IV SA/Wr 118/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant: Ksawery Sobczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego im. [...] we W. nr [...] z dnia 6 grudnia 2021 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 30 listopada 2020 r. nr [...] Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] im. [...] we W. postanowił skreślić z dniem 25 listopada 2020 r. z listy studentów R. G., studenta Wydziału [...], kierunek [...] – [...], rok 3, semestr 6, studia jednolite magisterskie stacjonarne, z powodu braków postępów w nauce. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że student po raz pierwszy powtarzał pierwszy rok studiów w roku akademickim 2016/2017, a po raz drugi powtarzał pierwszy rok studiów w roku akademickim 2017/2018. Następnie student kontynuował drugi rok studiów w roku akademickim 2018/2019 oraz warunkowo trzeci rok studiów w roku akademickim 2019/2020, nie zaliczając czterech przedmiotów: [...], [...], [...] oraz [...]. Student dwukrotnie wykorzystał możliwość powtarzania roku studiów i zgodnie z § 45 ust. 2 Regulaminu studiów nie ma już możliwości kolejnego powtarzania roku studiów. Na podstawie § 60 ust. 3 pkt 2 Regulaminu studiów dziekan skreślił zainteresowanego z listy studentów z powodu braku postępów w nauce. Decyzją z dnia 5 lutego 2021 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu [...] uchylił decyzję z dnia 30 listopada 2020 r. nr [...] w całości i umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej k.p.a. Nie wskazano bowiem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, wydając rozstrzygnięcie. Ponadto Rektor stwierdził naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 11 k.p.a., ponieważ nie ustalono na podstawie dokumentacji toku studiów, które ze wskazanych przedmiotów student zaliczył, a z których nie uzyskał zaliczenia. Po przywróceniu zainteresowanego do studiowania, Kierownik Katedry i Zakładu [...] zwrócił się pismem z dnia 16 lutego 2021 r. do Dziekana Wydziału [...] o zorganizowanie dla studenta zaliczenia komisyjnego z przedmiotu [...] w dniu 23 lutego 2021 r., na co Dziekan wyraził zgodę. Po przeprowadzeniu egzaminu, komisja egzaminacyjna podjęła decyzję o wystawieniu oceny niedostatecznej z zaliczenia komisyjnego przedmiotu [...]. Decyzją z dnia 27 października 2021 r. nr [...] Prodziekan ds. kształcenia na kierunku [...] Wydziału [...] postanowił, na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 478 ze zm.) oraz § 45 ust. 2, § 60 ust. 3 pkt 2 i § 62 Regulaminu studiów, skreślić z listy studentów zainteresowanego, studenta Wydziału [...], kierunek [...] – studia w języku [...], rok 3, semestr 6, studia jednolite magisterskie stacjonarne, z powodu braków postępów w nauce. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że z uwagi na dwukrotne powtarzanie pierwszego roku studiów, student nie ma już możliwości kolejnego powtarzania roku studiów. Zainteresowany nie uzyskał zaliczenia z trzech przedmiotów: [...], [...] i [...] w roku akademickim 2019/2020 i 2020/2021. Zgodnie z decyzją komisji egzaminacyjnej student uzyskał w dniu 23 lutego 2021 r. ocenę niedostateczną z zaliczenia komisyjnego z przedmiotu [...]. Z uwagi na nieuzyskanie zaliczenia student nie mógł przystąpić do egzaminu z tego przedmiotu. Dlatego też zainteresowanego skreślono z listy studentów z powodu braku postępów w nauce. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zainteresowany wskazał, że nie otrzymał zaliczenia z ćwiczeń z [...], ponieważ zarzucono mu, że rzekomo nie był obecny w trakcie prezentacji z tego przedmiotu, przeprowadzonej w formie telekonferencji przez internet. Jednakże zainteresowany był obecny w trakcie prezentacji, ale prowadząca ćwiczenia pomyłkowo nie zauważyła go na ekranie, ponieważ widziała studentów tylko przez kamerę. Konto studenta było ciągle aktywne, co jest widoczne na zrzucie ekranu. Fakt obecności zainteresowanego w trakcie prezentacji potwierdzili także jego koledzy, którzy w języku [...] wskazali na jego czynne uczestnictwo w prezentacji. Oprócz tych wątpliwości natury techniczno – proceduralnej nie było innych powodów do niezaliczenia przedmiotu [...]