IV SA/Wr 114/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na pismo Dyrektora Generalnego D. Urzędu Wojewódzkiego we W. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. T. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę "na decyzję Dyrektora Generalnego D. Urzędu Wojewódzkiego we W." z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej "dot. strażnika Państwowej Straży Łowieckiej (...) zatrudnionego w/w urzędzie". W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że dokonana odmowa jest niezgodna z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764). Skarżący podkreślił, że powołany przepis wskazuje, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Powołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1153/13, w którym jak podał, Sąd uznał, iż Polski Związek Łowiecki wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z obowiązkiem ochrony środowiska. Zadania te wykonują także strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej jako ogniwo organizacyjne w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa. Po analizie całości akt sprawy Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest pismo w/w Dyrektora z dnia 5 stycznia 2017 r., a nie jak to wskazuje skarżący decyzja w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Warunkiem formalnym złożenia skargi jest między innymi złożenie skargi na akt lub czynność (bezczynność, przewlekłość postępowania) objętych zakresem właściwości rzeczowej Sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wypada w tym miejscu przypomnieć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej wyłącznie pod względem legalności, rozumianej jako zgodności z prawem. Kontrola ta ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracji publicznej enumeratywnie wskazane w powołanej wyżej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie, bo obejmującym orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Skarżący wskazał, że przedmiotem jego skargi jest pismo, uznane przez niego za decyzję, Dyrektora Generalnego D. Urzędu Wojewódzkiego we W. z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...], którym zdaniem skarżącego odmówiono mu dostępu do informacji publicznej. Tymczasem, jak słusznie wywodzi Dyrektor Generalny w odpowiedzi na skargę, zgodnie z art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1345) zapewnia on funkcjonowanie i ciągłość pracy urzędu, warunki jego działania, a także organizację pracy, dokonuje czynności z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w urzędzie oraz realizuje politykę personalną, wykonuje określone zadania kierownika urzędu, jeżeli odrębne przepisy tak stanowią oraz wykonuje inne zadania z upoważnienia kierownika Urzędu. Nie ulega zatem wątpliwości, że Dyrektor Generalny nie jest zatem organem administracji publicznej właściwym do rozpoznania wniosku o udostępnianie informacji publicznej. Nie podsiada też upoważnienia do załatwiania spraw administracyjnych w imieniu Wojewody D.. Żadna więc forma jego odpowiedzi na żądanie skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Na marginesie dodać jedynie można, że taki sposób realizacji wniosku skarżącego nie uwalnia jednak organu właściwego, tj. Wojewody D. od zarzutu bezczynności, gdyby taki zarzut został postawiony organowi w ewentualnej skardze na bezczynność wniesionej do sądu administracyjnego. W tym sanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekła jak w sentencji postanowienia.