IV SA/Wr 113/17

|Sygn. akt IV SA/Wr 113/17 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , , Dnia 23 sierpnia 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.), , Sędziowie, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia NSA Henryk Ożóg, , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r., sprawy ze skargi W. Ł., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, , oddala skargę w całości;, przyznaje adwokatowi B. D. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 590,40 (słownie: pięćset, dziewięćdziesiąt 40/100) złotych w tym 23%VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym., , Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem W. Ł. (dalej: wnioskodawca, strona skarżący) z dnia 20 września 2016r. o przyznanie zasiłku celowego specjalnego w kwocie 128, 50 zł z na kupno lekarstw , na poparcie czego wnioskodawca dołączył fakturę [...] wystawioną przez [...] w J. G. w dniu 19 września 2016r. dokumentującą zakup lekarstw na powyższą kwotę. Kolejnym wnioskiem dnia 30 września 2016r. adresowanym do organu pomocowego w J. G. strona zwróciła się o przyznanie zasiłku celowego specjalnego w kwocie 103, 21zł na pokrycie kosztów czynszu w październiku 2016r. Decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...] Kierownik Działu Świadczeń Pomocy Społecznej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. G. - działający z upoważnienia Prezydenta Miasta J. G. - orzekł o przyznaniu stronie pomocy w formie zasiłku celowego : we wrześniu 2016 r. z przeznaczeniem na zakup leków i leczenie w wysokości 50 zł jednorazowo oraz w październiku 2016 r. z przeznaczeniem na opłacenie czynszu w wysokości 50 zł. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że strona spełnia ustawowe kryterium dochodowe, zaś wysokość przyznanych środków wynika z ograniczonej kwoty, jaką dysponuje ośrodek na zabezpieczenie potrzeb wszystkich podopiecznych, wskazując jednocześnie wysokość i sposób wydatkowania środków przez organ pomocowy . W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona podniosła , że wraz z wnioskiem o przyznanie świadczeń przedłożyła fakturę za zakup leków na kwotę 128,50 zł, a więc przyznana pomoc nie jest adekwatna do kosztów zakupu leków. Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji i przyznanie mu kwoty 78,50 zł na leczenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 3 ust. 3, ust. 4, art. 7, art. 8 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 39, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 930) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ II instancji jako bezsporny uznał fakt ,że strona spełnia wymogi uzyskania pomocy w formie zasiłku celowego, przede wszystkim z uwagi na niepełnosprawność i niski dochód, na który składa się zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153,00 zł, dodatek mieszkaniowy w kwocie 77,77 zł, zasiłek stały w kwocie 391,94 zł oraz inne dochody w wys. 11,02 zł. Skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, zamieszkuje w lokalu socjalnym przy ul. [...], ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności. Według organu odwoławczego w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał przepis art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej , zgodnie z którym określając wysokość świadczenia organ pierwszej instancji kieruje się potrzebami osób korzystających z pomocy ale również bierze pod uwagę możliwości pomocy społecznej. Istnieje zatem pewien zakres swobody organu w zakresie określania wysokości świadczeń. Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w granicach uznania administracyjnego. Rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku celowego, organ powinien kierować się interesem obywatela, interesem społecznym oraz środkami finansowymi, jaki ma do dyspozycji organ pomocy społecznej. Wobec tego zakwalifikowanie wniosku strony o zasiłek celowy jako niezbędnej potrzeby bytowej zależy od konkretnych okoliczności danej sprawy, zaś do każdorazowej kwalifikacji danej potrzeby, uprawniony jest organ pomocy społecznej rozpatrujący wniosek. Ponadto, co wynika z art. 3 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy , przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Instytucji pomocy społecznej nie można zatem traktować jako źródła stałego, bieżącego utrzymania. Pomoc społeczna nie ma na celu zastępowania osób i rodzin w wysiłkach nakierowanych na poprawę swojej sytuacji, lecz ich wspieranie. Według organu II instancji w przedmiotowej sprawie strona uzyskała pomoc w ramach możliwości finansowych organu pomocowego , nie można jednak przyjąć, że obowiązkiem pomocy społecznej jest spełnianie każdej potrzeby, zgłaszanej przez wymagających pomocy podopiecznych Ośrodka w pełnej wysokości. Organ pomocy społecznej, dysponując środkami publicznymi, ma bowiem prawo dokonywać hierarchizacji zgłaszanych potrzeb, a więc może uznać niektóre potrzeby za bardziej istotne, niż inne. Ustalenie zasad przyznawania świadczeń ma na celu zapewnienie racjonalnej gospodarności w rozdziale środków finansowych, jakimi dysponuje organ pomocy społecznej, jednakże Kolegium zwraca jednocześnie uwagę, że każda sprawa musi być rozpatrywana indywidualnie, a automatyzm w przyznawaniu świadczeń z pomocy społecznej jest niedopuszczalny. W ocenie organu odwoławczego w sprawie niniejszej nie można postawić organowi pierwszej instancji zarzutu działania z przekroczeniem dopuszczalnych granic uznania administracyjnego. Wobec tego organ pierwszej instancji mógł uznać, że zasadnym jest przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego w ustalonej okolicznościami sprawy i możliwościami finansowymi Ośrodka wysokości. Końcowo Kolegium wskazało, że strona zwróciła się co prawda o przyznanie pomocy na zakup leków w formie specjalnego zasiłku celowego, jednakże zasadnie organ pierwszej instancji rozpoznał sprawę w zakresie zasiłku celowego, bowiem specjalny zasiłek celowy przyznawany jest w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w przypadku przekroczenia ustawowego kryterium dochodowego. Okoliczności takie w sprawie niniejszej nie zaszły. