IV SA/Wr 107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2016 r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia Z. R. na, wydane z upoważnienia Prezydenta W., postanowienie Administratora w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 1 lipca 2016 r. , nr [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 marca 2016 r. nr [...], o przyznaniu Z. R. dodatku mieszkaniowego do lokalu położonego przy ul. [...] we W. na okres od 1 marca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., powołując się na przepisy art. 144 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. , umorzyło postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu wskazano, iż Kolegium, postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło, wydane z upoważnienia Prezydenta W., postanowienie Administratora w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 22 marca 2016 r. nr [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 marca 2016 r. nr [...], o przyznaniu Z. R. dodatku mieszkaniowego do lokalu położonego przy ul. [...] we W. na okres od 1 marca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie. W dniu 1 lipca 2016r. Administrator w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., postanowieniem nr [...], odmówił wznowienia postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją organu I instancji. Z. R. podaniem z dnia 22 lipca 2016 r., wniósł: 1) do Kolegium - o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.; 2) do Prezydenta W. - o uzupełnienie postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Administrator w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. nr [...], odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Kolegium, postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...], stwierdziło nieważność postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...]. Z. R., podaniem z dnia 9 sierpnia 2016 r., zatytułowanym "Zażalenie", które do Kolegium wpłynęło dnia 12 sierpnia 2016 r., wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...] i uzupełnienie "doręczonego mi w dniu 19 lipca 2016 r." postanowienia co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Kolegium, postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. nr [...], doręczonym dnia 19 września 2016 r., odmówiło uzupełnienia postanowienia z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...] o: 1) dodatkowe rozstrzygnięcie "w przedmiocie [...] Podstawy wznowienia - art. 145 kpa [...] dopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu [...] - art. 147 kpa [...] dochowanie terminu i właściwość organu rozstrzygającego o wznowieniu postępowania - art. 148 i 150 §2 kpa", 2) dodatkowe pouczenie "co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego". Z. R., podaniem z dnia 26 września 2016 r., wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w pierwszej instancji postanowieniem Kolegium z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...]. Kolegium, mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 64 § 2, w związku z art. 63 § 2 k.p.a., pismem z dnia 30 września 2016 r. nr [...], doręczonym skarżącemu w dniu 17 października 2016r., zwróciło się do Z. R. o sprecyzowanie żądania sformułowanego w podaniu z dnia 9 sierpnia 2016 r., poprzez wskazanie, w jakim trybie zostało ono wniesione (na jakiej podstawie prawnej), a w szczególności, czy stanowi ono zażalenie na postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], tj. zwyczajny środek zaskarżenia, czy ponowienie żądania o stwierdzenie nieważności z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], zawartego w podaniu z dnia 22 lipca 2016 r. i rozpatrzonego już przez Kolegium. Z. R., w reakcji na powyższe wezwanie Kolegium z dnia 30 września 2016 r. nr [...], skierował do Kolegium podanie z dnia 19 października 2016 r., którym wezwał - w trybie art. 37 § 1 k.p.a. - do usunięcia naruszenia prawa, w związku z nierozpatrzeniem zażalenia z dnia 9 sierpnia 2016 r. na postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...]. W tzw.miedzyczasie - Kolegium postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. nr [...], utrzymało w mocy postanowienie z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarzone postanowienie z dnia 26 października 2016r. , wskazało, że stosownie do art. 144, w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., organ wyższego stopnia wydaje postanowienie, w którym umarza postępowanie zażaleniowe. Unormowanie to ma zastosowanie m.innymi w sytuacji, gdy postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe. Przechodząc do niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, mając na uwadze stan prawny na dzień orzekania, tj. na dzień 26 października 2016 r., że zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 1 lipca 2016 r. zostało już wyeliminowane z obrotu prawnego. Kolegium, postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. nr [...], utrzymało bowiem w mocy postanowienie z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...], którym stwierdziło nieważność postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...]. Skoro zakwestionowany akt został już ostatecznie wyeliminowany z obrotu prawnego, na skutek rozpatrzenia wniosku strony o stwierdzenie jego nieważności, to oznacza, zdaniem Kolegium, że postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, a tym samym należało orzec, jak na wstępie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie skarżący domaga się, cyt.": "1. Stwierdzenia nieważności postanowienia SKO, gdyż orzeka z rażącym naruszeniem prawa. 2. Wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wskazanymi decyzjami kolegium, gdyż wyczerpałem tryb instancyjny i o wznowieniu decyduje teraz sąd, który jako ostatni orzeka w sprawie. 3. Przeprowadzenie mediacji w trybie art 115 p.p.s.a. w sprawie celem wyjaśnienia i rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa - wyjaśnienia rozbieżności w interpretacji prawa jakie istnieje w orzeczeniach samorządowego kolegium odwoławczego, które za każdym razem odmiennie interpretując prawo i w sposób dla siebie dowolny i jedynie mu wygodny manipuluje w sprawie, aby utrudnić mi wyjaśnienie mojej sytuacji prawnej, czym pozbawia mnie dochodu, jakim jest dodatek mieszkaniowy w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej i przeciwdziałaniu wykluczeniu społecznemu rodzin. 4. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym z art. 119 Prawa o p.p.s.a i niezwłocznego rozpoznania sprawy, gdyż rażące naruszenie prawa administracyjnego ze strony organu administracyjnego jest oczywiste i nie budzi wątpliwości. 5. Ukarania organu grzywną w maksymalnej kwocie za rażące naruszenie prawa. 6. Uzupełnienia zaskarżonego postanowienia o dodatkowe pouczenia co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego. 7. Zwolnienie z kosztów sądowych w całości ze względu na ciężką sytuację materialną i bytową spowodowaną brakiem pracy i dochodów oraz że pozostaję bez jakiejkolwiek pomocy z MOPS i od innych mi osób. " W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że 8 lutego 2016 r. złożył wniosek do MOPS o przyznanie dodatku mieszkaniowego do lokalu przy ulicy [...]. Decyzją z dnia 4 marca 2016 r. o nr [...] organ przyznał mu dodatek mieszkaniowy na okres od 1 marca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. Decyzja ta została utrzymana przez Kolegium, bowiem decyzjami z dnia 25 kwietnia 2016 r. o nr [...] oraz z dnia 28 lipca 2016 r. o nr [...] organ odwoławczy odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Prezydenta W. Postanowieniem Prezydenta W. z dnia 22 marca 2016 r. o nr [...] organ odmówił wznowienia postępowania na wniosek skarżącego z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie zakończonej decyzją z dnia 4 marca 2016 r. Postanowienie Prezydenta W. zostało następnie uchylone w trybie art. 138 § 1 pkt 2 przez Kolegium w postanowieniu o nr [...] z dnia 5 maja 2016 r. i utrzymane kolejnym postanowieniem z dnia 4 lipca 2016 r. o nr [...]. Kolegium uchylając postanowienie Prezydenta W. w całości nie orzekło o wznowieniu, do czego zaś – zdaniem skarżącego, zobowiązuje go ustawa. W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżący wyjaśnił, że w związku z uchyleniem przez Kolegium postanowienia Prezydenta W. z dnia 22 marca 2016 r. organ wydał w dniu 1 lipca 2016 r. kolejne postanowienie o nr [...], którym ponownie odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej jego decyzją z dnia 4 marca 2016 r. o nr [...]. I tym razem Kolegium uchyliło to postanowienie stwierdzając nieważność postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. o nr [...] oraz z dnia 18 października 2016 r. o nr [...]. Zaś postanowieniem z dnia 26 października 2016 r. o nr [...] umorzyło postępowanie zażaleniowe wywołane podaniem skarżącego z dnia 9 sierpnia 2016 r. W ocenie skarżącego cyt.: "to paranoja, bowiem organ twierdzi, że w trybie o stwierdzenie nieważności nie ma możliwości merytorycznej oceny decyzji, lecz jedynie pod względem braków fakultatywnych wymienionych w ustawie. Skoro więc ja takie zażalenie wniosłem w terminie to organ nie na prawa odmówić merytorycznej weryfikacji zaskarżonego postanowienia, w mojej ocenie nawet gdy stwierdzono wcześniej jego nieważność, bowiem narusza to moje słuszne prawa do czynnego działania w każdym stadium postępowania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy". Jest to tym bardziej słuszne – stwierdza skarżący, gdyż decyzją z dnia 21 czerwca 2016r. o nr [...] organ cofnął mu z dniem 1 czerwca 2016 r. wypłacony już na konto administratora dodatek mieszkaniowy. W ocenie skarżącego zachodzi nieważność rozstrzygnięcia, bowiem organ cofnął wypłacony za czerwiec dodatek mieszkaniowy a nadto orzekł w przedmiocie, w którym Kolegium postanowieniem nr [...] z dnia 5 maja 2016 r. zobowiązało go do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 4 marca 2016 r., co w Jego ocenie jest równoznaczne z jej uchyleniem, bez skutków pociągających za sobą konieczność cofnięcia wypłaconego bądź wstrzymania mi wypłaty pozostałej części raty. Doszło do takiej sytuacji, w której za miesiące czerniec, lipiec i sierpień 2016 r. na koncie u administratora brak jest wpłaty dodatku mieszkaniowego z winy Prezydenta W., co – zdaniem skarżącego, zagraża Jego bezpieczeństwu oraz życiu. Skarżący domaga się mediacji, gdyż Kolegium w swych orzeczeniach, cyt.: "serwuje oczywisty bełkot administracyjny, aby pozbawić Go dochodu". W takich okolicznościach - zdaniem skarżącego doręczone orzeczenia są niepełne i w samej rzeczy jedynie częściowe, bowiem prowadzą Go i sprawę w "manowce", gdyż brak jest w nich pogłębionej analizy prawnej, co do każdej sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a analiza taka winna się w Jego ocenie opierać o rozstrzygnięcie w trybie art. 115 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało poczynione w zaskarżonym postanowieniu ustalenia i towarzyszącą im argumentację, uznając tym samym skargę za nieuzasadnioną. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów, Kolegium stwierdziło, że wbrew twierdzeniom Z. R., zaskarżony akt nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa, gdy nadto żądanie skarżącego o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego nie znajduje żadnego uzasadnienia. Mając na względzie powyższe, Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji/postanowienia, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 poz. 1066 ze zm.), w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższy zakres kompetencji wojewódzkich sądów administracyjnych, skład orzekający w niniejszej sprawie nie był uprawniony do rozpatrywania wniosku (żądania) skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego. Tym niemniej dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi, lecz w granicach kompetencji. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie postanowienia, względnie stwierdzenie jego nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 p.p.s.a./, a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie . Wyjaśnić przy tym należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 października 2016 r., Nr [...] umarzające postępowanie zażaleniowe, została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony, choć w niniejszej sprawie, sam skarżący w skardze zawarł taki wniosek. Jak to już wyżej Sąd podkreślił, przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. dnia 26 października 2016 r., Nr [...], którym to aktem Kolegium powołując się na przepis art. 144 k.p.a. w związku z art.138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie zażaleniowe, wszczęte zażaleniem skarżącego z dnia 9 sierpnia 2016r. na postanowienie organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tegoż organu. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało dostateczną podstawę do wydania w oparciu o przepis art.138 § 1 pkt.3 k.p.a., postanowienia o umorzeniu postępowania – zażaleniowego. Mając na uwadze, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują w całości postępowania zażaleniowego, lecz odsyłają do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań (art. 144 k.p.a.), zasadne było przyjęcie przez Kolegium w/w przepisu art. 138 § 1 pkt.3 k.p.a., jako podstawy prawnej wydania zaskarżonego postanowienia. Zważyć należy, że w/w przepis uprawnia organ odwoławczy do podjęcia decyzji/postanowienia o umorzeniu postępowania odwoławczego/zażaleniowego, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ponieważ cyt. wyżej przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, w każdej indywidualnej sprawie przyczyny bezprzedmiotowości postępowania należy poszukiwać z uwzględnieniem treści art. 105 k.p.a.. I tak stosownie do art.105 § 1 k.p.a. - gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję/ postanowienie o umorzeniu postępowania. Umorzenie zatem postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne, co wynika z jednoznacznego brzmienia cyt. wyżej art. 105 § 1 k.p.a. Przesłanką zaś umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że niewątpliwe jest, że Kolegium wydając zaskarżone postanowienie, przyjęło, iż postępowanie zażaleniowe w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe z tej to racji, że na dzień orzekania, czyli na dzień 26 października 2016r., postanowienie organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia 4 marca 2016r. Nr [...], o przyznaniu Z. R. dodatku mieszkaniowego do lokalu położonego przy ul. [...] we W., na okres od 1 marca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie, a na które skarżący złożył zażalenie pismem z dnia 9 sierpnia 2016r. .- nie funkcjonowało już w obrocie prawnym. Z akt sprawy niewątpliwie wynika i co nie jest sporne w sprawie, że Kolegium postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016r., Nr [...] powołując się na przepis art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. stwierdziło nieważność opisanego wyżej postanowienia organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...]. Także niesporne jest w sprawie, że Kolegium postanowieniem z dnia 18 października 2016r., Nr [...] utrzymało w mocy w/w postanowienie tegoż Kolegium z dnia 9 sierpnia 2016r., Nr [...]. Powyższe ustalenia – jednoznacznie wskazują, że na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia z dnia 26 października 2016 r., Nr [...] brak było w obrocie prawnym opisanego wyżej postanowienia organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia 4 marca 2016r., a od którego to postanowienia skarżący złożył zażalenie. W związku z tym, Sąd w pełni podziela stanowisko Kolegium, że w niniejszej sprawie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego/ zażaleniowego, a tym samym zachodziła podstawa do przyjęcia, iż na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości przedmiotowej, skutkująca umorzeniem postępowania zażaleniowego w oparciu o przepis art.138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art.105 § 1 k.p.a. Ustosunkowując się do zawartego w skardze żądania skarżącego o ukaranie organu grzywną wyjaśnić należy, że wniosek ten został wyłączony z niniejszej sprawy i zarejestrowany w tut. Sądzie jako odrębna sprawa pod sygn.akt IV SO 18/17. Rozpatrując zaś wniosek skarżącego o przeprowadzenie w sprawie postępowania mediacyjnego – Sąd uznał biorąc pod uwagę brzmienie art. 115 p.p.s.a., że w okolicznościach niniejszej sprawy, za przeprowadzeniem tegoż postepowania nie przemawiały żadne względy. Z kolei w kwestii wniosku skarżącego o uzupełnienia zaskarżonego postanowienia o dodatkowe pouczenia co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego, stwierdzić należy, że przedmiotowy wniosek nie ma oparcia w przepisach prawa, zwłaszcza, że tut. Sąd uprawniony jedynie do badania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia - nie stwierdził, by postanowienie to, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia 9 sierpnia 2016r. nr SKO 4303/46/16 wydane zostały z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a.. w tym, by zachodziła podstawa do stwierdzenia jego nieważności, a co wnosił skarżący. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.