IV SA/Wr 109/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postepowania zażaleniowego dotyczącego odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2016 r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia Z. R. na wydane z upoważnienia Prezydenta W., postanowienie Administratora w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 1 lipca 2016 r. – nr [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...], odmawiające przyznania Z. R. dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., powołując się na przepisy art. 144, w związku z art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzyło postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu wskazano, iż Kolegium, postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło, wydane z upoważnienia Prezydenta W., postanowienie Administratora w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 8 marca 2016 r. nr [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...], odmawiającą Z. R. dodatku mieszkaniowego. Skarżący podaniem z dnia 22 czerwca 2016 r. wniósł o uzupełnienie postanowienia Kolegium z dnia 25 kwietnia 2016 r. nr [...] o: - dodatkowe rozstrzygnięcie "w przedmiocie podstawy wznowienia – art. 145 k.p.a. (...) dopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu (...) – art. 147 k.p.a. (...) dochowania terminu i właściwości organu rozstrzygającego o wznowieniu postępowania - art. 148 i 150 § 2 k.p.a." - dodatkowe pouczenie "co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego". Kolegium postanowieniem z dnia 4 lipca 2016 r. odmówiło uzupełnienia postanowienia z 25 kwietnia 2016 r. Administrator w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. Z. R., podaniem z dnia 22 lipca 2016 r., wniósł: 1) do Kolegium - o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.; 2) do Prezydenta W. - o uzupełnienie postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...] co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Administrator w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. nr [...], odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Kolegium postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. nr [...] stwierdziło nieważność postanowienia z dnia 25 kwietnia 2016 r. nr [...]. Kolegium postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. (nr[...]) stwierdziło nieważność postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r., [...]. Z. R., podaniem z dnia 9 sierpnia 2016 r., zatytułowanym "Zażalenie", wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...] i uzupełnienie "doręczonego mi w dniu 19 lipca 2016 r." postanowienia co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Z. R., podaniem z dnia 23 sierpnia 2016 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie z dnia 25 kwietnia 2016 r. nr [...]. Z. R., podaniem z dnia 26 września 2016 r., wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w pierwszej instancji postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...]. Kolegium, mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 64 § 2, w związku z art. 63 § 2 k.p.a., pismem z dnia 30 września 2016 r. nr [...], doręczonym dnia 17 października 2016 r., zwróciło się do Z. R. o sprecyzowanie żądania sformułowanego w podaniu z dnia 9 sierpnia 2016 r., poprzez wskazanie, w jakim trybie zostało ono wniesione (na jakiej podstawie prawnej), a w szczególności, czy stanowi ono zażalenie na postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], tj. zwyczajny środek zaskarżenia, czy ponowienie żądania o stwierdzenie nieważności z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...], zawartego w podaniu z dnia 22 lipca 2016 r. i rozpatrzonego już przez Kolegium. Kolegium, postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. nr [...], utrzymało w mocy postanowienie z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...]. Z. R., w reakcji na wezwanie Kolegium z dnia 30 września 2016 r. nr [...] skierował do Kolegium podanie z dnia 19 października 2016 r., którym wezwał - w trybie art. 37 § 1 k.p.a. - do usunięcia naruszenia prawa, w związku z nierozpatrzeniem zażalenia z dnia 9 sierpnia 2016 r. na postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze mając na uwadze powyższe wskazało, że stosownie do art. 144, w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., organ wyższego stopnia wydaje postanowienie, w którym umarza postępowanie zażaleniowe. Unormowanie to ma zastosowanie np. w sytuacji, gdy postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe. Przechodząc do niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, mając na uwadze stan prawny na dzień orzekania, tj. na dzień 26 października 2016 r., że zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 1 lipca 2016 r. zostało już wyeliminowane z obrotu prawnego. Kolegium, postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. nr [...], utrzymało bowiem w mocy postanowienie z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...], którym stwierdziło nieważność postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...]. Skoro zakwestionowany akt został już ostatecznie wyeliminowany z obrotu prawnego, na skutek rozpatrzenia wniosku strony o stwierdzenie jego nieważności, to oznacza, zdaniem Kolegium, że postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, a tym samym należało orzec, jak na wstępie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu powyższe postanowienie skarżący domaga się: 1. Stwierdzenia nieważności postanowienia SKO, gdyż orzeka z rażącym naruszeniem prawa. 2. Wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wskazanymi decyzjami kolegium, gdyż wyczerpałem tryb instancyjny i o wznowieniu decyduje teraz sąd, który jako ostatni orzeka w sprawie. 3. Przeprowadzenie mediacji w trybie art 115 p.p.s.a. w sprawie celem wyjaśnienia i rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa - wyjaśnienia rozbieżności w interpretacji prawa jakie istnieje w orzeczeniach samorządowego kolegium odwoławczego, które za każdym razem odmiennie interpretując prawo i w sposób dla siebie dowolny i jedynie mu wygodny manipuluje w sprawie, aby utrudnić mi wyjaśnienie mojej sytuacji prawnej, czym pozbawia mnie dochodu, jakim jest dodatek mieszkaniowy w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej i przeciwdziałaniu wykluczeniu społecznemu rodzin. 4. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym z art. 119 Prawa o p.p.s.a i niezwłocznego rozpoznania sprawy, gdyż rażące naruszenie prawa administracyjnego ze strony organu administracyjnego jest oczywiste i nie budzi wątpliwości. 5. Ukarania organu grzywną w maksymalnej kwocie za rażące naruszenie prawa. 6. Uzupełnienia zaskarżonego postanowienia o dodatkowe pouczenia co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego. 7. Zwolnienie z kosztów sądowych w całości ze względu na ciężką sytuację materialną i bytową spowodowaną brakiem pracy i dochodów oraz że pozostaję bez jakiejkolwiek pomocy z MOPS i od innych mi osób. W uzasadnieniu skargi, wyjaśnił, że dnia 8 grudnia 2015 r. złożył wniosek do MOPS o przyznanie dodatku mieszkaniowego do lokalu przy ulicy [...] 3. Decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. o nr [...] organ odmówił przyznania mu dodatku mieszkaniowego na okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. Decyzja ta została utrzymana przez Kolegium, bowiem decyzjami z dnia 5 maja 2016 r. oraz z dnia 8 lipca 2016 r. o nr [...]organ odwoławczy odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Prezydenta W. Postanowieniem Prezydenta W. z dnia 8 marca 2016 r. o nr [...] organ odmówił wznowienia postępowania na wniosek skarżącego w sprawie zakończonej jego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. Postanowienie Prezydenta W. zostało następnie uchylone w trybie art. 138 § 1 pkt 2 przez kolegium w postanowieniu o nr [...] z dnia 25 kwietnia 2016 r. i utrzymane kolejnym postanowieniem z dnia 4 lipca 2016 r. o nr [...]. Organ wydał kolejne postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r. o nr [...], którym ponownie odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej jego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. I tym razem kolegium uchyliło to postanowienie stwierdzając nieważność postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. o nr [...] oraz z dnia 18 października 2016 r. o nr [...]. Zaś postanowieniem z dnia 26 października 2016 r. o nr [...] umorzyło postępowanie zażaleniowe wywołane podaniem skarżącego z dnia 9 sierpnia 2016 r. twierdząc, że jest ono bezprzedmiotowe, bowiem postanowienie to zostało wyeliminowane postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. W ocenie skarżącego: cyt. "Totalny obłęd Kolegium w sobie jedyny sposób konfabuluje w sprawie i mataczy, bowiem w żadnym wypadku postępowanie to nie kończy się ostatecznym merytorycznym nowym rozstrzygnięciem, którym Prezydent W. mógłby zmienić swoją odmowną decyzję z 29 stycznia 2016 r. Skarżący domaga się mediacji, gdyż Kolegium w swych orzeczeniach serwuje oczywisty "bełkot administracyjny", aby pozbawić Go dochodu znieważając Go, bowiem ma prawo by móc do organu wnieść podanie, które dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez organ administracji publicznej i wynika to z art. 66. § 1 kpa, jednak organ nie ma już swobody w sposobie załatwienia sprawy, jeżeli ta mieści się w jego kompetencjach to ma obowiązek podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu załatwienia sprawy w całości, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, aby pogłębić zaufanie obywatela do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną oraz zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w taki sposób, aby przyszła decyzja była czytelna i nie budziła wątpliwości co do zakresu sprawy, o jakiej rozstrzyga, gdyż art. 66 kpa w związku z art 104 i 107 kpa informuje, że organ administracyjny uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości zgodnie z wytycznymi zawartymi w art 104 i 107 kpa, zaś gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W takich okolicznościach zdaniem skarżącego, doręczone orzeczenia są niepełne i w samej rzeczy jedynie częściowe, bowiem prowadzą Go i sprawę w "manowce", gdyż brak jest w nich pogłębionej analizy prawnej, co do każdej sprawy zakończonej decyzją ostateczną i analiza taka winna się w Jego ocenie opierać o rozstrzygnięcie w trybie art. 115 p.p.s.a. Doręczone postanowienia są w samej rzeczy częściowe, bowiem nie odpowiadają na Jego podanie zmieniając jego treść oraz niczego nie wyjaśniają do czego zobowiązuje organ ustawa w art. 77 i 79 kpa w związku z art. 7 i 8 kpa. Domaga się wznowienia postępowania. W piśmie podał podstawę wznowienia i datę od dnia miesiąca, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało poczynione w zaskarżonym postanowieniu ustalenia i towarzyszącą im argumentację, uznając tym samym skargę za nieuzasadnioną. Wbrew twierdzeniom Z. R., zaskarżony akt nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Kolegium, żądanie skarżącego o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego nie znajduje, w świetle powyższego, żadnego uzasadnienia. Mając