IV SA/Wr 12/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zasiłku okresowego oddala skargę. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania, zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. ([...]), odmawiającą wznowienia postępowania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wskazano, że J.K. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] r. ([...]), utrzymującą w mocy, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Kierownika Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] r. ([...]), przyznającą J. K. zasiłek okresowy od stycznia do czerwca 2006 r. w wysokości 300 zł miesięcznie. Jako podstawę prawną do wznowienia postępowania Wnioskodawca podał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., natomiast za przesłankę uzasadniającą wznowienie uznał "wyjście na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej polegającej na braku w aktach sprawy protokołu rodzinnego wywiadu środowiskowego i protokołu jego aktualizacji, która to okoliczność istniała w dacie wydania decyzji, a nie była znana organowi odwoławczemu". Jednocześnie Wnioskodawca złożył, na żądanie organu odwoławczego, oświadczenie, że o okoliczności mogącej stanowić podstawę wznowienia postępowania powziął wiadomość osobiście w lutym 2007 r., w trakcie zapoznawania się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z aktami sprawy. Wobec powyższego Kolegium wydało zaskarżoną decyzję, powołując się na niewskazanie i nieudowodnienie przez J. K. dokładnej daty, w której dowiedział się o podnoszonej przez siebie podstawie wznowienia postępowania. Tym samym Kolegium stwierdziło, że brakuje podstaw dla uznania, że podanie J. K. o wznowienie postępowania zostało wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). J. K. zwrócił się do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania, domagając się jednocześnie odebrania od niego oświadczenia na okoliczność, kiedy dowiedział się o podstawie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ze względu na upływ czasu nie jest w stanie podać, w którym dniu lutego 2007 r. przeglądał akta w Sądzie i zauważył brak istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów. Rozpatrując powyższy wniosek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., decyzją z dnia [...] r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że wskazana przez J. K. okoliczność rzekomego braku w aktach sprawy protokołu rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz protokołu aktualizacji tego wywiadu nie jest "okolicznością faktyczną", stanowiącą podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Na powyższą decyzję J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Kolegium błędnie uznało, iż Skarżący nie udowodnił zachowania terminu wymaganego do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymało w całości argumentację zawartą w swojej decyzji z dnia [...] r. i wniosło o oddalenie skargi. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r. (sygn. akt IV SA/Wr 117/08) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]), podjętą w wyniku wniosku J. K. z dnia 19 października 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy o wznowienie postępowania, zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] r. ([...]). W uzasadnieniu wyroku Sądu wskazano, że oparcie przez Kolegium decyzji o odmowie wznowienia postępowania na dokonanej przez siebie ocenie przyczyn wznowienia, przeprowadzonej przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, czyli z naruszeniem art. 149 k.p.a., jest podstawą do jej uchylenia. Zgodnie więc z powołanym wyrokiem Sądu, rozpoznając sprawę w przedmiocie wniosku J. K. z dnia 19 października 2007 r., Kolegium powinno przeprowadzić ponownie postępowanie w zakresie zachowania przez Skarżącego formalnych przesłanek wznowieniowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Warunkiem wydania postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a., jest ustalenie spełnienia podmiotowych i przedmiotowych przesłanek wznowienia, w tym m. in. stwierdzenie, że wnioskodawca zachował wymagany miesięczny termin, który biegnie od dnia powzięcia wiadomości o podstawie wznowienia. J. K., wnosząc do Kolegium podanie z dnia 15 lutego 2007 r. o wznowienie postępowania, nie wskazał i nie udowodnił, w jakim dniu dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Odpowiadając natomiast na wezwania Kolegium z dnia 17 lipca 2007 r. oraz z dnia 10 sierpnia 2007 r. o wskazanie powyższej daty, wnioskodawca poinformował Kolegium, że wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania powziął w lutym 2007 r. Jednocześnie podkreślił, że nie jest w stanie podać dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Podobnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 19 października 2007 r. oraz w skardze do Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., J. K. podkreślił, że nie może podać dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. ([...]). Tymczasem, termin określony w art. 148 § 2 k.p.a. jest terminem prekluzyjnym dla strony, a zatem jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna. Z powyższego wynika, że warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia podania o wznowienie postępowania - jest zachowanie terminu do jej dokonania. Ponadto, zgodnie z interpretacją tego przepisu, występującą w linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., III SA 2802/97, niepublikowany; wyrok NSA z dnia 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046), strona wnosząca wniosek o wznowienie postępowania musi w sposób niebudzący wątpliwości udowodnić (nie wystarczy uprawdopodobnienie), w jaki dniu dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. Wskazanie zaś terminu przybliżonego lub jedynie podanie miesiąca i roku, nie jest wystarczające do uznania, że strona spełniła powyższą przesłankę. Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie brakuje podstaw do uznania, że Wnioskodawca składając podanie, zachował wymagany termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. ([...]). W sytuacji stwierdzenia, że Wnioskodawca nie jest w stanie wskazać dowodów potwierdzających dokładną datę powzięcia wiadomości o przyczynie wznowienia postępowania, a nawet nie może podać takiej daty, Kolegium zobowiązane jest uznać, że nie zachodzi jedna z niezbędnych przesłanek wznowienia postępowania, określona w art. 148 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. zarzucił Kolegium naruszenie: 1. art. 10 § 1 i 73 § 1 k.p.a., przez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu i przeglądaniu akt sprawy; 2. art. 148 § 1 k.p.a., w związku z art. 75 § 2 i art. 123 k.p.a., przez niedopuszczenie dowodu z oświadczenia skarżącego i niewydanie w tym zakresie postanowienia, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zarzucił, że Kolegium nie zawiadomiło skarżącego o ponownym rozpatrywaniu sprawy po uchyleniu przez Sąd wyrokiem z dnia 25 czerwca 2008r. decyzji Kolegium z dnia 8 listopada 2007r., w związku z czym naruszono prawo strony. Zaskarżoną decyzję datowaną na dzień 25 września 2008r. skarżący otrzymał dopiero w dniu 12 listopada 2008r., wcześniej nie posiadał wiedzy, że sprawa jest ponownie rozpatrywana. Wskazanie w podaniu z dnia 15 lutego 2007r. o wznowienie postępowania, że skarżący w lutym 2007r. dowiedział się o przyczynie wznowienia postępowania potwierdza, że skarżący zachował termin przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. Zarzucił, że nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Mimo zgłoszenia wniosku o przyjęcie od skarżącego oświadczenia na okoliczność terminu powzięcia wiadomości o przyczynie wznowienia postępowania, Kolegium nie wydało wymaganego postanowienia o uwzględnieniu wniosku dowodowego skarżącego. Zakwestionował twierdzenie Kolegium o braku w aktach sprawy protokołu rodzinnego wywiadu środowiskowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, stwierdzając, że w całości podtrzymuje stanowisko zawarte w decyzji z dnia 9 października 2008 r. i szczegółowo tam uzasadnione. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga J. K. nie zasługuje na uwzględnienie. W opinii Kolegium, zarzut Skarżącego, dotyczący uniemożliwienia mu udziału w postępowaniu i zapoznaniu się z aktami sprawy, jest bezzasadny. W trakcie badania dopuszczalności wznowienia postępowania, Kolegium występowało dwukrotnie do Skarżącego - pismami z dnia 17 lipca 2007 r. oraz z dnia 10 sierpnia 2007 r., w których wzywało go do udowodnienia, w jakim dniu dowiedział się o okolicznościach, które - w jego ocenie - stanowiły podstawę wznowienia postępowania. Na powyższe pisma J. K. odpowiadał dwukrotnie, nie wskazując żadnego dowodu, jak również dokładnej daty, od której biegnie termin przewidziany w art. 148 § 2 k.p.a. Wręcz przeciwnie, jego informacje od początku były sprzeczne, gdyż raz stwierdził, że o przesłance wznowieniowej dowiedział się od swojego pełnomocnika, w innym piśmie natomiast podniósł, że o podstawie wznowienia dowiedział się w trakcie przeglądania akt w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym. Fakt korespondencji z Kolegium świadczy w sposób niebudzący wątpliwości, że Skarżący o toczącym się postępowaniu wiedział, skoro brał w nim czynny udział. Natomiast po uchyleniu decyzji Kolegium z dnia [...] r. ([...]) przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, Skarżący - otrzymując wyrok Sądu - był świadomy, że Kolegium jest zobowiązane ponownie rozpatrzyć jego wniosek. Z tego samego powodu chybiony jest -zdaniem Kolegium - zarzut uniemożliwienia mu przeglądania akt sprawy. Kolegium znany jest z urzędu fakt, że Skarżący posiada wykształcenie prawnicze i nie jest osobą, której obce są prawa przysługujące stronie postępowania administracyjnego. Świadczy o tym także -sięgająca już wielu dziesiątek - ilość spraw administracyjnych