IV SA/Wr 111/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w L. na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr A w przedmiocie odmowy uchylenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., działając między innymi na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1261, ze zm.) w związku z art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r. poz. 1314, ze zm.; przywoływanej poniżej jako "u.p.e.a."), po zapoznaniu się z zażaleniem wniesionym przez A sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej zwaną stroną skarżącą lub zobowiązanym) na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w skrócie – "PPIS") nr [...] znak [...] z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie rozpoznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2018 roku wystawionego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. – D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. (w skrócie – DPWIS) utrzymał w mocy to postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ ten podał, że decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r. wydaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. nałożono na stronę skarżącą następujące obowiązki: 1) Wdrożyć w zakładzie odpowiednie systemy, które umożliwią śledzenie drogi materiałów i wyrobów na wszystkich etapach postępowania w celu ułatwienia procesu kontroli, w tym wycofywania wadliwych produktów z rynku. 2) Zapewnić pisemną deklarację zgodności na wyroby ceramiczne przeznaczone do kontaktu z żywnością - wprowadzane do obrotu. W związku z niewykonaniem przez stronę obowiązków z decyzji nr [...], w dniu 4 lipca 2018 r. PPIS w L. wydał upomnienie w oparciu o przepis art. § 1 u.p.e.a., w którym wezwał stronę skarżącą do wykonania obowiązków określonych w pkt 1 i 2 decyzji, następnie tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. wszczął postępowanie egzekucyjne w administracji celem przymuszenia do wykonania obowiązków wynikających z tej decyzji. Na dalszym etapie postępowania zakwalifikowano pismo strony skarżącej z dnia 23 sierpnia 2018 r. (stanowiące również zażalenie na postanowienie o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia) jako zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji określone w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., gdyż dotyczyły one przekonania żalącego się o wykonaniu egzekwowanego obowiązku oraz braku wymagalności tego obowiązku (przedwczesność postępowania egzekucyjnego). Zarzuty strony skarżącej dotyczyły: - zbędnego obciążania przedsiębiorcy, według którego, zgodnie z zaleceniami służb administracyjnych przekwalifikował on tzw. towary stare, a w stosunku do nowych dokonał on już zmiany procedur, w tym m.in. poprzez wprowadzenie procedury, która umożliwia śledzenie drogi materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością poprzez kod kreskowy, - z ostrożności zarzut zbyt dużego obciążenia przedsiębiorcy sporządzaniem oddzielnego systemu śledzenia drogi towaru, tym bardziej, że w ocenie przedsiębiorcy posiada on procedurę umożliwiającą prześledzenie tej drogi na podstawie kodu kreskowego, - przedwczesności postępowania z uwagi na złożenie środka zaskarżenia oraz wniosku o przedłużenie terminu. PPIS wydał opisane na wstępie postanowienie nr [...] z dnia [...] października 2018 r., w którym odmówił uwzględniania opisanych wyżej zarzutów zobowiązanego uznając, że są one nieuzasadnione. W kwestii zarzutu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, organ uznał, że obowiązek nie został przez stronę wykonany, co potwierdziły dwie kontrole z dnia 7 grudnia 2017 r. i z dnia 25 czerwca 2018 r., gdyż zobowiązany nie przedstawił właściwych procedur lub dokumentów umożliwiających śledzenie na wszystkich etapach postępowania drogi materiałów i wyrobów w celu ich kontroli oraz wycofywania z obrotu towarów wadliwych. Organ pierwszej instancji podkreślił, że przedsiębiorca jest zobowiązany do zapewniania możliwości przeprowadzenia prawidłowej identyfikowalności w stosunku do wszystkich materiałów i wyrobów wprowadzanych do obrotu oraz zauważył, że w wydanej decyzji wyjaśniono zasadność i potrzebę oczekiwania od zobowiązanego okazania deklaracji zgodności na materiały i wyroby do kontaktu z żywnością, które skarżący wprowadził do obrotu handlowego. Na powyżej opisane postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie zarzucając, że postanowienie to narusza zasady