IV SA/Wr 107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi Prezydenta Miasta B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej Gminie Miejskiej B. kwotę 324,00 zł (słownie: trzysta dwadzieścia cztery złote) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Wskazaną w sentencji zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., po rozpatrzeniu odwołania , uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Zastępcę Prezydenta z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika W. J. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Prezydent Miasta B. wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona przez podmiot uprawniony w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że podmiotem składającym skargę w sprawie jest Prezydent Miasta B. Skarżący jest zatem jednocześnie organem, który wydał decyzję w I instancji, a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do sądu rozstrzygnięcia organu odwoławczego orzekającego w przedmiocie podjętej przez niego decyzji. Wydając akt w I instancji organ nie działa bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Istnienie interesu prawnego jest zaś stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a, warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują natomiast przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. także postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002 r., LEX nr 76118 oraz postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r. w sprawie o sygn. II GSK 387/05, LEX nr 197511 ). Reasumując należy stwierdzić, że Prezydent Miasta B., który rozstrzygnął sprawę w I instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji z dnia 13 stycznia 2016 r., rozstrzygającą odwołanie od decyzji skarżącego. Powoduje to konieczność odrzucenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w pkt I sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie kwoty uiszczonego wpisu sądowego od skargi w pkt II orzeczono na podstawie art. 232 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.