IV SA/Wr 11/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następujący Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2021 r., nr SKO 4311/75/21 w przedmiocie udzielenia zasiłku celowego specjalnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 19 listopada 2021 r. Skarżący oraz J. F. wnieśli skargę na powołaną w sentencji decyzję. W uzasadnieniu Skarżący m.in. wnosił o umocowanie dla byłej żony J. F., powołując się na słabą orientację w prawie, dodał, że sprawa dotyczy również jej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że stroną skarżącą jest M. T., który nie udzielił J. F. pełnomocnictwa ani na etapie postępowania administracyjnego ani na etapie skargi. Organ administracji dostrzegł, że treść skargi budzi wątpliwości, co do tego, czy skarżącą nie jest (także) J. F.. Zaznaczył przy tym, że stroną postępowania administracyjnego był wyłącznie M. T. ubiegający się o przyznanie zasiłku celowego. Takiego statusu nie miała J. F., a zatem nie jest również stroną w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Na wypadek, gdyby przez Sądem sanowano braki skargi i uznano ją za podmiotowo dopuszczalną, organ wniósł o oddalenie skargi, podając argumentację zbieżną z tą przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 17 stycznia 2022 r., Skarżący i J. F. zostali wezwani do sprecyzowania, czy J. F. występuje jako strona postępowania czy pełnomocnik Skarżącego, w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że jest ona stroną postępowania. Poinformowano także o konieczności przedłożenia pełnomocnictwa procesowego w sytuacji działania jako pełnomocnik w sprawie, wymogach występowania w tym charakterze oraz skutkach nieprzedłożenia pełnomocnictwa. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 26 stycznia 2022 r. poinformowano, że J. F. występuje jako była żona Skarżącego, która pomogła napisać skargę. Do pisma nie przedłożono wymaganego pełnomocnictwa. Nadto wskazano, że wobec odzyskania zasiłku stałego rezygnują z dalszego postępowania. Pismo podpisał Skarżący i J. F. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia 26 stycznia 2022 r. Skarżący cofnął skargę wobec przyznania mu zasiłku stałego. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dokonując analizy zaskarżonego orzeczenia Sąd nie stwierdził aby zmierzało ono do obejścia prawa lub obarczone było kwalifikowaną wadą postepowania. Powyższe związało Sąd żądaniem Strony, co z kolei skutkowało umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stawowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Nadto wyjaśnienia wymaga ocena statusu J. F. w prowadzonym postępowaniu. Oceniając tą kwestię trzeba stwierdzić, że w treści skargi Skarżący prosił o umocowanie jej jako pełnomocnika w prowadzonym przed Sądem postępowaniu, zaznaczając, że sprawa dotyczy także jej. Wezwanie o wykazanie podstaw do działania J. F. w prowadzonym postępowaniu potwierdziło, że jest ona jest byłą żoną Skarżącego, która pomogła mu zredagować skargę. W opinii Sądu wyjaśnienie to niespornie dowodzi, że J. F. pomimo podpisania skargi działała jako osoba, która miała wspomóc Stronę w toku postępowania oraz działać w jej imieniu jako pełnomocnik. Taki wniosek trzeba wyprowadzić zarówno z żądania uznania jej za pełnomocnika w uzasadnieniu skargi jak i z treści wyjaśnienia, że miała ona pomóc zredagować Stronie skargę. W wyjaśnieniach złożonych na wezwanie Sądu zarówno Skarżący jak i J. F. nie domagali się uznania jej za stronę postępowania. Wniosku takiego nie sposób z resztą wyprowadzić z akt sprawy, której inicjatorem na etapie postępowania administracyjnego był wyłącznie Skarżący, co jak słusznie podkreślał organ administracji w odpowiedzi na skargę wyłączałby jej udział w sprawie w charakterze strony postępowania. Uznając zatem, że wolą Skarżącego jak i J. F. było powierzenie jej roli pełnomocnika procesowego trzeba dostrzec, że jako była żona nie może działać w takim charakterze. Wyklucza to treść art. 35 p.p.s.a.