem wymienione przepisy zawierają kompleksową regulację dotyczącą dodatku aktywizacyjnego, w ramach której -o czym była już mowa powyżej- przesłanki materialno-prawne nabycia prawa do dodatku określone zostały w ustawie o promocji zatrudnienia, natomiast kwestie uregulowań proceduralnych na mocy art. 83 powołanej ustawy delegowano ministrowi właściwemu do spraw pracy. Żadne z wymienionych unormowań nie zawiera upoważnienia do stanowienia aktów normatywnych o charakterze wewnętrznym , pozwalających na wprowadzenie dodatkowych , pozaustawowych kryteriów , na podstawie których organ administracji ustalałaby właściwą wysokość zasiłku aktywizacyjnego, a konsekwencji na posiłkowanie się zapisami zawartymi w tego rodzaju aktach przy podejmowaniu władczych rozstrzygnięć w zakresie wysokości dodatku aktywizacyjnego. Wypada w tym miejscu przypomnieć , że zarządzenia są aktami normatywnymi nie mającymi waloru źródeł prawa powszechnie obowiązującego - czego organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji nie kwestionował - mają bowiem charakter wewnętrzny i obowiązują wyłącznie jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu zarządzenia. Wydawane są tylko na podstawie ustawy, co oznacza, że ustawa powinna określać wyraźnie organ upoważniony do stanowienia aktów normatywnych w formie zarządzenia oraz kompetencję, w zakresie której zarządzenia mogą być stanowione. Wskazać również należy, że zarządzenia nie mogą normować materii zastrzeżonych dla regulacji w formie ustawy i rozporządzenia, a w szczególności nie mogą regulować spraw dotyczących praw, wolności i obowiązków obywateli, nie mogą też wpływać na sytuację prawną osób fizycznych i prawnych , nie powiązanych z normodawcą szczególnym stosunkiem organizacyjnego podporządkowania. Do takich podmiotów niewątpliwie nie należą bezrobotni zarejestrowani w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. G. Taka konstrukcja przepisów normujących zagadnienie przyznawania dodatku aktywizacyjnego, a w szczególności określających jego wysokość powoduje, że organy administracji nie mogą swoich rozstrzygnięć opierać na aktach normatywnych o charakterze wewnętrznym . A tym samym jako nieuprawnione przedstawia się stwierdzenie organu odwoławczego , zawarte w uzasadnieniu decyzji ostatecznej, według którego zarządzenie Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. G. wraz z normami zawartymi w Konstytucji oraz ustawie o promocji zatrudnienia oraz rozporządzeniu stanowią zbiór norm prawnych obowiązujących wszystkich bezrobotnych figurujących w ewidencji PUP w K. G. Tego rodzaju argumentacja pozostaje w sprzeczności z normą konstytucyjną , zawartą w przepisie art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którą źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi dotyczących wydania decyzji obu organów bez podstawy prawnej stwierdzić należy, że co do zasady zarówno decyzja tak pierwszej jak i drugiej instancji znajduje oparcie w przepisach prawa, bowiem przyznano stronie prawo do zasiłku aktywizacyjnego wobec spełnienie przez nią przesłanek materialno-prawnych, określonych w przepisie art. 48 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i w tym zakresie wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie mogą budzić wątpliwości. Natomiast w odniesieniu do kwestii określenia wysokości przyznanego dodatku aktywizacyjnego odwołanie się przez organy obu instancji do aktu normatywnego wewnętrznego, nie będącego aktem prawa powszechnie obowiązującego , narusza nie tylko standard konstytucyjny , wynikający z art. 87 ust.1 Konstytucji RP , ale stanowi jednocześnie jawne zaprzeczenie, zawartej w normie art. 48 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, idei uznania administracyjnego. Mając na uwadze motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia w części dotyczącej wysokości przyznanego dodatku aktywizacyjnego stwierdzić należy ,że w analizowanej sprawie w istocie rzeczy doszło do wydania decyzji o charakterze związanym, bowiem zawarte w zarządzeniu Nr 37/2004 Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K.G. rozróżnienie co do wysokości osiągniętego wynagrodzenia i gradowanie w zależności od tego wysokości dodatku , samo przez się uzasadniało i przesądzało określoną wysokość tego dodatku, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 48 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Stwierdzenie powyższego pozwala na wyartykułowanie pod adresem organów zarzutu naruszenia przepisu art. 48 ust. 3 powołanej na wstępie ustawy poprzez błędną jego wykładnię. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji dotknięte są wadą powodującą konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.