. Zainteresowanemu nie wyznaczono ani pierwszego ani też drugiego terminu poprawkowego i dlatego nie było podstaw do zarządzenia zaliczenia komisyjnego. Decyzją z dnia 6 grudnia 2021 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia 27 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia zainteresowanego z listy studentów z powodu braku postępów w nauce. Zdaniem Rektora załączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zdjęcie ekranu oraz zrzut ekranu smartfona nie dowodzą, że zainteresowany był obecny i brał czynny udział w zajęciach z [...]. Na przesłanym zdjęciu w miejscu dla strony nie widać żadnej osoby, lecz jedynie jakieś pomieszczenie. W momencie wykonania zdjęcia ekranu konto studenta było aktywowane, co nie oznacza, że student był obecny na zajęciach. Natomiast zrzut ekranu smartfona z wypowiedziami kilku osób w języku [...] nie wyjaśnia, jakiej sytuacji dotyczą te wypowiedzi. Jednakże wątpliwości te zostały rozstrzygnięte na korzyść studenta i zezwolono mu na komisyjne zaliczenie przedmiotu, ale student wykazał się bardzo dużymi brakami wiedzy, otrzymując zaledwie 1 punkt na 9 możliwych, a 7 koniecznych. Pomimo nieuprawdopodobnienia obecności na zajęciach dano studentowi szansę zaliczenia przedmiotu, której nie udało mu się wykorzystać z uwagi na poważne braki w niezbędnym zakresie wiedzy. W pełni została dochowana procedura wyznaczenia zaliczenia komisyjnego. Zdaniem organu, niezaliczenie łącznie trzech przedmiotów w roku akademickim 2019/2020 i 2020/2021 beż żadnych wątpliwości wskazuje na brak postępów w nauce. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności lub też uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 7 października 2021 r. oraz przywrócenie skarżącego na listę studentów, zarzucając naruszenie: - art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 156 § 1 § 1 k.p.a., ponieważ decyzja z dnia 27 października 2021 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, ustalonej zgodnie z art. 108 ust. 2 pkt 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 60 ust. 3 pkt 2 Regulaminu studiów; to dziekan powinien podjąć decyzję i dokonać wykładni pojęcia "brak postępów w nauce", a nie prodziekan, - art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie, czy skarżący był obecny podczas prezentacji z [...] i brał w niej czynny udział, ponieważ samo uczestnictwo w ćwiczeniach i zaliczenie prezentacji jest równoznaczne z zaliczeniem tych zajęć oraz dopuszczeniem do egzaminu, - art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez odmówienie wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącego, pomimo że skarżący był obecny i brał udział w prezentacji, a w momencie sprawdzania obecności poszedł do ubikacji, - art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i § 60 ust. 3 pkt 2 Regulaminu studiów, przez brak wykazania podstaw do skreślenia studenta z listy, - § 30 ust. 3, § 34 ust. 2, § 35 ust. 2 i § 41 Regulaminu studiów przez zarządzenie zaliczenia komisyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 § 1 k.p.a., ponieważ zdaniem skarżącego decyzja z dnia 27 października 2021 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, ustalonej zgodnie z art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478), dalej p.s.w.n. oraz § 60 ust. 3 pkt 2 Regulaminu studiów. Strona wskazała, że to dziekan powinien podjąć decyzję i dokonać wykładni pojęcia "brak postępów w nauce", a nie prodziekan. Stosownie do art. 108 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce skreślenie z listy studentów następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 cyt. ustawy do zadań rektora należą sprawy dotyczące uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez ustawę lub statut do kompetencji innych organów uczelni. W myśl art. 23 ust. 2 do zadań rektora należy w szczególności zarządzanie uczelnią i zapewnianie wykonywania przepisów obowiązujących w uczelni, a zgodnie z art. 23 ust. 4 od decyzji administracyjnych wydawanych przez rektora służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia kompetencji organów wydających decyzje. Jak wynika z przytoczonych przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce istnieje domniemanie kompetencji rektora do wydawania decyzji w sprawach dotyczących uczelni. Ograniczenie tej kompetencji dotyczy spraw zastrzeżonych przez ustawę lub statut do kompetencji innych organów uczelni. Należy zatem stwierdzić, że organem uprawnionym do wydawania decyzji w przedmiocie skreślenia z listy studentów jest rektor, zgodnie z ustanowionym przez ustawodawcę domniemaniem kompetencji. Regulamin studiów, jako wewnętrzne źródło prawa nie może tej