wszczynanych przez Skarżącego, w których czynnie uczestniczy. Nie sposób nie zauważyć, że ograniczenie prawa Skarżącego do wglądu w akta sprawy mogłoby nastąpić wyłącznie na mocy postanowienia wydanego na podstawie art. 74 § 2 k.p.a., a postanowienie takie, na żadnym etapie przedmiotowego postępowania, nie zostało wydane. Podkreślić też należy, że - po uchyleniu przez Sąd decyzji Kolegium oraz przed wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji Kolegium z dnia [...] r. ([...]) - w sprawie nie zostały przeprowadzone żadne nowe dowody, jak również nie zostały zgromadzone nowe dokumenty. Stan w tym zakresie jest więc niezmienny, a przez to, znany skarżącemu. Nie wykazał on przy tym, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tymczasem tylko wówczas zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a może odnieść skutek (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157, OSP 2007/3/26). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 148 § 1 k.p.a., w związku z art. 75 § 2 k.p.a., przez niedopuszczenie dowodu z oświadczenia skarżącego, Kolegium wyjaśnia, że J. K. już dwukrotnie w tej kwestii składał oświadczenia w pismach skierowanych do Kolegium, tj. z dnia 1 sierpnia 2007 r. oraz z dnia 27 sierpnia 2007 r. W żadnym z nich nie wskazał jednak daty, od której należy liczyć termin o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., zasłaniając się znacznym upływem czasu i niepamięcią. Fakt ten został już więc ustalony wcześniej. Od złożenia podania o wznowienie postępowania z dnia 15 lutego 2007 r., Skarżący nie poinformował o żadnej zmianie ustalonego powyżej stanu faktycznego. Oczywistym więc było, że nie może on - z wymienionych powyżej powodów (lub innych, nie znanych Kolegium) - wskazać daty, w której dowiedział się o okolicznościach, które w jego ocenie stanowią podstawę do wznowienia postępowania. Również bezzasadny jest - zdaniem Kolegium - zarzut naruszenia art. 123 k.p.a., poprzez niewydanie postanowienia w zakresie niedopuszczenia dowodu z oświadczenia skarżącego (75 § 2 k.p.a.). Należy bowiem podkreślić, że - zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. -wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia. Przepis ten wskazuje wprost, że dopiero od daty wydania postanowienia o wznowieniu postępowania następuje wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez skarżącego nie wszczęło ogólnego postępowania administracyjnego w myśl art. 1 pkt 1 k.p.a., a więc nie znajduje tu zastosowania art. 123 k.p.a. Postępowanie takie ma bowiem jedynie charakter rozpoznawczy, a czynności podejmowane w trakcie jego trwania nie są czynnościami procesowymi. Kolegium jednocześnie odstępuje od polemiki z innymi - niż wymienione powyżej -zarzutami, wskazanymi w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż dotyczą one kwestii merytorycznych, które mogłyby być poddane ocenie dopiero po wznowieniu postępowania. na obecnym etapie nie mają one żadnego związku z decyzją będącą przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji, bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. bądź w art. 145a k.p.a., a także czy został zachowany termin do złożenia podania. Jeżeli wymogi te są spełnione, wznawia postępowanie, a wydane w tym zakresie postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art.149 § 1 i 2 k.p.a.). W przeciwnym wypadku wydaje decyzję o odmowie wznowienia - jak miało to miejsce w niniejszej sprawie (art. 149 § 3 k.p.a). Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...]r., utrzymującą w mocy decyzję I instancji z dnia [...] r. przyznająca skarżącemu zasiłek okresowy od stycznia do czerwca 2006r. w wysokości 300 zł miesięcznie. Jako podstawę prawną do wznowienia postępowania wnioskodawca powołał art. 145 § 1 pkt 5 kpa, natomiast za okoliczność uzasadniającą wznowienie uznał "wyjście na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej, polegającej na braku w aktach sprawy protokołu rodzinnego wywiadu środowiskowego i protokołu jego aktualizacji, która to okoliczność istniała w dacie wydania decyzji, a nie była znana organowi odwoławczemu". Wezwany do wskazania i udowodnienia w jakim dniu dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, pismem z dnia 1 sierpnia 2007 r. poinformował: "o braku istotnych dokumentów w aktach sprawy administracyjnej, zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nr [...] z dnia [...] r., dowiedział się w lutym 2007 r. po zapoznaniu się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z aktami sprawy sygn. Akt IV SA./Wr 650/06". Wezwany ponownie przez organ do złożenia jednoznacznych i ostatecznych wyjaśnień, które można poddać ocenie oświadczył, że wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania powziął osobiście w lutym 2007 r., zgodnie z informacją podaną w piśmie z dnia 1 sierpnia 2007. Jednocześnie stwierdził, że ze względu na upływ sześciu miesięcy od daty złożenia podania o wznowienie, obecnie nie jest w stanie podać dokładnej daty powzięcia wiadomości. Uważa jednak, że zachował "termin wymagany w art. 148 § 1 kpa". Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Z drugiej strony, wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 976/05/ Lex nr 275519). W literaturze i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione. Nie wystarczy tutaj uprawdopodobnienie. Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze (wyrok NSA z dnia 16 października 1998r. III SA 2802/97). Strona musi więc udowodnić kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowieni postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (wyrok NSA z dnia 19 maja 2000r., I SA/Wr 1038/97, Lex nr 43046). Podnosi się, że strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o istnieniu przesłanki do wznowienia. W złożonym wniosku o wznowienie postępowania skarżący w żaden sposób nie udokumentował zachowania miesięcznego terminu. Pomimo dwukrotnych wezwań kierowanych do Wnioskodawcy przez Kolegium, nie był on w stanie podać dokładnej daty, w której dowiedział się o braku protokołu wywiadu środowiskowego w aktach sprawy. Podawał za to rozbieżne informacje w tym zakresie, w końcu stwierdzając, że nie jest w stanie podać dokładnej daty z powodu upływu czasu. W tej sytuacji twierdzenia skarżącego należy uznać za gołosłowne, niepoparte żadnymi dowodami, w związku z czym organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania wznowieniowego. Należy zgodzić się z konstatacją Kolegium, że fakt korespondencji z Kolegium świadczy w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący o toczącym się postępowaniu wiedział, skoro brał w nim czynny udział. Natomiast po uchyleniu decyzji Kolegium z dnia [...] r. ([...]) przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, Skarżący - otrzymując wyrok Sądu - był świadomy, że Kolegium jest zobowiązane ponownie rozpatrzyć jego wniosek. Z tego samego powodu chybiony jest zarzut uniemożliwienia mu przeglądania akt sprawy. Skarżący posiada wykształcenie prawnicze i nie jest osobą której obce są prawa przysługujące stronie postępowania administracyjnego. Świadczy o tym także -sięgająca już wielu dziesiątek - ilość spraw administracyjnych wszczynanych przez Skarżącego, w których czynnie uczestniczy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zauważyło, że ograniczenie prawa skarżącego do wglądu w akta sprawy mogłoby nastąpić wyłącznie na mocy postanowienia wydanego na podstawie art. 74 § 2 k.p.a., a postanowienie takie, na żadnym etapie przedmiotowego postępowania, nie zostało wydane. Po uchyleniu przez Sąd decyzji Kolegium oraz przed wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji Kolegium z dnia [...]r. ([...]) - w sprawie nie zostały przeprowadzone żadne nowe dowody, jak również nie zostały zgromadzone nowe dokumenty. Stan w tym zakresie jest więc niezmienny, a przez to, znany skarżącemu. Nie wykazał on przy tym, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, tylko wówczas zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a może odnieść skutek. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 148 § 1 k.p.a., w związku z art. 75 § 2 kpa., przez niedopuszczenie dowodu z oświadczenia skarżącego, Kolegium prawidłowo wyjaśniło, że J. K. już dwukrotnie w tej kwestii składał oświadczenia w pismach skierowanych do Kolegium, tj. z dnia 1 sierpnia 2007 r. oraz z dnia 27 sierpnia 2007 r. W żadnym z nich nie wskazał jednak daty, od której należy liczyć termin o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., zasłaniając się znacznym upływem czasu i niepamięcią. Fakt ten został już więc ustalony wcześniej. Od złożenia podania o wznowienie postępowania z dnia 15 lutego 2007 r., skarżący nie poinformował o żadnej zmianie ustalonego powyżej stanu faktycznego. Kolegium prawidłowo uznało za bezzasadny zarzut naruszenia art. 123 k.p.a., poprzez niewydanie postanowienia w zakresie niedopuszczenia dowodu z oświadczenia skarżącego (75 § 2 k.p.a.), podkreślając że - zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. - wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia. Przepis ten wskazuje wprost, że dopiero od daty wydania postanowienia o wznowieniu postępowania następuje wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez skarżącego nie wszczęło ogólnego postępowania administracyjnego w myśl art. 1 pkt 1 k.p.a., a więc nie znajduje tu zastosowania art. 123 k.p.a. Postępowanie takie ma bowiem jedynie charakter rozpoznawczy, a czynności podejmowane w trakcie jego trwania nie są czynnościami procesowymi. Kolegium słusznie odstąpiło od polemiki z innymi - niż wymienione powyżej - zarzutami, wskazanymi w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż dotyczą one kwestii merytorycznych, które mogłyby być poddane ocenie dopiero po wznowieniu postępowania. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej wyżej, orzeczono jak w sentencji.