IV SA/Wr 106/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki postanowił oddalić wniosek. Pismem z dnia 17 lutego 2009 r. M. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki. Skargę w imieniu skarżącej podpisał dziadek – L. S. Skarżąca złożyła również wniosek o przyznanie prawa pomocy. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV, pismem z dnia 7 lipca 2009 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, gdyż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) L. S. nie może reprezentować w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżącej. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 lipca 2009 r. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie podpisała skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Nie kwestionując okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a., w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Zaznaczyć przy tym należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Skarga winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, tj. zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Tymczasem skarżąca, wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie, nie odpowiedziała na wezwanie Sądu. Z tych względów skarżącej nie przysługuje prawo pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.