IV SA/Wr 106/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2016 r., sygn.. akt IV SA/Wr 106/16 odrzucającego skargę K. K. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy M. oraz Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r. odrzucił skargę K. K. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta M. oraz Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie zachodzi brak właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżona bowiem została uchwała informująca skarżącą o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami działu VIII k.p.a. Uchwała taka nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem doręczone zostało bezpośrednio stronie skarżącej w dniu 25 marca 2016 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (k. 20 akt sądowych). W dniu 29 marca 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 106/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w sprawie z jej skargi, działając w tym zakresie na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 listopada 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). W wyniku zażalenia wniesionego przez skarżącą na powyższe orzeczenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 521/16 uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd drugiej instancji wskazał, że nie można na podstawie art. 247 p.p.s.a. odmówić przyznania prawa pomocy po odrzuceniu skargi ze względu na jej niedopuszczalność. Takie działanie prowadziłoby do faktycznego badania zasadności postanowienia o odrzuceniu skargi, co jest wszakże zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 106/16 Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Pismem z dnia 17 sierpnia 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka we W. poinformowała Sąd o wyznaczeniu pełnomocnikiem skarżącej adw. J. M. W dniu 4 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 17 marca 2016 r. W dniu 23 listopada 2016 r. skarżąca wniosła do tut. Sądu pismo procesowe z dnia 21 listopada 2016 r. sporządzone przez siebie, zatytułowane "skarga kasacyjna". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wspomniane pismo skarżącej z dnia 21 listopada 2016 r. Sąd zakwalifikował jako skargę kasacyjną, która z przyczyn formalnych podlegała odrzuceniu. Wskazać bowiem należy, że ustawodawca, regulując instytucję skargi kasacyjnej, uzależnił skuteczność jej wniesienia od spełnienia szeregu przesłanek, których niespełnienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej został określony w art. 177 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jednym z warunków dopuszczalności skargi kasacyjnej w znaczeniu podmiotowym jest sporządzenie jej przez podmioty wymienione w art. 175 p.p.s.a. Zgodnie z owym przepisem ( art. 175 § 1 p.p.s.a.) skarga kasacyjna co do zasady powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego. Jednakże przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2.p.p.s.a.). Dodatkowo w sprawach obowiązków podatkowych, skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego, a w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego (art. 175 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. Mimo powyższego pouczenia skarżąca sama sporządziła i wniosła do Sądu pismo procesowe, będące w istocie skargą kasacyjną. Jednocześnie skarżąca nie wykazała i z akt administracyjnych nie wynika, jakoby należy ona do podmiotów wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Skarżąca przekroczyła ponadto 30 – dniowy termin do złożenia skargi, albowiem zaskarżone postanowienie otrzymała w dniu 25 marca 2016 r., zaś skargę kasacyjną złożyła dopiero w dniu 23 listopada 2016 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 p.p.s.a., w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną.