IV SA/Wr 125/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA –Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. H. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 125/05 oddalające wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu i o rozpoznanie skargi na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia odrzucić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek S. H. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu i o rozpoznanie skargi na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Postanowienie Sądu wraz z pouczeniem o przysługującym skarżącemu prawie wniesienia zażalenia S. H. odebrał osobiście w dniu 7 sierpnia 2006 r. Pismem z dnia 9 października 2007 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2006 r. Skarżący podał, że jest osobą w podeszłym wieku, która nie potrafi ocenić i zrozumieć doręczanych mu dokumentów. Jest osobą ubogą, ale nie jest w stanie zwrócić się o udzielenie pomocy prawnej. Ciągłe choroby uniemożliwiały mu poruszanie się i wyjście z domu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego podlegał odrzuceniu. W myśl art. 87 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie zaś do przepisu art. 87 §5 ustawy po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Z art. 88 ustawy zaś wynika, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Powołany przepis art. 87 §5 zaostrza przesłanki przywrócenia terminu, uzależniając możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku od przypadków wyjątkowych, w których nie można wykazać winy skarżącego w uchybieniu terminu procesowego. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 630/96 LEX nr 30784). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie Sygn. akt IV SA/Wr 125/05 do przezwyciężenia. (zob. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 1716/99, niepubl). W rozpoznawanej sprawie S. H. otrzymał zaskarżone postanowienie Sądu w dniu 7 sierpnia 2006 r., co poświadczył własnoręcznym podpisem, zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia złożył dnia 11 października 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), a zatem po upływie ponad 1 roku od daty otrzymania zaskarżonego postanowienia. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia skarżący powołał się na podeszły wiek i na zły stan zdrowia, co jego zdaniem jest przeszkodą w należytym prowadzeniu jego spraw. Nie przedłożył jednak żadnych dokumentów potwierdzających by niemożność poruszania się lub ewentualny pobyt w szpitalu uniemożliwiły złożenie zażalenia w terminie, a tym bardziej nie wskazał wyjątkowego przypadku uchybienia terminu, o którym mówi 87 §5 ustawy. Nie uprawdopodobnił zatem braku winy w niezachowaniu terminu do wniesienia zażalenia. Podstawowa przesłanka pozwalająca na przywrócenie terminu nie została więc spełniona. Należy podkreślić, iż skarżący mógł skorzystać z pomocy innych osób lub ustanowić pełnomocnika. Wobec powyższego na podstawie 88 p.p.s.a. w związku z art. 87§5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.