na względzie powyższe, Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 poz. 1066 ze zm.), w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie postanowienia, względnie stwierdzenie jego nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 p.p.s.a./, a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Wyjaśnić przy tym należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 października 2016 r., Nr [...] umarzające postępowanie zażaleniowe, została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony, choć w niniejszej sprawie, sam skarżący w skardze zawarł taki wniosek. Jak to już wyżej Sąd podkreślił, przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. dnia 26 października 2016 r., Nr [...], którym to aktem Kolegium powołując się na przepis art. 144 w związku z art.138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie zażaleniowe, wszczęte zażaleniem skarżącego z dnia 9 sierpnia 2016r. na postanowienie organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tegoż organu. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało dostateczną podstawę do wydania w oparciu o przepis art.138 § 1 pkt.3 k.p.a., postanowienia o umorzeniu postępowania – zażaleniowego. Mając na uwadze, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują w całości postępowania zażaleniowego, lecz odsyłają do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań (art. 144 k.p.a.), zasadne było przyjęcie przez Kolegium w/w przepisu art. 138 § 1 pkt.3 k.p.a., jako podstawy prawnej wydania zaskarżonego postanowienia. Zważyć należy, że w/w przepis uprawnia organ odwoławczy do podjęcia decyzji/postanowienia o umorzeniu postępowania odwoławczego/zażaleniowego, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ponieważ cyt. wyżej przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, w każdej indywidualnej sprawie przyczyny bezprzedmiotowości postępowania należy poszukiwać z uwzględnieniem treści art. 105 k.p.a.. I tak stosownie do art.105 § 1 k.p.a. - gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję/ postanowienie o umorzeniu postępowania. Umorzenie zatem postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne, co wynika z jednoznacznego brzmienia cyt. wyżej art. 105 § 1 k.p.a. Przesłanką zaś umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że niewątpliwe jest, że Kolegium wydając zaskarżone postanowienie, przyjęło, iż postępowanie zażaleniowe w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe z tej to racji, że na dzień orzekania, czyli na dzień 26 października 2016r., postanowienie organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia 29 stycznia 2016r. Nr [...], o odmowie przyznania Z. R. dodatku mieszkaniowego a na które skarżący złożył zażalenie pismem z dnia 9 sierpnia 2016r. - nie funkcjonowało już w obrocie prawnym. Z akt sprawy niewątpliwie wynika i co nie jest sporne w sprawie, że Kolegium postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016r., Nr [...] powołując się na przepis art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. stwierdziło nieważność opisanego wyżej postanowienia organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...]. Także niesporne jest w sprawie, że Kolegium postanowieniem z dnia 18 października 2016r., Nr [...] utrzymało w mocy w/w postanowienie tegoż Kolegium z dnia 9 sierpnia 2016r., Nr [...]. Powyższe ustalenia - jednoznacznie wskazują że na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia z dnia 26 października 2016 r., Nr [...] brak było w obrocie prawnym opisanego wyżej postanowienia organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia 29 stycznia 2016r., a od którego to postanowienia skarżący złożył zażalenie. W związku z tym, Sąd w pełni podziela stanowisko Kolegium, że w niniejszej sprawie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego/zażaleniowego, a tym samym zachodziła podstawa do przyjęcia, iż na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości przedmiotowej, skutkująca umorzeniem postępowania zażaleniowego w oparciu o przepis art.138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art.105 § 1 k.p.a. W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała, by postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów o których stanowi art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym, by zachodziła podstawa do stwierdzenia jego nieważności, a co wnosił skarżący. Należy również podać, że wniosek zawarty w skardze a dotyczący ukarania organu grzywną jest odrębną sprawą. Natomiast jeśli idzie o wniosek o przeprowadzenie mediacji to jego celem zgodnie z art. 115 § 1 p.p.s.a. jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez stronę ustaleń co do sposobu jej załatwiania w granicach obowiązującego prawa. W niniejszej sprawie ustalenia stanu faktycznego są niesporne. Wymagana jest tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego. Jest to czynność należąca do Sądu. Z tych też względów brak jest podstaw do podjęcia mediacji. Z kolei zaś w kwestii wniosku skarżącego o uzupełnienia zaskarżonego postanowienia o dodatkowe pouczenia co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego, stwierdzić należy, że przedmiotowy wniosek nie ma oparcia w przepisach prawa, zwłaszcza, że tut. Sąd uprawniony jedynie do badania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia - nie stwierdził, by postanowienie to, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a. w tym, by zachodziła podstawa do stwierdzenia jego nieważności, lub podstawa do wznowienia postępowania. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.