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie prawidłowe rozpatrzenie odwołania i podnoszonych przez niego zarzutów . Zdaniem skarżącego leki należy uznać jako niezbędną potrzebę życiową, szczególnie w przypadku aplikowania takich przez lekarza prowadzącego. W związku z powyższym organ winien przyznać pomoc w pełnej wysokości. Pismem procesowym z dnia 31 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo podniósł zarzut naruszenie przepisów: - prawa materialnego , a to art. 39 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące częściową odmową przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia, w sytuacji, w której skarżącemu należało przyznać zasiłek celowy w pełnej wnioskowanej przezeń kwocie, - prawa procesowego , a to art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 14 ustawy o pomocy społecznej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo błędnego jej uzasadnienia. W uzasadnieniu powyższego pisma wywodzono ,że rozmiar świadczenia powinien być odpowiedni do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy i dlatego z uwagi na fakt zaniechania zindywidualizowanego potraktowania sprawy skarżącego w kontekście zgłoszonych przez niego oczekiwań w zakresie pomocy społecznej, nie jest możliwa weryfikacja decyzji pod kątem ustalenia jakimi – odnoszącymi się bezpośrednio do skarżącego- kryteriami, kierowały się organy wydając określoną wysokość świadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 , poz.718 ) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Analizując pod tym kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy zgodnie z przedmiotem sprawy. Ocena legalności zaskarżonej decyzji wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2016 , poz.930) zwanej dalej : u.p.s. , której przepisy stanowią podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji . Z definicji ustawowej pomocy społecznej zawartej w art. 2 ust. 1 u.p.s. wynika ,że jest ona instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna ma na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Zgodnie z art. 36 u.p.s. pomoc społeczna może przybrać postać świadczenia pieniężnego jak i nie pieniężnego, a jednym ze świadczeń pieniężnych jest określony w art. 39 u.p.s. zasiłek celowy, który może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (ust.1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu(ust. 2). Cytowany przepis art. 39 ust. 2 u.p.s. wymienia cele, na jakie może być przyznany zasiłek celowy. Potrzeby te można uznać za preferowane przez ustawodawcę. Jednakże organ pomocy społecznej może przyznać świadczenie na zaspokojenie innej niezbędnej potrzeby bytowej. Wyliczenie to ma bowiem charakter przykładowy, a jego treść wskazuje, że ta forma pomocy społecznej, (co zresztą wynika z samej nazwy "zasiłek celowy") nie jest przewidziana na pokrywanie pełnych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą, lecz ma charakter pomocy doraźnej ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Ustawodawca użył w konstrukcji powyższego przepisu pojęcia niedookreślonego "niezbędna potrzeba życiowa", które jest powtórzeniem regulacji zawartej w art. 3 ust. 1 cytowanej u.p.s. , zgodnie z którym, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Powołany przepis wskazuje jako cel pomocy społecznej zaspakajanie niezbędnych potrzeb życiowych, stanowiąc dodatkowo w przepisie ust. 3 art. 3 u.p.s. , że rodzaj forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. W tym miejscu wskazać też trzeba , że ustawa o pomocy społecznej sposób rozstrzygania sprawy o przyznanie zasiłku celowego pozostawia uznaniu organu , bowiem przepis art. 39 u.p.s. jest przepisem o charakterze uznaniowym. Organ pomocy społecznej może przyznać zasiłek celowy , lecz nie jest do tego zobligowany .A to oznacza ,że kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego, a jedynie sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Okoliczność ta sprawia ,że sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Jednocześnie zaznaczyć należy, że pomoc społeczna, w tym również przyznanie zasiłku celowego, ma charakter subsydiarny ,uzupełniający, a więc nie zaspakajający całkowicie potrzeb jej beneficjentów, którzy powinni wykorzystywać własne środki i możliwości. Wynika to z cytowanego już na wstępie przepisu art. 2 ust. 1 u.p.s. , zawierającego definicję pomocy społecznej . Z przepisów regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 2 i art. 3 u.p.s. tzn. dostosowywaniem rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 643 zł, zwanej "kryterium dochodowym dla osoby samotnie gospodarującej ". Osoba samotnie gospodarująca to osoba prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe (art. 6 pkt 10 u.p.s.). Pozostaje poza sporem w badanej sprawie ,że skarżący spełnia kryterium , o którym mowa wyżej . Materiał aktowy analizowanej sprawy wskazuje na to , że w dacie wydawania skarżonej decyzji skarżący znajdował się w trudnej sytuacji materialnej ,spowodowanej głównie niepełnosprawnością . Nie budzi zatem wątpliwości konieczność udzielenia mu pomocy społecznej w formie pieniężnej. Prawidłowo również – z uwagi nieprzekroczenie kryterium