współżycia społecznego albowiem wbrew woli strony odmawia się uwzględniania jej zarzutów. Skarżąca spółka wskazała, że wycofała się z tzw. trudnego towaru, dokonując jego przekwalifikowania oraz zamawiając nowy towar ewidencjonuje go w sposób szczególny. Rozpoznając zażalenie organ drugiej instancji podkreślił, że zobowiązany zarzuca naruszenie procedur administracyjnych polegających na zbędnym obciążaniu przedsiębiorcy według którego, zgodnie z zaleceniami służb administracyjnych przekwalifikował on tzw. towary stare, a w stosunku do nowych dokonał on już zmiany procedur, w tym m.in. poprzez wprowadzenie procedury, która umożliwia śledzenie drogi materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością poprzez kod kreskowy. W ocenie organu twierdzenia te nie znajdują uzasadnienia. Nie jest prawdą aby organ pierwszej instancji zalecał przekwalifikowanie towarów starych na artykuły dekoracyjne. Jak wynika bowiem z akt sprawy strona samowolnie dokonała przekwalifikowania wprowadzanych do obrotu materiałów i wyrobów do kontaktu z żywnością (miseczki, komplety filiżanek) na artykuły dekoracyjne poprzez oklejenie ich etykietą o treści "Artykuł dekoracyjny" oraz "UWAGA: Produkt nie jest przeznaczony do kontaktu z żywnością", co opisane zostało w protokole kontroli sprawdzającej nr [...] z dnia 25.06.2018 r. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, że takie przekwalifikowanie przez nią asortymentu i pozostawienie go w obrocie powoduje, że zostaje on wyłączony spod nadzoru organów urzędowej kontroli żywności i dalej, że oznacza to wykonanie obowiązku z decyzji PPIS w L. nr [...]. Rozważając, czym jest wyrób przeznaczony do kontaktu z żywnością organ zaznaczył, że odpowiedź na powyższe pytanie znajduje się w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylającym dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG (Dz. Urz. UE L 338 z 13.11.2004, str. 4, zwanym dalej rozporządzeniem nr 1935/2004), w którym zapisano, iż za materiały i wyroby do kontaktu z żywnością należy uważać towary, które w stanie gotowym do użytkowania: a) przeznaczone są do kontaktu z żywnością; lub b) pozostają w kontakcie z żywnością i są przeznaczone do tego celu; lub c) można w sposób uzasadniony oczekiwać, iż wejdą w kontakt z żywnością albo nastąpi migracja ich składników do żywności w przypadku ich zastosowania w normalnych lub możliwych do przewidzenia warunkach. Podkreślając przepis ujęty pod literą c) cytowanego art. 1 ust. 2 rozporządzenia prawa unijnego organ stwierdził, że kierując się powyższą definicją niewątpliwy jest fakt, iż można w sposób uzasadniony oczekiwać, że towary, których dotyczy sprawa (wyroby ceramiczne takie jak np. miseczka, filiżanka ze spodkiem) wejdą w kontakt z żywnością. Teoretyzując, nawet jeśli konsument zakupi przedmiotowy towar jako dekoracyjny poprzez usunięcie z niego etykiety informującej, iż jest to towar dekoracyjny, to z uwagi na charakter wyrobu, towar ten może zostać przez niego lub inne osoby wykorzystywany zgodnie ze zdrowym rozsądkiem jako zwykły przedmiot, z którego spożywa się posiłki czy napoje. W związku z powyższym w trosce o zdrowie konsumenta, na straży, którego stoją organy PIS, działania poczynione przez stronę nie mogą być przez organ uznane za właściwe, a co za tym idzie, tolerowane. Ponadto twierdzenia strony iż cyt.: "...w stosunku do nowych towarów dokonał on już zmiany procedur, w tym m.in. poprzez wprowadzenie procedury, która umożliwia śledzenie drogi materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością poprzez kod kreskowy." nie są poparte dowodami, gdyż strona w żaden sposób nie wskazała jakie jest źródło pozyskiwania nowych towarów. Chybione są wielokrotne twierdzenia strony, iż posiada ona możliwość identyfikacji towarów "nowych" po kodzie kreskowym, a które to twierdzenia nie poparte są żadnymi konkretami, w tym danymi na temat ich dostawcy. Nie zgadzając się z zarzutem, że organ pierwszej instancji z ostrożności w sposób nadmierny dokonał obciążenia przedsiębiorcy poprzez wymóg sporządzenia oddzielnego systemu śledzenia drogi towaru wskazano, że jedyne czego organ w tym przypadku oczekuje od przedsiębiorcy to spełnienie podstawowego wymogu zapisanego w art. 17 rozporządzenia nr 1935/2004 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (...), który stanowi, że na wszystkich etapach postępowania należy zapewnić możliwość śledzenia drogi materiałów i wyrobów w