kompetencji Rektorowi odebrać. Rektor uczelni może również upoważnić inne osoby do podpisywania określonych rodzajów dokumentów. Należy też zauważyć, że stosownie do § 40 Statutu uczelni (uchwała Senatu nr [...] z [...] grudnia 2019 r. ze zm.) Rektor uczelni udzielił w dniu 5 lutego 2021 r. pełnomocnictwa do wydawania decyzji oraz innych rozstrzygnięć, w tym do skreślenia z listy studentów nr [...], dla prof. dr hab. I. K. Pełnomocnictwo ważne jest do 31 sierpnia 2024 r. Wobec powyższego, prodziekan ds. kształcenia na kierunku lekarskim prof. dr hab. I. K. upoważniona była do wydania decyzji w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy studentów. Wydając decyzję w przedmiocie skreślenia z listy studentów, prodziekan ds. kształcenia na kierunku [...] działa z upoważnienia Rektora, a nie w ramach kompetencji własnej. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 156 § 1 § 1 k.p.a., jak również art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. ponieważ nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. - art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., Sąd nie dopatrzył się cech dowolności w działaniu organu, ani też braków w zakresie postępowania dowodowego, czy uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć. Fakt niezadowolenia skarżącego z wydanych decyzji nie przesądza bowiem o ich wadliwości. Kontrola sądowa rozstrzygnięć organów obu instancji nie pozwala na stwierdzenie, aby organy przekroczyły granice uznania administracyjnego. Chociaż ustawa nie zawiera przepisów dotyczących postępowania w sprawie skreślenia, to wskazanie w art. 108 ust. 2, że decyzja o skreśleniu jest decyzją administracyjną oznacza, że niewątpliwie mają do niej zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z utrwalonego już orzecznictwa sądowoadministracyjnego, organ działając w ramach uznania administracyjnego nie przestaje być związany podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, do jakich zalicza się zasadę prawdy materialnej (obiektywnej), obligującą go do podjęcia wszelkich kroków celem dokładnego ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w zgodzie z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a wiąże się z tym następnie także wymóg właściwego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), które powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno zatem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały ustalone, rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W przypadku rozstrzygnięcia negatywnego dla strony, organ powinien tym bardziej wykazać, że nie mógł inaczej orzec, z uwagi na konkretne okoliczności prawne lub faktyczne występujące w danej sprawie. Organy związane są także zasadą dwuinstancyjności postępowania zawartą w art. 15 k.p.a., która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 370/20). Należy w tym miejscu podkreślić, że podejmowane przez organ w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnięcie nie może oznaczać jego dowolności. Wydanie decyzji uznaniowej musi być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, tj. zebraniem materiału dowodowego, a następnie jego wszechstronnym rozpatrzeniem, znajdującym odzwierciedlenie w uzasadnieniu tej decyzji. Decyzje uznaniowe nie są bowiem zwolnione z obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego, a wręcz przeciwnie należy przyjąć, że ze względu na konieczność wyboru rozstrzygnięcia decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają zatem raczej szerszego uzasadnienia niż decyzje podejmowane w warunkach ustawowego skrępowania (Iserzon, Komentarz, s. 209)" (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2012, s. 429). Stwierdzić zatem należy, że rozstrzygnięcia - w szczególności te negatywne dla strony - podejmowane w ramach uznania administracyjnego powinny być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych, czy też nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Decyzja taka powinna więc w sposób czytelny, umożliwiający kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania organu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 marca 2011 r. (sygn. akt III SA/Gd 49/1), w którym wskazano, że to na organie orzekającym na podstawie przepisu o charakterze uznaniowym spoczywa obowiązek szczegółowego uzasadnienia motywów, jakimi kierował się, czyniąc użytek ze swych uprawnień, a uzasadnienie takiej decyzji