dochodowego – organ pomocowy rozpoznał przedmiotowy wniosek w formie zasiłku celowego . Jednakże zakres wnioskowanej przez skarżącego pomocy obejmuje potrzebę, która w kontekście zasad przyznawania świadczeń pieniężnych zawartych w ustawie o pomocy społecznej, nie może zostać zaspokojona w całości w oczekiwanym przez stronę zakresie , na co zasadnie wskazały organy obu instancji . W realiach niniejszej sprawy koszt nabycia leków , niewątpliwie mieści się w zakresie pojęciowym " niezbędnej potrzeby życiowej" , która musi być oceniana nie tylko pod kątem sytuacji skarżącego , która jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego aktu jest osobą mającą znaczy stopień niepełnosprawności , ale również w kontekście hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozeznać w aspekcie ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań. Wymaga bowiem podkreślenia ,że uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii i niezbędności potrzeb , które należy rozeznać w kontekście o jakim mowa wyżej. Ośrodki pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą być rozdzielane pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Nie ulega więc wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. W tym kontekście należałoby też oceniać niezbędność potrzeby objętej przedmiotowym wnioskiem . Wobec tego uznać należy, że organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, gdyż podjęto wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego , a decyzji wydanej w sprawie nie można określić jako nacechowanej dowolnością. Wprawdzie stosownie do art. 67 ust.2 Konstytucji RP obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego , którego zakres i formy określa ustawa. Jednakże " stopień pokrycia potrzeb osób uprawnionych jest zależny od poziomu ogólnej zamożności społeczeństwa i od stanu finansów publicznych" (Piotr Winczorek, Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1977 r., Warszawa 2000, s. 91). A zatem uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozeznać – o czym była już mowa wyżej - w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań. Przyjęcie sugerowanej przez skarżącego wykładni art. 39 u.p.s. w postaci publiczno-prawnego roszczenia o zasiłek celowy w kwocie odpowiadającej równowartości poniesionego przez niego kosztów nabycia lekarstw oznaczałoby, że znacznej części spośród uprawnionych osób do świadczeń z pomocy społecznej przysługiwałoby takie roszczenie o zasiłek celowy. W żaden sposób w obecnym stanie rzeczy finanse państwa nie udźwignęłyby takiego ciężaru, a w konsekwencji tak wyinterpretowane uprawnienie nie mogłoby być zrealizowane, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Ośrodki pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą być rozdzielane pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Nie ulega więc wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości . Reasumując , uznać należało, że organy orzekające w sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, gdyż podjęto wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego , a decyzji wydanej w sprawie nie można określić jako nacechowanej dowolnością. Należy jeszcze raz wyraźnie zaznaczyć , że pomoc społeczna jest ostatnim ogniwem w systemie zabezpieczenia społecznego i ma charakter uzupełniający. Polityka udzielania pomocy przez państwo winna brać pod uwagę subsydiarny charakter pomocy w stosunku do aktywności samego zainteresowanego w staraniach o zabezpieczenie swoich potrzeb . Ilustracją tego aspektu jest nałożenie w art. 1 ust. 3 u.p.s. na osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej obowiązku współudziału w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Fakt poniesienia już przez skarżącego wydatku na lekarstwa , udokumentowanego fakturą VAT świadczy też o tym ,że we własnym zakresie był w stanie zabezpieczyć swoje potrzeby , zaś przepisy ustawy o pomocy społecznej nie przewidują roszczenie regresowego o zwrot poniesionych wydatków na nabycie leków. W takim kontekście jako nieuprawniony – z przyczyn , o których mowa wyżej - przedstawia się zarzut naruszenia przepisów art. 39 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 2 i 3 u.p.s. Nie może również odnieść zamierzonego skutku prawnego zarzut dotyczący braku odniesienia się przez organy obu instancji do faktury VAT dołączonej do wniosku inicjującego postępowanie administracyjne , a tym samym naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji niesporna dla organów kwota poniesionego wydatku na lekarstwa była rozważana w kontekście możliwości finansowych organu pomocowego , który w sposób szczegółowy przedstawił w uzasadnieniu decyzji konkretne dane dotyczące ilości środków finansowych, jakimi dysponował w 2016 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w J. G. oraz dane wskazujące na liczbę beneficjentów pomocy społecznej i wysokość przyznawanych im świadczeń pieniężnych, w tym średnią wysokość zasiłków celowych. Możliwości płatnicze organu pomocy społecznej jednoznacznie wynikają zatem z ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym oraz zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji w kontekście braku możliwości przyznania stronie zasiłku w oczekiwanej przez nią wysokości. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyło prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, co na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2017 , poz. 1369) obligowało go do oddalenia skargi. Zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 21 ust.1 pkt 1 lit.c oraz § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( tj. Dz. U. z 2016r. , poz. 1714 ) .