IV SA/Wr 113/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki A z siedzibą we W. decyzji Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że obiekt i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy postanawia : zwrócić wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwustu) złotych. W dniu 31 stycznia 2008 r. wpłynęła do Okręgowego Inspektora Pracy we W. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga spółki A z siedzibą we W., na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że obiekt i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny prac. W dniu 29 stycznia 2008 r. na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła kwota dwustu złotych uiszczona przez skarżącą spółkę tytułem wpisu w powyższej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy sprawy z zakresu inspekcji pracy, które to sprawy zostały zaliczone do stosunków pracy i służbowych . Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d. p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Zatem ustawowe, przedmiotowe zwolnienie od obowiązku uiszczania kosztów sądowych sprawia, że uiszczony wpis od skargi kasacyjnej jako nienależny należy zwrócić osobie która w imieniu skarżącej zapłaciła wpis, na jej koszt, co wynika z art. 225 powołanej wyżej ustawy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 225 i art. 232 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.