celu ułatwienia procesu kontroli, wycofywania wadliwych produktów z rynku, udzielania informacji konsumentom oraz przypisania odpowiedzialności. W kolejnym punkcie ww. artykułu zapisano, że podmioty działające na rynku wdrażają, z należytym uwzględnieniem wykonalności technicznej, systemy i procedury umożliwiające identyfikację przedsiębiorstw, z których i do których dostarczono materiały lub wyroby oraz w odpowiednich przypadkach, substancje lub produkty wykorzystane do ich produkcji i objęte niniejszym rozporządzeniem oraz jego środkami wykonawczymi. Powyższe informacje udostępniane są na żądanie właściwym organom, czego strona skarżąca do tej pory nie uczyniła. Nadto DPWIS podkreślił, że istotne jest, aby strona spełniła wymóg identyfikowalności, również w stosunku do towarów nazywanych przez siebie "starymi" czy też "trudnymi" zważywszy, że w dalszym ciągu wprowadza je do obrotu. Bez znaczenia pozostają w tym przypadku działania poczynione przez stronę polegające na przekwalifikowaniu tych towarów na artykuły dekoracyjne, z przyczyn podanych wyżej. Istotny w sprawie jest fakt, że towary względem których nie wypełniono obowiązków wynikających z przepisów prawa, w dalszym ciągu znajdują się w obrocie. Z protokołu zaś kontroli sanitarnej nr [...] z dnia 25 czerwca 2018 r., stanowiącego dowód urzędowej kontroli organów PIS z przeprowadzonej w tym samym dniu inspekcji w hurtowni należącej do strony skarżącej jednoznacznie wynika, że nie wywiązała się z obowiązków nałożonych decyzją nr [...] ani w zakresie spełnienia wymogu dotyczącego identyfikowalności towarów ani w zakresie przedłożenia deklaracji zgodności względem wprowadzanych do obrotu wyrobów do kontaktu z żywnością. Z kolei zarzut dotyczący przedwczesności postępowania (brak wymagalności obowiązku) z uwagi na złożenie środka zaskarżenia nie znajduje zdaniem organu drugiej instancji uzasadnienia w przepisach prawa z uwagi na fakt, iż decyzja nr [...] z dnia [...].09.2017 r. jest decyzją ostateczną, w związku z czym organ pierwszej instancji miał pełne podstawy prawne do podjęcia czynności polegających na sprawdzeniu wykonalności obowiązków w niej zawartych i podejmowania dalszych czynności celem wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji wykonania przez zobowiązanego tych obowiązków. Fakt złożenia przez stronę skargi na decyzję DPWIS we W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. (utrzymującą w mocy decyzję PPIS w L. nr [...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. nie ma wpływu na ostateczność decyzji PPIS i na to, że podlega ona wykonaniu. W skardze na to postanowienie strona skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, zarzucając – jak sformułowała - naruszenie procedur administracyjnych, polegających na nieprawidłowym obciążaniu strony skarżącej w przypadku wprowadzenia procedury przekwalifikowania towaru. Dalej przytoczyła, że zgodnie ze stanem faktycznym nie zgadza się ze stanowiskiem organów administracji polegających na konieczności przymuszania strony skarżącej do stosowania procedur w przypadku, gdy przekwalifikowała ona towar. Dla strony skarżącej jest jasne i nie budzące wątpliwości, że właściwe oznaczenie rodzi odpowiedzialność za towar. Jak następnie wywodziła - w innym przypadku nie mogłyby być sprzedawane tabletki do zmywarki, bo przecież "ktoś mógłby uznać, że są to tabletki dla człowieka, nie mogłyby być sprzedawane żadne napoje alkoholowe, albowiem często są w butelkach zachęcających, kolorowych np. z bananami, kokosami i mogłyby być potraktowane jako soki. Stąd na każdym tego typu produkcie niezbędna jest etykieta informująca, tak jak we wszystkich środkach ochrony roślin, które po spożyciu przez człowieka okazałyby się wysoko szkodliwe. Fakt, że często te środki są w atrakcyjnych kolorowych butelkach np. z palmami sugerującymi napój jest drugorzędny. Najistotniejsza jest tu informacja. Analogicznie przedstawia się cała seria produktów dla zwierząt (miseczki, kubeczki, zabawki), czy produktów dekoracyjnych (sklepy typu "Home and You" proponują wiele produktów dekoracyjnych imitujących tylko spożywcze przeznaczenie) czy historycznych (atrapa broni), Na tym polega specyfika różnorodności potrzeb, ale decyzja zakupu i późniejszego korzystania należy do klienta, który jest świadomy zagrożeń z informacji: "nie przeznaczone do kontaktu z żywnością". W końcowych fragmentach skargi strona skarżąca podniosła, że wycofała się z tzw. trudnego towaru, dokonując właśnie przekwalifikowania asortymentu (z właściwymi etykietami ostrzegającymi), a zamawiając nowy, ewidencjonuje go w sposób szczególny, zgodny ze wskazaniami służb. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. W ocenie organu, strona samowolnie dokonała przekwalifikowania wprowadzanych do obrotu materiałów i wyrobów do kontaktu z żywnością (miseczki, komplety filiżanek) na artykuły dekoracyjne poprzez oklejenie ich etykietą o treści .Artykuł dekoracyjny", "UWAGA: Produkt nie jest przeznaczony do kontaktu z żywnością", co opisane zostało w protokole kontroli sprawdzającej. Organ nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że takie przekwalifikowanie przez nią asortymentu i pozostawienie go w obrocie, powoduje, że zostaje on wyłączony spod nadzoru organów urzędowej kontroli żywności i że oznacza to wykonanie obowiązku z decyzji PPIS nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodność z prawem oznacza zgodność z przepisami proceduralnymi oraz z unormowaniami o charakterze materialnoprawnym. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; poniżej przywoływana jako "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć w niej zastosowanie. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy obu instancji wydały orzeczenia nie naruszające norm prawa materialnego bądź procesowego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.; dalej przywoływana jako "u.p.e.a." Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające uwzględnienia zarzutów strony skarżącej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] lipca 2018 r. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga kwestia granic sprawy jaką obowiązany jest rozpoznać organ egzekucyjny w przypadku wniesienia zarzutów przez zobowiązanego. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie jest utrwalone. Podkreśla się, że zarzuty są specyficznym środkiem zaskarżenia przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego a nie w jego toku. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia zarzutów siedmiodniowy termin od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu nie można ich uzupełniać powołując nowe podstawy gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Zobowiązany nie może także zgłosić nowych zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela ani też w postępowaniu zażaleniowym bądź sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w postępowaniu przed tym sądem. Analiza pisma strony skarżącej wskazuje, jak słusznie zakwalifikowały organy, że strona skarżąca wskazała jako podstawę prawną zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. - wykonanie obowiązku (pkt 1) oraz brak wymagalności obowiązku (pkt 2). Trzeba podkreślić, że z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku, dlatego zobowiązany wnosząc zarzuty oparte na tych podstawach, jeśli zamierza wykazać, że obowiązek już nie istnieje (np. został wykonany, doszło do wygaśnięcia obowiązku) lub że istnieje, ale nie jest wymagalny - powinien przedstawić dowody potwierdzające okoliczności na jakie się powołuje. Organ egzekucyjny nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tymczasem z akt sprawy niezbicie wynika, że żadnych dowodów na wykonanie tudzież wygaśnięcie obowiązków nałożonych decyzją nr [...] z [...] września 2017 r. i ujętych tytułem wykonawczym nr [...] z [...] lipca 2018 r. strona skarżąca nie przedstawiła, ograniczając się jedynie do gołosłownych zresztą twierdzeń – to znaczy nie popartych żadnymi dowodami, że cyt.:" podjęła odpowiednie procedury, które spowodowały przekwalifikowanie tzw. towarów starych do towarów dekoracyjnych śladem wielkich firm m.in. takich jak Home and You". Godzi się przypomnieć, że tytułem wykonawczym wystawionym na podstawie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji zostały nałożone na stronę skarżącą następujące obowiązki : "pkt 1 - Wdrożyć w zakładzie odpowiednie systemy, które umożliwią śledzenie drogi materiałów i wyrobów na wszystkich etapach postępowania w celu ułatwienia procesu kontroli, w tym wycofywania wadliwych produktów z rynku. pkt. 2 - Zapewnić pisemną deklarację zgodności na wyroby ceramiczne przeznaczone do kontaktu z żywnością - wprowadzane do obrotu." Zgodnie z zapadłym rozstrzygnięciem skarżący miał wykonać te obowiązki do dnia 31 października 2017 r." Skoro w przypadku wniesienia zarzutów wykonania obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) to na zobowiązanym spoczywa ciężar wykazania tej okoliczności a strona skarżąca (jako zobowiązany) nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła wykonania nałożonych obowiązków, co wynika z lektury akt administracyjnych sprawy, a nawet z porównania twierdzeń strony skarżącej i zestawienia ich z argumentacją organów, to ten zarzut należało uznać za nieuzasadniony Nie może być więc mowy o skuteczności zarzutu w zakresie wykonania obowiązku, o którym mowa w pkt 1 § 1 art. 33 u.e.p.a. Ewidentnie ustalenia kontroli poczynione przez organ inspekcji sanitarnej oraz weryfikacja akt administracyjnych potwierdzają, że strona skarżąca nie wykonała nałożonych obowiązków. "Wykonanie obowiązku" polega na ścisłej realizacji tytułu wykonawczego w części opisującej treść podlegającego egzekucji obowiązku sformułowanego w indywidualnym i skonkretyzowanym akcie prawnym jakim jest decyzja, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy. Formuła, czyli istota, obowiązku musi być powtórzona za decyzją nakładającą obowiązek lub przepisem prawa, z którego wprost on wynika. I tak też w rozpatrywanej sprawie recypowano do przedmiotowego tytułu wykonawczego treść rozstrzygnięcia z wymienionej decyzji. Wyjaśnienia szczegółowe na temat sposobu realizacji i podstaw prawnych tych obowiązków zostały przedstawione w pisemnym uzasadnieniu decyzji zapadłych w obu instancjach. Strona skarżąca nie udokumentowała, że wdrożyła w zakładzie odpowiednie systemy umożliwiające śledzenie drogi materiałów i wyrobów na wszystkich etapach postępowania w celu ułatwienia procesu kontroli, w tym wycofywania wadliwych produktów z rynku oraz nie zapewniła pisemnej deklaracji zgodności na wyroby ceramiczne, co do których można oczekiwać, że wejdą w kontakt z żywnością albo nastąpi migracja ich składników do żywności. Przekwalifikowanie bowiem towarów, które nie są przeznaczone do kontaktu z żywnością, mogące narazić konsumentów na ekspozycję szkodliwych składników, gdyż kształtem mogą wprowadzić w błąd konsumenta co do swego właściwego przeznaczenia (nie są do użytku w celach spożywania żywności) - przez oznaczenie etykietą, że mają wyłącznie walor dekoracyjny, nie spełnia w żadnym razie obowiązków, o jakich mowa w tytule wykonawczym. Tym samym, skoro nie doszło do wykonania obowiązków, to w konsekwencji nie nastąpiło ich wygaśnięcie. Twierdzenia i zarzuty skargi stanowią jedynie ogólnikową polemikę z rzeczową argumentacją organu, prezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nadto nie przystają do konkretnych ustaleń i zaleceń organów inspekcji sanitarnej wynikających z wydanych w obu instancjach decyzji oraz z dokonanej kontroli wypełnienia egzekwowanych obowiązków. Poza tym twierdzenia skargi nakierowane są jedynie na podważenie zasadności nałożonych wymienionym tytułem wykonawczym obowiązków, gdy te tymczasem wynikają z istniejących w obrocie prawnym decyzji - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] września 2017 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wydanej przez D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Decyzja stanowiąca podstawę powołanego tytułu wykonawczego zatem stała się ostateczna i nie może być kwestionowana w drodze formułowania zarzutów egzekucyjnych. Z treści uzasadnienia decyzji wynikają podstawy materialnoprawne i sposób realizacji obowiązków. Dopóki funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja nie zostanie zniesiona w sposób i w trybie do tego prawem przewidzianym, dopóty obowiązuje w takim kształcie swego rozstrzygnięcia o obowiązkach strony, jaki w tej decyzji określono. W postępowaniu egzekucyjnym nie bada się kwestii prawidłowości decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego. Obowiązki nałożone na stronę skarżącą są zatem wymagalne, co czyni zarzut oparty na pkt 2 § 1 art. 33 u.e.p.a. niezasadnym. Zarzuty merytorycznej natury podnoszone w stosunku do decyzji administracyjnej, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy są bezskuteczne w postępowaniu egzekucyjnym. Mogą odnieść skutek tylko w odrębnych trybach administracyjnych weryfikacji decyzji lub w drodze rozpoznania skargi na decyzję ostateczną. W sprawie niniejszej nie doszło jednak do wyeliminowania z porządku prawnego decyzji z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. W przedstawionym świetle Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.