nie może opierać się na ogólnych stwierdzeniach, czy też jedynie na przytoczeniu ustawowych przesłanek uprawniających do wydania decyzji niekorzystnej dla strony. W ocenie Sądu, organy w niniejszej sprawie dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły całość materiału dowodowego oraz sporządziły uzasadnienia zgodnie z wymogami przepisów k.p.a., mając na uwadze zastosowaną w sprawie przesłankę skreślenia skarżącego z listy studentów. Przesłanki warunkujące skreślenie studenta z listy studentów zostały określone w art. 108 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z art. 108 ust. 1 p.s.w.n. studenta skreśla się z listy studentów w przypadku: 1) niepodjęcia studiów; 2) rezygnacji ze studiów; 3) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego; 4) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni. Z kolei ust. 2 tego przepisu stanowi, że student może być skreślony z listy studentów w przypadku: 1) stwierdzenia braku udziału w obowiązkowych zajęciach; 2) stwierdzenia braku postępów w nauce; 3) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 4) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. Zgodnie z art. 107 ust. 1 p.s.w.n. student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i przepisami obowiązującymi w uczelni, zaś z ust. 2 tegoż przepisu wynika, że student jest obowiązany w szczególności do: 1) uczestniczenia w zajęciach zgodnie z regulaminem studiów; 2) składania egzaminów, odbywania praktyk zawodowych i spełniania innych wymagań przewidzianych w programie studiów. Obowiązki te znajdują odzwierciedlenie w Regulaminie studiów, stanowiącym załącznik do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu z dnia [...] kwietnia 2020 r. W § 9 Regulaminu wskazano, że do obowiązków studenta należy: udział w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych (pkt 8), terminowe uzyskiwanie zaliczeń przedmiotów, zdawanie egzaminów, realizacja zajęć praktycznych lub praktyk oraz spełnianie innych wymogów przewidzianych w programie studiów (pkt 9), zaliczenie wszystkich efektów uczenia się przewidzianych przez właściwe sylabusy dla przedmiotów w semestrze, również w zakresie wykładów (pkt 10), przestrzeganie terminów wynikających z toku studiów (pkt 11). Stosownie do § 30 Regulaminu okresami zaliczeniowym roku akademickiego są semestry: zimowy i letni (ust. 1), zaś warunkiem zaliczenia przez studenta semestru/roku i uzyskania wpisu na następny semestr/rok jest: 1/ uzyskanie zaliczeń z wszystkich zajęć dydaktycznych, 2/ uzyskanie pozytywnych ocen z wszystkich egzaminów przewidzianych w programie studiów danego roku i wyrównanie ewentualnych różnic programowych, 3/ uzyskanie wymaganej liczby punktów ECTS, przewidzianych w programie studiów danego semestru/roku (ust. 2). Co istotne, zgodnie z § 34 Regulaminu zaliczenie przedmiotu objętego egzaminem dokonywane jest na podstawie zaliczeń wszystkich form zajęć prowadzonych w ramach tego przedmiotu oraz pozytywnej oceny z egzaminu (ust. 1), zaś zaliczenie przedmiotu nieobjętego egzaminem wymaga zaliczenia wszystkich form zajęć prowadzonych w ramach tego przedmiotu (ust. 2). Student ma prawo do jednokrotnej poprawy kolokwium (ust. 3). W przypadku niezaliczenia kolokwium student ma prawo do przystąpienia do kolokwium z całości materiału objętego programem tego przedmiotu (ust. 4). Ponadto student albo osoba odpowiedzialna za prowadzony przedmiot albo właściwy organ samorządu studentów może złożyć pisemny wniosek w sprawie zaliczenia komisyjnego z przedmiotu (§ 34 ust. 1). Student może uzyskać zgodę na powtarzanie semestru/roku studiów nie więcej niż dwukrotnie w ciągu całego okresu studiów w przypadku jednolitych studiów magisterskich, chyba że przyczyną niezaliczenia semestru/roku byłą długotrwała choroba lub inny ważny przypadek losowy (§ 45 ust. 2). Organy wykazały w niniejszej sprawie u skarżącego brak postępów w nauce, upoważniający organy do skreślenia skarżącego z listy studentów. Wbrew zarzutom skarżącego zasadniczego powodu skreślenia z listy studentów nie stanowiła nieobecność skarżącego w trakcie prezentacji grupowej z przedmiotu [...], przeprowadzonej w formie telekonferencji przez internet. Jak wskazał organ po ponownym rozpoznaniu sprawy, wprawdzie skarżący w żaden sposób nie udowodnił ani nawet nie uprawdopodobnił swojej obecności na zajęciach z przedmiotu [...], jednakże dano mu szansę na uzyskanie zaliczenia z tego przedmiotu. Istniejące wątpliwości co do obecności skarżącego w trakcie prezentacji zostały rozstrzygnięte na korzyść studenta, któremu zezwolono na komisyjne zaliczenie tego przedmiotu. W tym miejscu należy przypomnieć, że skarżący dwukrotnie powtarzał pierwszy rok studiów w roku akademickim 2016/2017 i 2017/2018 (studia rozpoczął w roku 2015/2016). Następnie kontynuował drugi rok studiów i uzyskał wpis warunkowy na 5 semestr studiów w roku akademickim 2019/2020 z uwagi na brak zaliczenia z przedmiotów [...] i [...] (decyzja z dnia 19 września 2019 r. nr [...]). Na trzecim roku studiów nie uzyskał zaliczenia z trzech przedmiotów: [...], [...] i [...]. Z przebiegu studiów (wydruk z dnia 2 lutego 2021 r.) wynika, że skarżący z przedmiotu [...] uzyskał ocenę niedostateczną z ćwiczeń kierunkowych [...] oraz nie zaliczył wykładu. Z [...] uzyskał ocenę niedostateczną z ćwiczeń [...] oraz nie zaliczył wykładu. Natomiast z [...] nie zaliczył seminarium oraz uzyskał ocenę niedostateczną z ćwiczeń kierunkowych [...]. W piśmie z dnia 14 lipca 2020 r. kierownik Katedry i Zakładu [...] wyjaśnił, że brak zaliczenia z tego przedmiotu nie jest skutkiem pojedynczego incydentu, ale całościowej oceny pracy studenta w trakcie kursu tego przedmiotu. Student ma 5 nieusprawiedliwionych nieobecności na ćwiczeniach i na seminarium. W dniu 17 czerwca 2020 r. wciąż miał 2 niezaliczone nieobecności. W dniu 18 czerwca 2020 r. zaliczył jedne zajęcia, natomiast nie zaliczył drugich zajęć (seminarium). W dniu 19 czerwca 2020 r. nie pojawił się na umówionym spotkaniu przez internet. Odnośnie zajęć w dniu 1 czerwca 2020 r. wskazano, że w ciągu pierwszych 20 minut zostało przeprowadzone kolokwium, a następnie odbyło się seminarium, w trakcie którego przedstawiane były przez studentów prezentacje. Student był obecny na kolokwium, natomiast po krótkiej chwili rozłączył się ze spotkania zoom. W celu zaliczenia tej nieobecności student powinien przedstawić prezentację swojej grupy na indywidualnym spotkaniu. W trakcie kursu tego przedmiotu odbyły się też trzy cząstkowe kolokwia oraz kolokwium zaliczeniowe. Student podchodził do pierwszego kolokwium czterokrotnie, nie uzyskując minimalnej liczby wymaganych punktów, trzecie kolokwium zdawał w drugim terminie, natomiast na pierwszym terminie kolokwium zaliczeniowego był nieobecny (nieusprawiedliwiona nieobecność). W podsumowaniu kierownik Katedry i Zakładu [...] stwierdził, że student nie spełnił warunków zaliczenia kursu [...] i nie został dopuszczony do egzaminu. W tej sytuacji kierownik Katedry i Zakładu [...] w piśmie z dnia 16 lutego 2021 r. zawnioskował o zorganizowanie dla skarżącego zaliczenia komisyjnego z [...] w dniu 23 lutego 2021 r., na co dziekan Wydziału [...] wyraził zgodę. Podstawą do zorganizowania zaliczenia komisyjnego, dopuszczającego do egzaminu, jest § 41 ust. 1 Regulaminu studiów. Protokół z zaliczenia komisyjnego potwierdza, że student otrzymał ocenę niedostateczną z zaliczenia komisyjnego. Z uwagi na brak zaliczenia ćwiczeń student nie był uprawniony do przystąpienia do egzaminu z przedmiotu [...]. Skoro student powtarzał już dwukrotnie pierwszy rok studiów, to zgodnie z § 45 ust. 2 Regulaminu studiów nie był uprawniony do powtarzania trzeciego roku studiów. Byłoby to bowiem trzecie powtarzanie roku studiów przez skarżącego. Student nie wskazywał przy tym na długotrwałą chorobę lub też inny ważny przypadek losowy. Jak podkreśla się w orzecznictwie, ustawa o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawiera definicji pojęcia "braków postępów w nauce". Wskazuje się, że brak postępów w nauce nie koniecznie musi prowadzić do skreślenia z listy studentów, ponieważ może to nastąpić, jeżeli studentowi nie przysługuje już prawo do zaliczania danego przedmiotu w innym terminie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ po uzyskaniu oceny niedostatecznej z zaliczenia komisyjnego (w pierwszym terminie kolokwium zaliczeniowego był nieobecny) i zgodnie z § 34 ust. 3, ust. 4 i ust. 6 Regulaminu studiów, student nie może przystąpić do zaliczenia w kolejnym (trzecim) terminie, a w konsekwencji do egzaminu z przedmiotu [...]. Nieuzasadniony jest wiec również zarzut naruszenia art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i § 60 ust. 3 pkt 2 Regulaminu studiów oraz § 30 ust. 3, § 34 ust. 2, § 35 ust. 2 i § 41 Regulaminu studiów. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.